Ik herinner me. Bonen. Ik herinner me. Emmers. Ik herinner me. Een mes. Dat gaat met de hand ook maar op den duur is dat zo moeilijk. Ik herinner me. Jan, als je er wat minder zou nemen, dan zou dat sneller gaan.

Ik herinner me. Met de eerste overtrekking was het beter. Me al die regen waarschijnlijk. Ik herinner me. Bonen. Emmers. Een mes. Ik herinner me. De tafel. Thuis. Toch altijd beter uit eigen tuin hé? Vers!

Ik herinner me. Bij meme en pepe. De bonen van de andere kant. Waar de machines niet bij konden komen. Die rijden alles kapot. Je moest dat veld zien. Met al die regen ook natuurlijk.

Ik herinner me. Emmers vol. De tafel. Een mes. Zo veel niet Jan. Dat gaat met de hand ook maar op den duur is dat zo moeilijk. Afwisselen is het beste. Na deze nog twee emmers en we zijn er weer vanaf.

Ik herinner me. De tafel. Thuis. De keuken. Samen. Bonen toppen. Emmers. Potten. De geur. Een namiddag lang een kleine fabriek. Nog iemand een slok? Warmte. Hoe veel nog? Met een mes gaat dat ook.

Verdomme! Afval bij de bonen gesmeten!

Ik herinner me. De geur. De kleine fabriek. Hoeveel nog? Emmers. De toppen mag je in die emmer doen Jan. Die hebben we niet meer nodig. Als je een plankje wil?

Ik herinner me. Nog een beetje en we zijn er vanaf. Dat is wel gemakkelijk als je thuiskomt van je werk en je moet geen groenten meer kuisen. Ik herinner me ajuin en boter en kotelet en aardappelen. Eet maar, er is genoeg.

Ik herinner me. Bokalen. Een grote pot. Wecken is een eponiem, wist je dat? De rubberen ring. Beugel. Een grote pot. Zijn ze allemaal gelukt? Er zit er een los.

Ik herinner me. Wat eten we vanavond?