De laatste tijd is er nogal wat medianieuws. Als ik dat zou willen, kon ik mijn lessen communicatiemedia voor de volle drie uur aan actualiteit besteden. Drie volle uren. Elke week. Dat mag niet van de inspectie. Jammer.
De laatste tijd is er nogal wat medianieuws. Als ik dat zou willen, kon ik mijn lessen communicatiemedia voor de volle drie uur aan actualiteit besteden. Drie volle uren. Elke week. Dat mag niet van de inspectie. Jammer.
Zo’n eerste les, dat is toch altijd een beetje stress bij mij. Hoeveel studenten zullen er zijn? Wie zullen ze zijn? Wat zoeken ze bij mij? Welk lokaal zal het wezen? Beamer? Geluidsinstallatie? Alle kabeltjes op orde? Tinternet?
Bij deze is de kop eraf. De eerste les was een succes, zo leek me. Ik geloof dat ik iedereen mee heb en de trein staat op de rails. De basisconcepten van de communicatie (zender, ontvanger, boodschap) zijn gepasseerd, alsook een definitie. We kunnen werken. Volgende week schema’s en axioma’s. Daar zal wat minder om gelachen worden dan vandaag vrees ik, maar kom.
Met wat last minute inschrijvingen en eventueel nog een latere invaller zijn er 25 kandidaten in mijn les. Goed gevuld lokaaltje. Helaas zonder tinternet. Daar gaan we nog wat op moeten vinden. Want geef toe, les geven over communicatie zonder tinternet in de buurt, dat gaat anno 2010 toch niet meer.
Het is goed gegaan. Die stress voor een eerste les, ik ga dat afleren. Het scheelde geen haar of ik was mijn les aan het repeteren. Verdomme, ik doe dat graag zeg. Net als al mijn andere jobs eigenlijk.
Je hoort mij niet klagen.
Mijn eerste mondelinge examens als docent zitten erop. Mondeling met schriftelijke voorbereiding. Dat leek mij voor het vak communicatieanalyse de beste formule. Het vak is tot op zekere hoogte academisch en wetenschappelijk maar een niet-helemaal-correct antwoord met een goede redenering kan ook juist zijn.
Voor, tijdens en na de examens merkte ik enkele dingen op die ik wil delen. Zeker met studenten. De kloof tussen docent en student blijkt, ook bij het werken met kleine groepen, nog behoorlijk groot. Ten onrechte vind ik. We moeten af van het hoogverheven-docent-legt-uit-en-student-reproduceert-model. Daarom enkele studententips.
Dit kan je volledig legaal testen op docenten (alvast op deze)
Bang voor directe confrontatie? Mensenschuw? Mijn contactgegevens staan op internet. De contactgegevens van bijna elke docent staan op het internet en als ze er al niet opstaan, dan kan je ze zeker raden. Voornaam punt achternaam at school punt be. Of bel naar het secretariaat.
Je moet er maar een keer op letten wanneer je in de les zit, al die mensen die in dezelfde richting kijken als jij, dat zijn soortgenoten. Jullie zitten samen in de les. Als de docent een woord gebruikt waar je nog nooit van hebt gehoord, dan is de kans niet gering dat er nog zo iemand zit.
Docenten hebben dat niet altijd door. Even onderbreken, een hand opsteken. Simpel. Het is misschien wat ouderwets maar helpen doet het wel, flikken doen het ook als ze het verkeer regelen.
Ook al eens gedacht aan het samen maken van een samenvatting? Of dat je een taak wel eens aan elkaar kan voorleggen voor je ze indient?
Om zomaar iets te zeggen: tussen de examens heb ik een uur pauze. Tot iemand zich midden in dat uur inschrijft om examen te doen. Daar heb je als student alle recht op. Wees je er dan wel van bewust dat, als de eerste reeks examens wat uitlopen, de docent niet meer weg kan. Als je dan zonder verwittigen wegblijft, dan is de docent niet gelukkig.
Ik weet dat er op de wereld nog wat boeiender dingen aan de hand zijn dan mijn les. Veel grappiger dingen ook. Onderdruk die behoeftes voor drie uur en probeer je te concentreren, het helpt op het examen.
Actieve participatie wordt daarenboven opgemerkt. De docent kent je naam niet tijdens de (eerste) lessen maar op het examen ziet hij je gezicht en kan hij je zo zeggen hoe je je onder het jaar in de les hebt gedragen.
Het is administratie en ook niet mijn beste kant, maar als docenten thuiskomen na een mondeling examen is hun taak niet af. Dan gaan ze nog eens door de examenformulieren, dan vergelijken ze met hun eerste quotering en dan stellen ze bij.
Als je op alle papieren waar ‘naam:’ op staat je naam schrijft, dan scheelt dat in verbetertijd en vermijd je dat jouw examen met dat van iemand anders wordt verwisseld.
Als een docent onder het jaar zijn persoonlijke mening over een theorie geeft, dan is die persoonlijke mening geen leerstof maar die theorie des te meer. Vorm een eigen mening en onderbouw die. Probeer ze uit op je medestudenten of op de docent.
Hetzelfde geldt voor voorbeelden. Een voorbeeld op het examen reproduceren toont dat je het vak hebt gestudeerd maar je kan het zo raden dat hij je daarna een eigen voorbeeld vraagt.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je je inspanningen best tot een minimum kan beperken. Wel integendeel. Op het examen tegenover een student zitten die je vak door en door heeft gestudeerd is een fijne ervaring en geeft voldoening.
Weet echter dat het niet in de lijn der verwachtingen ligt dat een docent een volledige klas zal gaan buizen. Studeer ervoor en alles loopt goed.
Wees dan ook niet jaloers op de medestudent met de betere vragen. Hij of zij had blijkbaar net de vraag waar jij, zonder de stress van het examenlokaal het antwoord op weet. Dat betekent echter dat je een stuk had overgeslagen of minder grondig kende. Een examen is een steekproef, daar kan een docent ook niets aan doen.
Of je een andere vraag kan krijgen? Neen, sorry. Bij de lotterij gaat het ook zo, verkeerde nummers ingevuld is niets gewonnen. Echter. Hier komt mijn docent-mens en docent-helper op de proppen. Meestal weet je meer dan je zelf zou vermoeden. Misschien zoek je het te ver. Een mondeling examen is een schaakspel, geen boksmatch.
Weet waarom je studeert, als je dat enkel en alleen voor de punten doet, bereid je dan voor op een carrière van levenslang studeren. Kennis en wat je met die kennis doet, is veel belangrijker.
Reflecteer daarom de inhoud van je cursus op je eigen leefomgeving. Of het nu over communicatieanalyse gaat of over het examen inleiding tot het auteursrecht, er is altijd wel iets waar je aan de hand van de cursus over na kan denken.
Als je marketingdeskundige wil worden, moet je lezen, veel lezen. Je moet weten wat de dingen zijn, wat ze inhouden. Hoe ga je een communicatieplanning opstellen als je niet weet welke doelgroep De Standaard voor ogen heeft?
Als je bioloog wil worden, bezoek dan de zoo, lees over de zoo en haar dieren. Wil je astrofysicus worden, lees dan over het ISS, ook al is er geen enkele prof die je er iets over vertelt. Kennis van buiten de cursus betrekken op je examenvraag en je maakt een onvergetelijke indruk.
Er zijn vast nog 27 dingen te bedenken waar je als student op moet letten. Doe je ding hieronder in de comments.
Het docentenbestaan bevalt me wel. Kennis overdragen aan geïnteresseerde studenten, het geeft een voldoening die niet echt vergelijkbaar is met iets anders. Een beetje zoals een presentatie geven op barcamp maar dan elke week en drie uur aan een stuk. Gegarandeerd publiek toe.
Daarom stuurde ik de directeur van mijn school een mailtje. Of ik in het volgend semester nog een vak kon doceren? Communicatieanalyse bevalt me als vak, maar zo iets concreet tastbaars, dat zag ik ook nog wel zitten.
Uit de bus kwam marketingcommunicatie, een module uit de richting ondernemingscommunicatie die me op het lijf is geschreven. Volgend semester ga ik studenten aan Birm vertellen over merkenbeleid en public relations, over doelgroepen en mediaplanning, over direct marketing en POS-reclame. Daarvoor worden mij 80 lesuren en een voorgefabriceerde cursus ter beschikking gesteld.
Als er mensen mensen uit de reclamewereld zijn die interessante en recente casussen hebben liggen, ik ben zeer geïnteresseerd. Mijn contactgegevens vind je hier.
Meer informatie over de richting en het vak vind je op de site van BIRM, in de afdeling ondernemingscommunicatie. Of stuur de lieve mensen van het secretariaat een ingevuld contactformuliertje.
Eigenlijk wou ik vandaag een postje doen over hoe de remix van een nummer voor mij de max is en ik het origineel niet kan smaken. Ik vind dat bijzonder maar voor dat soort opmerkingen bestaan andere media dan de blog. Daarover later meer. De remix door Skream van La Roux’ In for the kill krijgt u niet te horen.
Dat komt door het concept “focus”. Een concept, een doelstelling, die vanaf vandaag van toepassing is op dit blog. Vanaf vandaag geen linkdumps meer omdat ik geen tijd heb gehad om wat te bedenken maar dingen waarover ik na heb gedacht of waarover ik mensen heb horen nadenken of dingen waarvan ik vind dat erover nagedacht moet worden. Streepje fictie hier, gedachtegangetje over communicatie daar. Sausje van cultuur toe. Zoiets dus.
Maar er is vervanging voorzien, voor die La Roux dus. Ook muziek. Ook dames. De Pussycat Dolls. Om over na te denken. Is dit nieuw feminisme of nieuw seksisme? Volgende maandag stel ik de vraag ook aan mijn studenten. Ik ben even benieuwd naar hun reactie als naar die van u.