geschreven om te lezen
Currently viewing the tag: "blog"
When you close your eyes and keep walking, eventually you will walk into a lamp post, a car or any other object.
If you work with your eyes closed, without vision or plan, you will walk into a lamp post too.
Which will hurt most?
If my name was Seth Godin, you could easily be sharing this blogpost.
Facebook, dat is waar de mensen willen zijn tegenwoordig. Wie kan ze ongelijk geven? Op elk willekeurig moment van de dag een café van vrienden en gelijkgestemden vinden, het land bewerken zonder je vuil te maken en van tijd een bloemetje. Wie kan daar ooit weg willen?
Ook pagina’s worden gretig geliked en gebruikt. Wel 80 per persoon las ik deze week nog ergens. Zelf beheer ik er drie, volg ik er een stuk of wat op voor mensen die daarom vragen. Doch. Nergens mag er wat verkeerd gaan. Enfin. Geen major disasters.
Dus heb ik een nieuwe pagina aangemaakt. Voor deze blog. Vroeger had ik hier al een aanbevelen-knop met 92 mensen die deze blog ooit aanbevelenswaardig vonden. Nu start ik dus opnieuw vanaf 0. Maar met een gekoppelde pagina op Facebook dus. Bedoeling is om wat te knutselen met de pagina, eens de facebookreacties testen en of dat werkt, een app’je hier, een kunstje daar. Enfin, u begrijpt het. Wetenschap om de wetenschap.
Waarschijnlijk is dat ik er wel wat meer mee doe dan alleen maar deze site pluggen en google juice geven en dies meer. Wat het wordt weet ik nog niet goed. Iets professioneel? Even zag het naar uit dat het een pagina voor @janseurinck zou worden. Dat zou dan een fictief personage gaan heten. Gevreesd werd dat de humor daarvan niet door iedereen gesmaakt zou worden. U hoeft zich niet aangesproken te voelen.
Enfin kijk. U kunt deze blog nu liken op facebook. Wat dezer dagen zowat sharen is maar toch nog niet helemaal voor pagina’s. Als je op mijn blog bent: naar rechts kijken. Als je RSS-lezer bent, vind je de weg wel. Je ziet maar. Ik zou het leuk vinden. Het is zowel een labo voor mij als voor jullie. Proefopstellingen welkom.
Als het erop aankomt ben ik wel een sucker voor cijfertjes. Niet voor cijfers as such. Meer voor mijlpalen. De laatste dagen is er zo eentje genomen. Door deze blog en die andere blog waar ik in mijn vrije tijd aan werk.
Samen halen ze nu 10000 bezoeken per maand. Kleine 6000 hier, dikke 4000 daar. Dat is volgens de conservatieve tellingen van Google Analytics die ik om één of andere reden het meest betrouwbaar vind. Omdat ze het laagst liggen misschien.
Er zijn gemiddeld 180 mensen die deze blog per RSS binnenkrijgen. 72 doen dat via google reader. Er zijn 90 mensen die deze blog hebben aangeraden met de facebookknop. 773 keer nam iemand de moeite om een reactie bij mijn stukje te schrijven. 443 keer deed ik de moeite om een stukje te pennen of een citaat te indexeren.
Ik vind dat veel, ik ben daar blij mee. Het betekent niets. Het betekent alles. Met andere onderwerpen haal je zo een hoger leescijfer. Met andere onderwerpen krijg je nooit zoveel lezers bij elkaar.
Het is een mijlpaal. Net zoals die andere 10000. Op deze ben ik trotser. Eigenlijk steek ik daar alles bij elkaar best wel wat tijd in. Het is leuk als die tijd niet alleen leuk maar ook nuttig besteed is. Dank om hier af en toe over de vloer te komen.
Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.
Vandaag vertel ik hoe het is om geflattrd te worden, gisteren had ik het al over zelf achter de knoppen van het betaalautomaat zitten.
De cijfers
Tijdens de voorbije maand ben ik 22 keer geflattrd. Die flattrs waren goed voor een opbrengst van € 6,73 ofte 30,59 cent per flattr. Het meest geflattrde stukje -nota bene de aankondiging dat ik dit zou doen- kreeg 5 mensen achter zich, de minst populaire stukjes -ze zijn met veel- 0.
In de voorbije maand schreef ik een whopping 23 stukjes. Jeps, ook ik schrik daarvan. 11 van die stukjes (de kleine helft dus) kreeg één of meerdere financiële blijken van waardering.
Ter vergelijking: 13 stukjes kregen een facebook like mee en het moet gezegd, de correlatie geflattrde stukjes en gelikete stukjes is vrij opvallend te noemen. Je zou gaan denken dat mensen bereid zijn te betalen voor goede content. Met geld of met sociale invloed. Edoch, het verschil is groot.
Interessant is ook het aantal bezoekers te weten natuurlijk. Volgens Google analytics kwamen jullie in de voorbije maand 3168 keer langs. De wordpressgegevens liggen iets hoger op 5301, ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. 4234,5 bezoeken dus.
Het percentage flattrende bezoeken (niet bezoekers!) ligt op 0,5 procent. Dat is vrij laag maar er zijn ook nog erg weinig bezoekers die over een account beschikken, laat staan dat men bereid is zijn virtuele portefeuille open te trekken.
Overigens kan je niet zien wie welk stukje geflattrd heeft, tenzij de persoon in kwestie daar zelf voor kiest. Dat is een minderheid. Ik veronderstel dat ze bewust open zijn, aangezien het opt-in is. Als je wil weten wie ze zijn, verwijs ik je graag door naar mijn profiel.
Het is nog te vroeg om te zeggen welke content het meest wordt geflattrd maar ik zal dat patroon op maand drie proberen (!) te doorgronden.
Het gevoel
Bij aanvang dacht ik dat ik anders zou beginnen schrijven. Dat ik meer op mijn onderwerpen zou letten. Dat er ergens een verborgen rem op mijn toetsenbord zou komen te staan. Helemaal niet. Behalve die ene keer, toen ik niet veel meer dan een linkdump deed en dacht: er zou een middel moeten zijn om de plugin voor sommige posts af te zetten.
Dat middel bestaat. Dat middel heet lezers. Zij zijn kritisch (thanks god) en belonen geen geleende content. Noch belonen ze gemakkelijke blogposts of snelle bij elkaar schrijfseltjes of de citaten die ik hier sedert enkele maanden verzamel.
Wat met het geld?
Al bij het begin kondigde ik aan dat ik het bedrag dat verdiend zou worden opnieuw zou investeren in content. Het is en blijft een experiment met jou als proefpersoon. Laat je vooral niet beïnvloeden door mijn analyses.
Maar het geld dus. Eerst dacht ik eraan mijn maandbedrag te verhogen. Aangezien er nog weinig sites met flattr-mogelijkheid zijn, doe ik dat (voorlopig) niet.
De zes euro drieënzeventig cent gaat even aan kant. Mijn voorstel is om er na maand twee of drie, afhankelijk van de opbrengsten, een boek mee te kopen dat ik dan zou lezen en weggeven aan één van jullie. Wat denk je?
Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.
Vandaag bespreek ik hoe het voelt anderen te flattr’en, morgen deel ik met jullie wat flattr in dit laatje heeft gebracht en hoe het daar opnieuw uit zal verdwijnen.
Als gebruiker van flattr word je namelijk ook verondersteld zelf een duit in het zakje te doen. Goed gevonden als businessopstart vind ik dat. Sowieso zou ik het in het kader van het experiment wel hebben gedaan denk ik. In ieder geval, ik koos ervoor € 2 per maand te verdelen over de dingen die ik goed zou vinden. Ik moet daar niet flauw over doen, dat is het minimum. Goed gekozen, achteraf gezien.
De cijfers
In de voorbije maand flattr’de ik 9 artikels, te verdelen over San, Tim, Davy en Apache.be. Deze mensen verdienen elk 20 cent per geflattr’d artikel. Dat is niet veel maar eigenlijk nog veel te veel. Een krant zou stukken van mensen kosten aan dat prijsniveau. Er is wat goeie content out there waarvoor ik gerust wil bijdragen maar niet kan.
Het gevoel
Ja, het is waar wat die proffen mij vertelden. Ja het is waar wat socio- en psychologen beweren (en marketeers luisteren naar hen): als je ergens voor betaalt, beleef je het anders. Ja, ik lees veel. Ja, ik lees veel titels en eerste alinea’s en beslis dan of het een interessant artikel is, of ik meer wil. Meestal raap ik het nieuws en diagonaliseer ik de rest.
Bij artikels die ik flattr’de merkte ik na een tijd dat ik die gewoon echt aan het lezen was. Trager, met meer betrokkenheid bij de tekst. Pas na het lezen van het hele artikel flattr’de ik dan.
It is still the internet
Het mag gezegd dat ik het nieuwslaboratorium Apache een warm hart toedraag. Zoals dat met een medium gaat, vind ik niet alle bijdragen, misschien niet alle samenwerkingsverbanden even geslaagd. Ik heb me daar niet mee te moeien. Het weerhoudt me er wel van om een soort abonnement bij hen te betalen. Gelukkig gebruiken zij ook flattr en dan kies ik welke content ik wil belonen.
Ahum, Tim weet nu al wat er komt. Hun knoppen werken niet altijd. Niet in de rss-lezer en soms pas later op hun site. Ik heb mezelf efficiëntieregels opgelegd. De efficiëntieregel rond lezen luidt: enkel lezen in blokken ‘s avonds en ‘s morgens, geen andere media toegelaten.
Als er dus op dat moment een knop ontbreekt of de rss-knop werkt niet. Dan ga ik door. Kinderziekten kunnen, ik heb ze gesignaleerd, soms ben ik teruggegaan na de aanpassing. Ik betaal al met geld, ik wil niet nog eens betalen met tijd. Ook dat is het internet.
Wat ik vrees, wat ik hoop
Flattr ligt ver buiten de mainstream. Mensen zijn niet (langer) bereid te betalen voor content. Laat ons een kat een kat noemen, we hebben vooral onszelf geflattrd. Auteurs of hoe je het wil noemen onder elkaar. Op zich niets mis mee, er zijn theaters die al jaren zo draaien. Het is mijn hoop dat er meer kwaliteitscontent flattrbaar wordt in de toekomst.
Mijn vrees: dat het een populariteitswedstrijd wordt waarbij vooral crappy blogposts door een populaire flurk de inkomsten zullen binnenhalen. Genre mashable of zoiets of het lokale voorbeeld <censored>. Ik hoop alvast dat u mij niet voor mijn schoon ogen…
Maar dat is voor morgen.
Sponsor
Laatste reacties