Als Leo wat zegt, dan luister ik. Enfin, als Leo spreekt, en dat doet hij vaak, dan luistert zowat de halve tech wereld mee. Inclusief journalisten en bloggers en allerhande meninghebbers. Wij spreken hem na want hij weet, kent en doet veel.

Ook als Leo teleurgesteld is, luisteren wij mee, als hij van de daken schreeuwt dat vier jaar sociale media een langgerekt roepen in de woestijn was. Tegen muren op en luid en luid. Leo was (en is misschien) een Google Buzz fan maar niemand die het merkte wanneer hij plots stil was. Niemand die luisterde of misschien…

Het is niet omdat veel journalisten en bloggers  en meninghebbers de dag na de uitzending van This Week in Google ineens een mening hebben dat we zijn woorden allemaal moeten gaan overschrijven. Je kan het ze niet kwalijk nemen, ook Google PR doet het. Want Leo heeft het deze keer niet begrepen.

Hij noemt sociale media een echokamer, een plaats waar iedereen roept en niemand luistert, zelfs niet naar zichzelf

It makes me feel like everything I’ve posted over the past four years on Twitter, Jaiku, Friendfeed, Plurk, Pownce, and, yes, Google Buzz, has been an immense waste of time. I was shouting into a vast echo chamber where no one could hear me because they were too busy shouting themselves. All this time I’ve been pumping content into the void like some chatterbox Onan. How humiliating. How demoralizing.

No one noticed.
Not even me.

Leo wil inderdaad wel eens in een echokamer roepen maar hij maakt de fout die de struikelaar maakt. De struikelaar draait zich om, zijn ogen schieten vuur naar de losliggende stoeptegel. Hij is kwaad op het stuk beton dat hem kwaad heeft berokkend. Op die manier verwijt Laporte dat de kamer zijn woorden blijft herhalen.

Niet dat ik hem niet begrijp. Met 222388 volgers kan het niet dat je je op de intense interactie met iedereen storten. Als ik zie wat een vraag van mij aan antwoorden en reacties oplevert… en dat maal 200 doe.

Toch is het tekenend. Veel mensen, haast alle bedrijven, zijn geïnteresseerd in één cijfer. Het was een keurmerk, vroeger, in de begindagen. Toen Guillaume (namedropping intended) mij na een interview mij keurend bekeek en vroeg “zo, je zit op twitter, en hoeveel volgers heb je?”. Het waren er toen ergens in de 250 en ik was trots met het mailtje van twitter dat mij meldde dat hij mij ook volgde.

Maar Guillaume volgt mij niet meer en weet je wat? Ik zou het jammerder vinden als pakweg Hilde of Koen of Tom of Anne of Mathias of Bart of Thomas of Sam mij zouden unfollowen. Omdat zij feedback geven. Desnoods via de achterdeur. Omdat zij de lakens zijn die de ruimte de echo ontnemen.

Het is dat wat Leo niet begrepen heeft. Hij heeft een strakke loft en kan niet kiezen tussen een gordijn dat de echo zou wegnemen of een spiegel waarin hij zichzelf kan bekijken.