Het was tijd voor nog eens een twunch in Antwerpen vond ik. Dus organiseerde ik er een in Bar Leon, bij ons in de buurt. Je moet die dingen soms niet moeilijk maken voor jezelf. De eigenaar van de -overigens zeer gezellige kroeg- liet zich in de voormiddag ontvallen:

Soms, heel soms krijg ik een vreemd gevoel. Dat de dingen die wij -geeks, bloggers, twitteraars, hoe je ze ook wil noemen- doen raar zijn. Ik sta daar niet zo vaak meer bij stil.

Ik vind dat vervelend. Soms. Dat je die uitleg moet geven. Hoe dat gaat, dat mensen die elkaar nog nooit gezien hebben samen gaan eten en drinken? Dat dat toch geen echte vrienden kunnen zijn.

Ook vind ik het vervelend dat het zo wordt opgedrongen aan mensen. Iedereen aan de heshtègues lijkt wel het adagium van de VRT op dit moment. Er kan geen programma meer gemaakt of er moet over gesproken in termen van twitter. Interactiviteit? Dat dan weer niet.

Het maakt het uitleggen er niet simpeler op. Mensen zetten zich voor televisie en tikken weg. Van #dasm hier en #sytycd daar en #dezevendedag alginder. Leg maar eens uit hoor. Alles gereduceerd tot chat en statistieken. Dat laatste niet zozeer voor de kwaliteit maar voor het dossier.

Het is al een paar keer over mijn klavier gegaan en ik zal het nog een paar keer doen: ik geloof niet dat twitter voor iedereen is. Neen, je hoeft niet iedereen te volgen en ja, twitter is een vrij land en een open platform. Maar laten we het vooral niet overschatten.