Laatst schreef ik toch over mijn lezen van The Lean Startup. Dat het dingen veranderde. Niet alleen door dingen die in dat boek staan maar ook door puzzelstukken die erdoor in elkaar bleken te passen.

Uit apocriefe geschriften over Facebook blijkt dat Zuck in zijn kantoren de slogan ‘done is better than perfect’ heeft laten schilderen.

Dat ‘Done is better than perfect’ klonk mij altijd vreemd in de oren. Waarom zou je dat willen? Als maatstaf zetten zelfs. Soms, op lastige dagen, klonk het al eens in mijn hoofd. ‘Done is better than perfect’. Als ik een lastige mail voor mij uit lag te duwen of dat papierwerk. Of dat tekstje op de website zetten.

CMD-C – klik – klik – klik – klik – CMD-V – Save – Save – Preview – Het is niet wat het moet zijn. Weg daarmee. Het systeem geeft een foutmelding als je dat doet en dat willen de mensen niet. Terwijl ik dan toch bezig ben, eerst een foto opvragen? Dat zou beter zijn, niet? Er zijn 100 woorden. Een beeld geeft een tienvoud. Op het lijstje. Mijn lijstje? Het lijstje van de techneut? Of toch maar return to sender voor die foto? Even iets anders.

Ik besef dat, dat ik dat doe. Dat ik dat deed en nog ga doen. Als ik lastige dagen heb. Iets half doen en vervolgens wegens niet helemaal naar de goesting weggooien, zonder meer. Niets gebeurd maar wel een half uur tijd verloren. Dan wel ‘s avonds nog eens proberen. Zou het echt niet werken? Ligt het aan mij? Wat deed ik?

Geen idee of ik zelf tot de jaren van verstand aan het komen was, of er een metaforisch lampje gaan branden is, maar ineens was het daar weer: ‘Done is better than perfect’. Deze keer begreep ik het. Wat als die zinsconstructie niet helemaal klopt? Wat koop ik ermee als ik het nu niet doe? Wat is er beter, nu online zonder foto en met foutmelding of gewoon wat langer op de stapel?

‘Better done than perfect’ is makkelijker als slogan op je bureaublad te zetten dan het uit te voeren is. Het is een beetje als aan een niet-van-nature-blogger zeggen dat ze gewoon moeten starten met schrijven. Dat dat gewoon lukt. Als je maar probeert. Dat klinkt goed. Gewoon doen. Dat legt het echter niet uit. Erger nog. Zij die zich aan het klavier zet en het lukt niet komt helemaal nooit meer tot schrijven.

Eens je over die grens bent, is het net als bij schrijven, zo stel ik me voor. Hé, ik kan het wel. Daar staat het. Zwart op wit op die pagina en er staat geen foto bij maar die heb ik opgevraagd en die fout is gemeld en fuck it. Zo is het voorlopig wel goed en als die foto niet komt, dan komt hij niet en als die fout onopgelost blijft, dan zal ik daar niet blij om zijn maar blijkbaar ben ik niet de enige die het niet kan verhelpen.

Volgens mij ben ik niet de enige die daar gisteren, vandaag, morgen mee worstelt. Met dingen neer te leggen zoals ze zijn. Met geen compromissen te willen sluiten en daardoor halve uren vergooien met dingen te zetten, weg te halen, opnieuw, nog eens…

Je moet het eens proberen. Echt waar. Bij mij hielp het om ‘Better done than perfect’ op mijn bureaublad te zetten. Elke keer je dan dat document wegslikt dat niet wil vorderen slaat het je baf in het gezicht. Leuk is het niet. Het werkte. Bij mij.