We hadden het er vanmorgen nog over op de trein. Davy houdt niet van prutsen. Niet meer. Ik wel. Ik hou ervan om wat te foefelen aan de achterkant van blog en andere webdingen.
Ook al weet ik dan dat het op zich niet zoveel voorstelt. Iets in de php en dat wat van de css en als ik het niet meer weet het op twitter vragen dan dan krijg je hulp enzo.
Dan wil je dat linklistblogding ook eens proberen en dan kom je tot de conclussie dat daar dan toch meer bij komt kijken dan je oorspronkelijke had verwacht. Dan moet je ervoor zorgen dat die posts herkenbaar zijn in de RSS en dan vraagt een andere lezer of die niet gewoon uit de RSS kunnen en dan doe ik dat en dan zet ik een andere feed op met alleen die categorie voor de mensen die het interesseert en dan wil ik nog een pagina die… en daar houdt het dan op. Grenzen bereikt en dat vind ik dan jammer.
Gedaan met prutsen. Uitbesteden die handel wegens het niet kunnen. Terwijl het zo eenvoudig moet zijn dat ik het waarschijnlijk in een uur ofzo geregeld zou moeten krijgen. Enfin. Het wordt geregeld voor mij, ik heb andere specialiteiten zeker.
Maar toch, er zijn dingen die ik niet kan die ik wel zou willen kunnen maar grenzen hé, grenzen. Er is van alles te weinig maar niet van grenzen.
On blog comments →
A very good oneliner from MG Siegler:
But I don’t agree. Moreover, not having comments is just an excuse. People like John Gruber and MG don’t want to be caught on mistakes. They don’t want us to suggest other options. They don’t want to listen. They want to have their oneliners and leave. They see the internet as a stage for their success, not as an interactive medium. Their loss.