Zeeman is goed in virale marketing. Gratis boxershorts vorig jaar en dit jaar Frank. Voor wie het niet gezien heeft (o zonde, o schaamte) dat ging zo:
Je steekt een fictief label in elkaar, je stuurt de madammen en meneren de catwalk op in Zeemangerief. Iedereen vindt het mooi. Camera erop. Snelle funky montage. Lachen. Snobs! Delen. Sharen. Twitteren. Facebooken.
Goed gemaakt. Echt. Helemaal af. Werkelijk geniaal. Maar dan. Dan kom je langs de Zeeman. Op weg naar de bakker. Het is ochtend. Op een scooter voor de deur zit een in Zeemanwerknemer verklede mevrouw een sigaret te roken. Ze is te vroeg. Het pleit voor haar.
Dan vraag ik me af wat dat allemaal betekent, dat social media succes. Dat zoveel likes en zoveel shares en awareness en brand recognition.
Een model trek je een slobbershirt aan en het is nog mooi, daar is geen kunst aan. Als je er nu eens voor zorgde dat je werknemers er in Zeeman gekleed echt goed uitzien vraag ik me dan af, zou dat niet mooier zijn?
Kan je ineens ook van die affiches met stockmodellen af. Het is maar een gedacht.
