Tag Archive for 'bloggen'

Das Experiment

Angst is een slechte raadgever als het op schrijfvlak aankomt. Ik had angst. Angst voor het witte blad. Dan moet je iets nieuws doen. Vind ik. Een experiment. Zoals alle dagen een stukje schrijven. Voor een maand. Eentje hier en eentje daar en dan nog drie ginder.

De angst kwam er omdat ik dacht dat ik door goeie dingen te schrijven in meer lijstjes van te volgen bloggers terecht zou komen. Omdat ik dacht dat, eens je in die lijstjes komt te staan, alleen maar goed materiaal hoort te schrijven.

Elke week is er ergens wel een blogger die het voor heeft. Writers block heet het. Sommigen zeggen dat het niet bestaat want mijn neef werkt bij de post en die heeft nog nooit postbusblock gehad en stel eens dat de vuilnisman een vuilzakblock had. “Stel je niet aan” is het ondertoontje.

Dat had ik dus. Writersblock. Van niet meer kunnen of durven schrijven. Of nee, van denken, is dit wel goed genoeg. Dat ik nog tig keer meer schrijf dan de gemiddelde blogger zonder writers block? Ik weet het. Van mij is het wel (een deel van) mijn job. Dan wordt het zo een beetje een probleem.

Piloten die een crash overleven, die zetten ze binnen de 24 uur in een vlieger en die moeten de lucht in. Omdat ze anders nooit meer zouden vliegen. Dat hebben ze onderzocht geloof ik. Mensen met een blog die niet bloggen, die krijgen minder bezoekers en dan wordt het moeilijker om iets te schrijven. Want als je dan blogt dan lijkt het alsof je tijd hebt genomen om na te denken. Kortom, er is sprake van een vicieuze cirkel.

Die gaan we dus doorbreken. Verwacht de komende weken 17 blogposts van mijn hand die meer dan anders in kwaliteit zullen verschillen. Er zal bagger tussen zitten en crap en rotzooi. Ik zeg het maar. Dat worden de meest gelezen stukjes deze maand. Er zullen goeie dingen tussen zitten ook, dat geloof ik sterk.

Zevekote

Mijn blog is een laboratorium. Dat maakt enkel mezelf tot proefkonijn, wees gerust. Gelukkig ben ik ook de professor. Dit is de plek waar ik dingen kan proberen. Plugins kan testen. Alles stuk mag maken want er is toch zeker een backup.

Het grote probleem van zo’n persoonlijk labo is dat ik aan de nieuwbouwconstructie die op 18 oktober 2009 op dit domein zette, heb bijgebouwd. Een veranda. Een tuinhuis. Een konijnenkot. Een boomhut. Een fietsenstalling. Een carport. De gruwel.

Dan kijk je rond en dan denk je oeps, ik heb het niet goed gedaan. Er valt geen lijn op te trekken. Er is teveel content van verschillende aard. De carport. In het verleden heb ik op dat moment mijn nieuwbouw, samen met alle koterijen en het meubilair en al tegen de grond gesmeten. Ik vond dat nodig toen.

Bij deze schrijf ik die vernielingszucht van mij af. Ik zou er klaar voor zijn, om opnieuw te beginnen. Te doen alsof hier nooit iets geweest is. Maar ik ga dat niet doen.

Ik slaak een zucht van verlichting.

Bloggers. Journalisten.

So, what do you do? Het is een vraag die je wel eens krijgt als je in het antwoord op de vraag ‘wat doe je zoal in het leven’ het woord blogger opneemt. Een blogger is in de publieke perceptie iemand die een online dagboek bijhoudt.

Als je nu journalist zou zeggen, dan zou je respect afdwingen. Zeker als je daarna zou vermelden dat je schrijfsels ondermeer in de kwaliteitskranten- of weekbladen zijn verschenen.

We zijn allemaal journalisten geworden. Blogs en daarna twitter hebben het zaakje omgegooid. Orkanen, festivals, opstanden en sport, iemand verslaat het. Altijd. Er is een hashtag en de zaak gaat los. Journalist, wie of wat is dat eigenlijk, vraagt Roland Legrand zich in een reactie op google+ (terecht) af.

Als het over nieuws via blog of social media gaat, ligt vandaag de nadruk nog op het technische. Kunnen we al dan niet verslag doen? Zijn er mensen met smartphones aanwezig? Hebben ze voldoende impact? Is het nieuws nieuws genoeg? De nieuwe media zijn jong en tussen droom en daad staan nog vooral praktische bezwaren.

Wanneer het technisch kan, zijn de media vaak het nieuws. Het spreekwoordelijke twitter was sneller.

Moeten we intussen ook niet eens verder gaan denken? Gaan kijken hoe het na het technische moet? Als er al een schemerzone is tussen wat simpelweg ‘de blogger’ en ‘de journalist’ wordt genoemd, kijken wat we van elkaar kunnen leren?

Zal er een continuüm zijn waarbij de huis-tuin-en-keukentwitteraar en de oldskool journalist elkaars tegenpolen zijn en waar journalistieke bloggers en bloggende journalisten elkaar in het midden tegenkomen?

Moeten we, nu we allemaal journalisten zijn op zoek naar een deontologische code? Dan bedoel ik niet alleen in de manier waarop we met PR en persberichten omgaan maar ook de manier waarop we nieuws gaan verspreiden. De manier waarop we bronnen gaan controleren.

Het valt me zwaar niet voor het elitaire standpunt te vallen waarbij er een soort trusted sources zouden zijn, mensen waarvan geweten is dat ze, binnen de beperkingen van het medium en de middelen waarmee ze werken een soort journalistiek te bedrijven.

Maar het vlees is zwak en talloze hoaxes tonen aan dat niet de waarheid vaak mooier is dan het onderzochte en het tragere. Hoaxes waarbij media en gewone gebruikers vandaag niet zo gek veel van elkaar verschillen.

Misschien is het met journalist als met manager, eens iedereen het is moet je op zoek naar een nieuwe term en een nieuwe lading.

Principes

Principes, ik vind dat belangrijk. Je moet die hebben en houden. Aan de kant schuiven ook, als je dat nodig acht. Eén van mijn blogprincipes was ooit: één gadgetreview per maand.

Maar ach, ik schrijf zoveel en ik heb niet het gevoel dat het iemand stoort. Het is leuk om te doen, het schrijft aardig weg en de mensen denken ineens dat je er iets vanaf weet en je weet er ook iets vanaf maar je wordt geen betere blogger.

Enfin. Dus dat principe ging aan de kant. Het werd ingeruild voor één gadget per keer. Zoals ik ook beloofd heb aan mezelf geen nieuwe kindleboeken te kopen als ik het vorige nog niet uit heb. Ook daar zijn uitzonderingen toegestaan.

De één-gadget-per-keer regel sneuvelde omdat je zowel een tablet als een telefoon op hetzelfde moment kan testen. Ook een draagbare en een mobiele tablet (10 en 7 inch) vallen te combineren.

Ook toegestaan is het testen van twee toestellen die samen worden geleverd. Dat is nu het geval met de Blackberry, die de Playbook Tablet blijkbaar standaard vergezeld laten gaan van een Torch, dat is een telefoon. Wie ben ik om die mensen tegen te spreken?

Ook te combineren zijn een testtoestel lange termijn (de Symbian E7 telefoon van Nokia) en een toestel voor de korte termijn of de Blackberry, die dus met twee zijn. Enfin. Ik kus mijn pollen dat ik drie bureaus heb waar ik die doosjes kan onderbrengen of mijn lief had mij voorzeker al verplicht ergens een garagebox te huren.

Eén principe ga ik niet verlaten: ik schrijf wat ik wil. Goed of slecht. Gegeven is gegeven. Een mens moet daar niet onnozel over doen, er zijn bloggers die net zo goed een review kunnen doen met goedheidsgarantie. Of mensen die een project hebben. Daar doe ik niet aan. Er zijn dingen genoeg die ik niet geschreven krijg.

Ook durf ik niet goed nadenken hoeveel centen een mens zo met zich meedraagt. Eigenlijk.

Een beetje techniek / Ik dacht een beetje techniek

Het zit zo: een echte geek ben ik niet. Enfin. Wel echt zoals in ‘ik ben veel met technologie bezig’ maar ik begrijp geen peehaapees, noch lees ik java. Mijn Ruby staat niet op de rails om maar eens een goedkope woordspeling te bedrijven.

Sleutelen doe ik wel graag. Dan lees ik wat en dan moet ik dat hebben. Een plusboxje bijvoorbeeld. Nu, dat was eenvoudig te regelen want er is al een plugin voor WordPress en die heb ik dan maar in de plaats gezet van mijn follow me on twitter knop want de rek op mijn volgersaantal daar, dat zal wel op zijn eind gaan lopen.

Een andere zaak bleek die van Jan Seurinck versus The Author Known As Jan Seurinck. Die ging zo: Google laat sinds kort toe dat auteurs hun materiaal claimen via een systeem dat heel goed uit de doeken wordt gedaan op de google pagina’s en daar zijn dan handleidingen voor WordPress voor geschreven en heel de santekraam.

De geek in mij denkt dan: dat moet ik ook. Dat mensen zoiets zoeken en dat daar dan zo’n plaatje naast zou komen en dat ik dat zou zijn, dat lijkt me dan te gek. Die handleidingen zijn echter geschreven voor mensen die regeltjes willen volgen en eigenlijk gewoon al weten wat ze moeten doen en dat is niet mijn sterkste kant en ik weet die dingen niet en dan denk ik het te begrijpen en dan doe ik maar en dan werkt dat niet.

Howto-schrijvers aller landen moeten meer uitleggen wat zo’n systeem wil zien en niet wat je stap voor stap moet doen. Voor mij dan toch. Kwam het erop neer dat Google wil zien dat ‘rel = author’ en ‘author = me’ en dat zowel ik naar google moest verwijzen als google naar mij en dat kon dan op tig manieren die al dan niet zouden werken met mijn theme dat ik niet wil veranderen. Daar zijn redenen voor.

Enfin. Dat bleek allemaal niet zo moeilijk als dat leek. Het zou wel eens kunnen dat veel van die howto-schrijvers gewoon consultants zijn die willen dat je hen belt. Gewoon een <a href> naar mijn google profiel in een tekstwidget gestoken en op mijn google profiel gezegd dat ik hier woon en klaar was kees.

Krijg ik nu een badge?

Sponsor