Er zijn van die podcasts waar ik wekelijks naar uitkijk. Eén daarvan is het BBC4-product Thinking Allowed. Een programma van BBC in samenwerking met de Open University. Een podcast waarvan iTunes aangeeft dat ik niet één onbeluisterde aflevering heb. Waarom zou dat ook? Het programma is mij op het lijf geschreven.
Thinking Allowed is de speeltuin van Laurie Taylor stel ik me voor. De man is zijn carrière begonnen als bibliothecaris en leraar om later professor sociologie te worden en journalist en consultant en spreker. O ja, qua opleiding is de man acteur.
Hoe ik dat denk van die speeltuin? Wel, elke week heeft de man interessante gasten in zijn programma. Een rol om jaloers op te zijn. Een half uur te verdelen over twee keer twaalfeenhalve minuut, nog wat reacties en terugblikken tussendoor. Interviews over het nieuwste in sociaal onderzoek in de breedste zin van het woord.
Hoe breed? Militaire futurologie, witteboordencriminaliteit, drugsgebruik, girl racers, darwinisme, media en democratie, vertrouwen en geweld en de invloed van sociale klasse op het drinkgedrag. Zo breed dus. Spek naar mijn (en misschien wel jouw) bek.
Het programma is bij tijd en wijlen zo interessant dat je er een hele barcamp presentatie uit bij elkaar kan stelen (waarover later meer). Als je dat op de volgende barcamp doet, heb ik het wel door…
Je kan al dat lekkers mooi geordend vinden op de website van Thinking Allowed voor downloads en podcasting moet je dan weer hier wezen.
Twee weken geleden was ik te gast bij de heren en dames van de Tech45 podcast. In die tijd was ik nog de oorzaak van heel wat fysieke ruis. Maarten vond het gastsysteem wel goed en vroeg of ik daar ook zin in had. Jawel, zulks was het geval. Met mijn brandy nieuwe headset zat ik eergisteren dan ook klaar.
En toen ging de bel en toen namen we een nieuwe Tech45 podcast op. Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me eigenlijk af voor wie ik inviel. Dadelijk even checken.*
Met onderwerpen als de iPad, de google nexus one en de facebook retweetfunctie een uurtje luisterplezier voor de geeks en technologisch geïnteresseerden onder ons. Dat alles onder de noemer “Honey, I blew up the iPod touch”. Laat het u smaken of neem ineens een abonnement via iTunes.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
* Blijkbaar viel ik niet in voor iemand maar is bij eenparigheid van stemmen beslist dat ik er bij mocht zijn.
deBuren is het Vlaams-Nederlands huis in Brussel en de podcast die ze aanbieden is onderhoudend maar kampt met enkele problemen. Op behoorlijk onregelmatige basis krijg je een aflevering binnen en dat bevordert de luisterfrequentie (alvast bij mij) allerminst. De onderwerpen zijn al even divers als bij het vorige week besproken Rondas.
De podcast wordt opgenomen tijdens debatavonden, lezingen en andere interviewsessies van deBuren en dat is meteen ook het format van de podcast. De onderwerpen gaan van de rol van architectuur in de stad, over de Europese canon tot een reeks over de zeven hoofdzonden. Stuk voor stuk interessante luisterstukken. En dan komt de ‘maar’.
Je krijgt een debat te horen dat bewerkt is. Bewerkt in de zin dat het is ingekort. Waarschijnlijk denkt men bij deBuren aan de attention span van de luisteraar, of misschien over de consumptie van bandbreedte.
Het is in dat bewerken dat het grootste probleem van de podcast ligt. Net wanneer er iets dieper wordt ingegaan op pakweg de rol van iconische gebouwen in de architectuur en de impact op het samenleven, wordt er geknipt daar een later fragment.
Ik vind dat zonde. Natuurlijk zijn wij radioprogramma’s gewoon waar de interviews zich beperken tot soundbites maar met een podcast dien je daar geen rekening mee te houden. Het is zelfs perfect mogelijk skipmomenten in te bouwen waardoor een minder geïnteresseerde luisteraar perfect zelf kan beslissen een stuk over te slaan.
Zoals de podcast nu bestaat, blijven de onderwerpen vaak wat minder goed uitgewerkt. Ook al duurt een deBuren podcast al snel een half uurtje, je weet dat er veel meer te zeggen valt maar dat krijg je niet te horen en dat voel je net iets te hard. Jammer.
Rondas is een podcast van Klara en het is een kuitenbijter. Een hersenbijter, beter gezegd. Op wekelijkse basis heb je er een uurtje luisterplezier en minstens twee keer zoveel denkplezier van. Rondas is een programma over alles. Een programma over details uit de geschiedenis maar ook over zoiets breed als ethiek.
Ietwat slordig verpakt (vaak nog met het nieuws van de dag eraan vast) krijg je onderwerpen als daar zijn pilaarheiligen, het vroege Christendom, vuile compromissen vanuit het standpunt van de Joodse filosoof Avishai Margalit en psychotherapie voorgeschoteld. Om maar even in de laatste maanden te dwalen.
De gasten die Jean-Pierre Rondas aan tafel krijgt zijn niet de minsten. Als hij het over de Maddensdoctrine heeft, doet hij dat met Maddens en als hij de filosofie bespreekt van de genoemde Avishai Margalit, doet hij dat met de man zelf. Rondas is niet zo lullig dat hij daar een Nederlandstalige studiogast moet bijhalen omdat we het anders niet zouden begrijpen. Rondas vat samen wat de gast zegt en de hele redenering krijg je in het Frans, het Engels of het Duits te horen.
Een minpuntje misschien nog. Als het even mag. Rondas presenteert een programma waarin vaak meningen worden gegeven. Hij heeft het, dat is niet meer dan normaal, ook wel eens over de communautaire relaties binnen België. Het is dan een beetje jammer dat Jean-Pierre Rondas zijn eigen stellingnames niet verduidelijkt. Rondas is namelijk één van de ondertekenaars van het Gravensteenmanifest. En dat mag gerust een groep met een duidelijke boodschap worden genoemd.
Een abonnement op deze podcast vind je (XML) hier
Juist, ja, was ik bijna vergeten. Een maand geleden vroeg Anne (aka @topanga) me: “luister jij ook naar Nederlandstalige podcasts?”. Een vraag die ik bevestigend beantwoordde. “Zou je daar dan eens geen blogpostreeks over doen?” Zulks geschiedt bij deze. Een maand na aanvraag maar toch. Het is mij vergeven.
Een podcast die ik iedereen kan aanraden is Klare Taal, het programma over het Nederlands van de Nederlandse Wereldomroep dat wekelijks ietwat slordig als podcast wordt aangeboden. Slordig omdat je vaak nog het weer en het nieuws van de dag meekrijgt, wat het geheel een wat minder podcast-gevoel geeft. Dat in tegenstelling tot de vaak chirurgisch geknipte programma’s die de BBC aanbiedt.
Het programma zelf zit dan weer wel keurig in elkaar. Een vast format met wisselende rubrieken en alles in een ludieke sfeer. Waarbij gezegd moet dat ik ludiek een woord vind dat zo weinig mogelijk mag worden gebruikt. Bij de vaste rubrieken zitten ondermeer een taalcolumn (afwisselend door Lydia Rood en Paulien Cornelisse), een cryptogram en een limerick.
Wisselende rubrieken zijn de taalblunders, waarin Wim Vriezen zijn licht laat schijnen over het taalgebruik in de media, de naam van de zaak, waarin op zoek wordt gegaan naar de oorsprong van een naam in de horeca en het paard in onze taal waarin Frans Collignon toelichting geeft bij de oorsprong van woorden die met paarden te maken hebben.
Soms zou het voor mij iets serieuzer mogen maar misschien heb ik op het vlak van podcasts een nogal uitgesproken voorkeur voor serieuze dingen. Ik merk dat het een programma is dat ik wel elke week beluister, in tegenstelling tot andere programma’s. Misschien moet ik ludiek als concept, niet als woord, een opening laten.
Het programma heeft een blog en is te verkrijgen via iTunes en rss
