Betaald bloggen, mijn ervaringen met flattr

Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.

Vandaag vertel ik hoe het is om geflattrd te worden, gisteren had ik het al over zelf achter de knoppen van het betaalautomaat zitten.

De cijfers

Tijdens de voorbije maand ben ik 22 keer geflattrd. Die flattrs waren goed voor een opbrengst van € 6,73 ofte 30,59 cent per flattr. Het meest geflattrde stukje -nota bene de aankondiging dat ik dit zou doen- kreeg 5 mensen achter zich, de minst populaire stukjes -ze zijn met veel- 0.

In de voorbije maand schreef ik een whopping 23 stukjes. Jeps, ook ik schrik daarvan. 11 van die stukjes (de kleine helft dus) kreeg één of meerdere financiële blijken van waardering.

Ter vergelijking: 13 stukjes kregen een facebook like mee en het moet gezegd, de correlatie geflattrde stukjes en gelikete stukjes is vrij opvallend te noemen. Je zou gaan denken dat mensen bereid zijn te betalen voor goede content. Met geld of met sociale invloed. Edoch, het verschil is groot.

Interessant is ook het aantal bezoekers te weten natuurlijk. Volgens Google analytics kwamen jullie in de voorbije maand 3168 keer langs. De wordpressgegevens liggen iets hoger op 5301, ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. 4234,5 bezoeken dus.

Het percentage flattrende bezoeken (niet bezoekers!) ligt op 0,5 procent. Dat is vrij laag maar er zijn ook nog erg weinig bezoekers die over een account beschikken, laat staan dat men bereid is zijn virtuele portefeuille open te trekken.

Overigens kan je niet zien wie welk stukje geflattrd heeft, tenzij de persoon in kwestie daar zelf voor kiest. Dat is een minderheid. Ik veronderstel dat ze bewust open zijn, aangezien het opt-in is. Als je wil weten wie ze zijn, verwijs ik je graag door naar mijn profiel.

Het is nog te vroeg om te zeggen welke content het meest wordt geflattrd maar ik zal dat patroon op maand drie proberen (!) te doorgronden.

Het gevoel

Bij aanvang dacht ik dat ik anders zou beginnen schrijven. Dat ik meer op mijn onderwerpen zou letten. Dat er ergens een verborgen rem op mijn toetsenbord zou komen te staan. Helemaal niet. Behalve die ene keer, toen ik niet veel meer dan een linkdump deed en dacht: er zou een middel moeten zijn om de plugin voor sommige posts af te zetten.

Dat middel bestaat. Dat middel heet lezers. Zij zijn kritisch (thanks god) en belonen geen geleende content. Noch belonen ze gemakkelijke blogposts of snelle bij elkaar schrijfseltjes of de citaten die ik hier sedert enkele maanden verzamel.

Wat met het geld?

Al bij het begin kondigde ik aan dat ik het bedrag dat verdiend zou worden opnieuw zou investeren in content. Het is en blijft een experiment met jou als proefpersoon. Laat je vooral niet beïnvloeden door mijn analyses.

Maar het geld dus. Eerst dacht ik eraan mijn maandbedrag te verhogen. Aangezien er nog weinig sites met flattr-mogelijkheid zijn, doe ik dat (voorlopig) niet.

De zes euro drieënzeventig cent gaat even aan kant. Mijn voorstel is om er na maand twee of drie, afhankelijk van de opbrengsten, een boek mee te kopen dat ik dan zou lezen en weggeven aan één van jullie. Wat denk je?

Betalen voor blogs, mijn ervaringen met flattr

Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.

Vandaag bespreek ik hoe het voelt anderen te flattr’en, morgen deel ik met jullie wat flattr in dit laatje heeft gebracht en hoe het daar opnieuw uit zal verdwijnen.

Als gebruiker van flattr word je namelijk ook verondersteld zelf een duit in het zakje te doen. Goed gevonden als businessopstart vind ik dat. Sowieso zou ik het in het kader van het experiment wel hebben gedaan denk ik. In ieder geval, ik koos ervoor € 2 per maand te verdelen over de dingen die ik goed zou vinden. Ik moet daar niet flauw over doen, dat is het minimum. Goed gekozen, achteraf gezien.

De cijfers

In de voorbije maand flattr’de ik 9 artikels, te verdelen over San, Tim, Davy en Apache.be. Deze mensen verdienen elk 20 cent per geflattr’d artikel. Dat is niet veel maar eigenlijk nog veel te veel. Een krant zou stukken van mensen kosten aan dat prijsniveau. Er is wat goeie content out there waarvoor ik gerust wil bijdragen maar niet kan.

Het gevoel

Ja, het is waar wat die proffen mij vertelden. Ja het is waar wat socio- en psychologen beweren (en marketeers luisteren naar hen): als je ergens voor betaalt, beleef je het anders. Ja, ik lees veel. Ja, ik lees veel titels en eerste alinea’s en beslis dan of het een interessant artikel is, of ik meer wil. Meestal raap ik het nieuws en diagonaliseer ik de rest.

Bij artikels die ik flattr’de merkte ik na een tijd dat ik die gewoon echt aan het lezen was. Trager, met meer betrokkenheid bij de tekst. Pas na het lezen van het hele artikel flattr’de ik dan.

It is still the internet

Het mag gezegd dat ik het nieuwslaboratorium Apache een warm hart toedraag. Zoals dat met een medium gaat, vind ik niet alle bijdragen, misschien niet alle samenwerkingsverbanden even geslaagd. Ik heb me daar niet mee te moeien. Het weerhoudt me er wel van om een soort abonnement bij hen te betalen. Gelukkig gebruiken zij ook flattr en dan kies ik welke content ik wil belonen.

Ahum, Tim weet nu al wat er komt. Hun knoppen werken niet altijd. Niet in de rss-lezer en soms pas later op hun site. Ik heb mezelf efficiëntieregels opgelegd. De efficiëntieregel rond lezen luidt: enkel lezen in blokken ‘s avonds en ‘s morgens, geen andere media toegelaten.

Als er dus op dat moment een knop ontbreekt of de rss-knop werkt niet. Dan ga ik door. Kinderziekten kunnen, ik heb ze gesignaleerd, soms ben ik teruggegaan na de aanpassing. Ik betaal al met geld, ik wil niet nog eens betalen met tijd. Ook dat is het internet.

Wat ik vrees, wat ik hoop

Flattr ligt ver buiten de mainstream. Mensen zijn niet (langer) bereid te betalen voor content. Laat ons een kat een kat noemen, we hebben vooral onszelf geflattrd. Auteurs of hoe je het wil noemen onder elkaar. Op zich niets mis mee, er zijn theaters die al jaren zo draaien. Het is mijn hoop dat er meer kwaliteitscontent flattrbaar wordt in de toekomst.

Mijn vrees: dat het een populariteitswedstrijd wordt waarbij vooral crappy blogposts door een populaire flurk de inkomsten zullen binnenhalen. Genre mashable of zoiets of het lokale voorbeeld <censored>. Ik hoop alvast dat u mij niet voor mijn schoon ogen…

Maar dat is voor morgen.

Privacy-alert

Je moet tegenwoordig op je hoede zijn. Niet alleen voor wat je zegt maar ook voor wat je fotografeert. Dat zal google ook geweten hebben. Nadat één of andere snoodaard of niet heel diep nadenkende developer het in zijn hoofd haalde om de google streetviewauto’s wat gegevens te laten opslaan zit het er bovenarms op. Rechtzaak hier, klacht daar, privacyridders te paard.

En Google braaf zijn natuurlijk. En de Duitsers bijvoorbeeld de kans geven hun huis onherkenbaar te maken op Streetview. Concreet: het huis in kwestie krijgt blokjes. Zoals het anonieme slachtoffer in Koppen en de misdadiger in Telefacts.

Zelf wil ik ook geen risico lopen. Je zal maar ergens zijn, een foto nemen en die dan op je blog zetten en iemands huis staat erop. Mensen die niet willen dat ik een foto neem van hun voorgevel worden dan ook verzocht officieel een aanvraag in te dienen. Heel eenvoudig: in de reacties onderaan kan je je naam en adres achterlaten alsook de reden waarom je niet wil dat je huis gefotografeerd wordt*.

Misschien dat het oplapwerk in het zwart is gebeurd of je hebt geen bouwaanvraag gedaan voor die dakkapel. Alles blijft onder ons en de lezers van deze blog zijn echt te vertrouwen.

* Eigenaars van historische panden, beschermde monumenten en in de inventaris van het bouwkundig erfgoed opgenomen woningen komen om erfgoed-educatieve redenen niet in aanmerking.

Vergane glorie

Binnenkort sneuvelt zaal Cattelberg in Borgerhout onder de sloophamer. Samen met de collega’s van de wijkblog mocht ik nog eens gaan kijken en inventariseren. We noemen ons niet voor niets erfgoed2.0 natuurlijk.

Vergane glorie. Het heeft iets bitterzoet. Ook al schijnt zaal Cattelberg nooit écht glorie te hebben gekend. Schreeuwlelijk als je het het mij vraagt, maar misschien kent deze stijl ooit een revival. Misschien maar hopen van niet. Bewaren is ook het overbodige verwijderen.

P1090279

P1090268

P1090263


P1090251

P1090253

Misantropia

Weet je waar ik het van krijg? Van al die vrouwendingen in de internetcommunity. Stofzuigers te geef? Geef ze weg en laat er de vrouwen over bloggen. Mannen stofzuigen toch niet, wel?

Trend te presenteren? Nodig de dames uit voor een exclusieve preview op een BGGD. De voorwaarden voor een kaartje zijn simpel: een mens van het vrouwelijke geslacht zijn. Als je daar een iPhone of een andere telefoon  kan voorleggen, behoor je meteen tot de incrowd.

Je kan je als man aanmelden sjakos maar vaak helpt dat niet. Al die vrouwen hebben een vaste sjakos, of ze vinden mannen niet leuk. Ik weet niet wat het is. Daarenboven, ik heb zelf een sjakosse. Serieus, misschien ga ik dat ooit inzetten, of ik doe een pruik aan of zoiets.

En als je dan denkt, weet je wat: ik ga er eens goed over zagen. En dat wil ik. Eigenlijk wil ik klacht neerleggen of zoiets. Maar, moet je nu wat weten, ook daar hebben de vrouwen wat op gevonden. Het heet misantropia en is, jawel, exclusief voor vrouwen die menen dat ze te klagen hebben.

Je zal maar een jonge, universitair opgeleide, normale vent zijn met wat geeky trekjes. Je kan geen kant op. Je behoort tot een onderdrukte meerderheid. Revolutie!

Wordt de canvascollectie een (wordpress)blog?

Vandaag nog maar eens wat RSS-feeds gelezen. Het was een tijd geleden dat ik nog eens ten gronde was gegaan en kijk, je ontdekt altijd wat als je zo bezig bent. Dat de canvascollectie wel eens een blog zou kunnen krijgen/worden bijvoorbeeld. Dat de canvascollectie opnieuw van onder de vleugels van Lux zou kunnen komen.

canvascollectie op google reader

Wat zien we daar? Op 18 november laatsleden staat daar plompverloren een Hello World-post die je standaard meegeleverd krijgt als je een wordpress installeert. Enige zoektocht op het interwebz leert dat het subdomein canvascollectie.canvas.be ooit in gebruik is genomen en later is vervangen door Labo de lux, in het spoor van het gelijknamige televisieprogramma.

De link naar de website is op dit moment niet meer bereikbaar maar wie weet komt daar binnenkort wel eens verandering in. We’ll keep you posted.