geschreven om te lezen
Currently viewing the tag: "review"
Twee weken geleden ruilde ik de Acer Iconia Tab A500, een android tablet in voor een Windows 7 exemplaar van dezelfde fabrikant. Een Tablet op Windows 7. Wee 500, weet je wel… Ik had mijn twijfels. Terecht. Zo blijkt. Ondanks enkele goeie punten.
De W500 komt als je dat wil met een toetsenbord en dan ziet het geheel er meer uit als een netbook dan als een tablet. Wanneer je het scherm van de usb-aansluiting loskoppelt, heb je een tablet. Althans, zo luidt de theorie.
Op de verpakking ziet het er aardig uit. Omdat daar de Clearfy media-applicatie staat afgebeeld. Wanneer het toestel opstart, krijg je echter Windows en Windows zoals je het kent. Start – Programma’s – Naar onder scrollen – Internet Explorer. Drie taps of kliks, een schuifbeweging.
Als je een franstalige Acer krijgt toegestuurd wordt dat Démarrer – Tous les programmes – Défiler vers le bas – internet explorer. Je kan dat veranderen, dat Frans, maar niet zomaar op het toestel zelf. Je hebt een cd uit de doos nodig en een externe cd-dinges en dat heb je dus niet zomaar liggen. Ik niet.
De hele windows experience is niet gemaakt voor de tablet en dat doet de hardware oneer aan. De collega’s van Aspace maakten voor mij een custom build van chrome OS. Dat maakte het toestel meteen een eind bruikbaarder. Het verhuizen van het toestel van Windows7 naar Windows Phone zou volgens mij veel eigenaars gelukkig maken. Of hopen dat de specs zullen volstaan voor windows 8.
Als netbook is de W500 best bruikbaar. Het toetsenbord is niet geniaal, de nipplemuis is niet meteen voor ongeduldige mensen maar niets wat een muis niet kan verhelpen. Probleem is dat de netbook niet meteen mobiel is. De aansluiting tussen het klavier en de tablet is een usb-aansluiting en twee verstevigende pinnen. Neem ‘m vast bij het klavier en je kan je tablet vergeten. Het ding verplaatsen doe je zoals een puzzel met de nodige omzichtigheid.
De opslagruimte van de W500 is 32GB. In theorie. De deze computer geeft een beschikbare ruimte aan van 29,7. Dat is geen exacte wetenschap naar het schijnt, nog steeds niet. Daar blijft na de installatie van Windows nog zo’n 13GB van over. Neem je er een officepakket en nog wat essentials bij en je schijfgrootte slinkt als sneeuw voor de zon. Dat is dan weer te compenseren met een SD-kaart.
Hetzelfde geldt voor de snelheid. Met 1Ghz processor en 2GB RAM zit de Iconia qua specificaties helemaal niet slecht. Windows 7 drinkt dat glas echter al voor een dermate groot stuk leeg dat er van een snelheidservaring niet bepaald sprake is. Zoveel power vraagt een behoorlijk gewicht aan batterijen en dat zorgt niet meteen voor de gewenste autonomie. Jammergenoeg.
De W500 is dan weer wel goed voorzien van poorten en oren. Enfin. Voor een tablet komt er bepaald geen slecht geluid uit, en je hebt twee usb-poorten op het keyboarddock, eentje op de tablet (niet bruikbaar als het toestel docked is) en een HDMI-poort op de tablet zelf.
Is de Iconia W500 zijn € 499 waard? Niet meteen. Is € 643 (prijs met keyboard dock) een verantwoorde uitgave voor iets wat niet echt een tablet en ook niet echt een netbook is? Niet meteen. Voor wie is ie dan bedoeld Jan? Vertel dat eens? Wel. Misschien voor bedrijven met een strikte Windows-only policy. Alhoewel daar al iPad openingen zijn gecreëerd.
De oplossing voor microsoft? Herlanceren met een tabletversie van Windows Phone (al klinkt dat contradictorisch) of snel aan de slag met dat Windows8. Acer, jullie hebben jullie best gedaan denk ik. Het design is niet waar mensen jullie voor kopen, op het dubbelen als netbook valt behoorlijk wat te zeggen.
Het is niet voldoende. In de verste verte niet. Als tablet is het niet bruikbaar. Er zijn betere netbooks op de markt. Windows is gewoon geen tabletOS.
“Is dat een iPhone?”. Dat is het niet. Dat is een HTC Desire HD. Vergelijkbaar maar met een 8 megapixel camera met dual LED flash. Iets groter ook. Door de smallere rand een stuk groter scherm.
SLCD en geen retina display, dat dan weer wel. Dat is minder goed mijnheer, u moet het maar eens opzoeken. Met een Aluminium unibody en plastic en geen glas. Met Android in plaats van iOS. Van HTC en niet van Apple. De gezichten.
De voorbije twee weken kon ik het verschillende keren uitleggen. Wat ik daar voor me op tafel legde was meteen onderwerp van gesprek. Het moet gezegd. De Desire HD zit in hetzelfde segment als de iPhone. Nee, ik ga het woord iPhone-killer hier niet gebruiken.
Technisch
Binnenin de aluminium unibody vind je een Qualcomm 1Ghz Snapdragon processor en 768MB RAM. Dat laatste is anderhalve keer de iPhone4 by the way. Op het interne geheugen kan je 1,5 GB opslaan, via MicroSD kan je daar 32 aan toevoegen. De Desire HD is een high end telefoon, zoveel is duidelijk.
De Desire HD draait op Android 2.2 Froyo. Een update naar 2.3 ligt binnen de verwachtingen. Alleen moeten ze bij HTC die sence-laag dan weer vernieuwen en dat duurt. Dat was met mijn Hero ook al zo. Het moet gezegd dat 2.2 een serieuze verbetering betekent tegenover de 2.1 waar ik aan gewend ben geraakt. De HTC sense-laag heeft meer dan een nieuw likje verf gekregen. Instagram zeg je? Gewoon een preset in de gewone camera-app.
De HTC Desire heeft geen front facing camera zodat je nooit bang hoeft te zijn dat er mensen in je oor kijken terwijl je met hen aan het bellen bent.
Gebruik
Door een tekort aan schermen is HTC moeten overschakelen van de AMOLED’s die voorzien waren naar SLCD schermen. Of je dat merkt? Ja. Er zullen mensen zijn die daarover vallen, ja. Mijn herinneringen aan de AMOLED van de Samsung Wave staan me nog voor de geest. Het was beter geweest.
Laat ons wel wezen: de Desire HD is een contentconsumptie en mediamachine. Dit is de eerste telefoon die ik door mijn handen laat gaan waarvan ik eerlijk kan zeggen: als ik nu een seriekesliefhebber was, ik zou me er niet voor schamen om mij op te trein te zetten en een episode te bekijken. 4,3 inch schermdiameter is niet wat je noemt bescheiden. Het is de GSM die mijn iPod twee weken in de kast liet verdwijnen. Podcasts op de telefoon en wegwezen. Dat was de eerste keer in ik geloof vier jaar.
Met een 8 megapixelcamera en video op 720p heb je DVD-kwaliteitvideo op zak en kan je je foto’s zowat op posterformaat laten afdrukken. HTC promoot Dolby mobile op de achterzijde van de telefoon. Als je even de koptelefoon unplugt op een volle trein weet je meteen wat dat betekent: Leo Laporte is perfect begrijpbaar tot in de volgende coupé. Leuk. Voor conference calls misschien handig.
Batterijtijd
Groot scherm, krachtige processor, een flinke portie widgets en multitasking. Moet er een tekeningetje bij of lukt het zo ook wel? De batterij, die heeft het te verduren. Bij vergelijkbaar gebruik doe ik met mijn Hero ruim een dag met de batterij.
Dag betekent hier zes uur opstaan, rond elven onder de wol. Dat trekt de Desire HD bij vergelijkbaar gebruik niet. Een werkdag is realistisch. Nu ben ik wel niet de lichtste gebruiker en of ik nu mijn telefoon bij thuiskomst aan het snoer hang of bij het slapengaan, veel maakt dat niet.
Software
Mensen die een cleane versie willen van Android, gaan beter voor een Samsung Nexus S. Heb je meteen 2.3. Edoch. Ik geloof sterk dat de HTC Sense voor de meeste -hier komt ie- gewone gebruikers wel leuk is. Of je jezelf nu geek noemt of niet. Widget hier, voorgeïnstalleerd app’je daar.
Het zijn de kleine dingen die tellen. Zoals de mogelijkheid om de Desire te gebruiken als WiFi hotspot. Een klok die werkt op één en twee januari en niet te vergeten HTCsense. HTCsense zoals in HTCsense.com, een beetje zoals mobile me maar dan gratis. Backup van berichten en contacten en dat soort dingen. Gratis.
Prijs-kwaliteit
Ha! Daar komt de kat op de koord. Bij een niet nader te noemen webshop staat de Desire HD momenteel 539 euro geprijsd. Voor die prijs krijg je er een 8GB micro-SD kaartje bij. Wil je naar de volle 32 of de capaciteit van een iPhone, dan leg je daar 119 euro bij. Kom je op € 658 of een kleine 90 flappen minder dan de iPhone4 met dezelfde capaciteit.
Daarvoor krijg je dus plusminus hetzelfde aan processorkracht, een stuk meer RAM en een megapixel of drie meer op je camera. Je kan in meerdere App markets terecht en je kan je toestel beter tweaken. Wat je niet krijgt is de fancy look van een iPhone en op de vraag: is dat een iPhone kan je gewoon “ja” antwoorden.
Aan te bevelen? Ja. Voor geeks die wat meer willen is dit echt een mooi toestel. Echt. Serieus onder de indruk van het ding. Het is geen iPhone. Misschien maar beter zo.
Vorige week arriveerde hier de Kindle, de e-boek lezer van Amazon. Heel veel tijd om ermee te spelen heb ik nog niet gehad maar toch, ik weet wat ik aan het toestel zal hebben. Denk ik. Voor om en bij de 193 dollar of 145 euro kan je ook niet sukkelen.
De Kindle werkt op de e-ink technologie en dat is heel fascinerend. De knopjes, het plastic, de aansluitingen herinneren eraan dat je een digitaal toestel in handen hebt maar als je het even vergeet en je kijkt is dit de ultieme crossover tussen analoog en digitaal.
Ik kocht het model zonder 3G want hoewel ik plan meer op de trein te gaan lezen, geloof ik niet dat ik ineens onderweg een boek wil gaan kopen of dat ik niet kan wachten tot thuis om een interessant citaat de wereld in te sturen. Als het echt zo dringend is, heb ik anders nog wel een toestel of twee waarmee ik dat kan doen.
De leeservaring
Lezen op de Kindle is lezen in een boek. Klaar. Duidelijk. Dat is geen marketingtaal, dat komt niet recht uit het begeleidende boekje. De Kindle is de beste analoge digitale ervaring die je je voor kan stellen. Echt. Je hebt het gevoel een toestel met ingebouwd papier vast te houden. Je vergist je ook nooit in het omslaan van een blad. Ook dat is handig.
In tegenstelling tot de iPad (het is een ander toestel met andere toestellingen, I know) is de Kindle een handig leestoestel. Het weegt drie keer niets. Niets is om en bij de 50 gram zodat de HTC Desire HD met zijn alu body ongeveer evenveel weegt. Ander toestel. I know.
Boeken en vooral de keuze daarvan
Nee, je kan niet alle boeken kopen. Al helemaal geen Nederlandstalige. Dat ligt niet aan het toestel of Amazon maar aan het lokale boekenbedrijf. Ook Engelstalig kan je lang niet alles kopen. Dat is bijvoorbeeld het geval met het boek Flat earth news, dat ik wel heb gelezen maar niet gekocht. Dat wilde ik naar aanleiding van de actualiteit even binnenhalen maar oeps. Niet beschikbaar. Jammer. No sale there.
The content of a new medium is an old medium, zo luidt het adagium. Klopt hier alvast. De boeken die ik kocht bevatten heel wat interessante bronverwijzingen. Naar boeken, naar websites. Daar zou heel makkelijk een link van te maken zijn. Als auteurs er wat handig mee omspringen zouden ze hun boekenprijs kunnen drukken door affiliate links op te nemen. Voorlopig gaat dat feest echter nog niet door.
Als gebruiker kan je via het Gutenberg Project ook enkele boeken, nu ja, enkele honderden, binnenhalen waar niet langer auteursrechten op rusten. Probeer dat maar eens in de Fnac of Standaard boekhandel.
Aanduiden en annoteren
Een van de voornaamste redenen waarom ik een Kindle kocht is de annotatiefunctie en de daarmee samenhangende zoekfunctie. Eigenlijk wou ik onder het lezen altijd al aantekeningen maken in de marge maar dan is het boek geschonden en misschien lees ik het boek later met een andere mindset en dan storen die dingen alleen maar. Annoteren op de Kindle is dead easy.
Daarenboven geeft de Kindle aan wat de meest aangeduide passages zijn. Als je dat stoort, kan je dat uitzetten. Ik heb het aan staan. Het is alsof je je boek van de rest van de wereld hebt geleend met hun aanduidingen erin. Niet dat ik het dan steeds met mijn medelezers eens ben, maar dat is een ander verhaal.
Wel een issue (en dat heeft de kindle app op de mac en android ook) is de manier waarop het toestel omgaat met woorden en leestekens. Als je een zin hebt met een nevenschikking tussen gedachtenstreepjes, dan staat het eerste leesteken na het laatste woord en het daar op volgende woord daar aan. De Kindle kent echter geen leestekens zo lijkt het. Hij neemt dan ook aan dat dit een woord is uit twee delen. Waardoor je een slordige aanduiding krijgt. Dat moet er softwarematig wel uit te krijgen zijn lijkt me. Alleen is dat nog niet zo.
Citeren
Leeservaringen delen, is eveneens mogelijk. Met de facebook- en twitterintegratie kan je citaten de wereld in sturen met een druk op de knop. Enfin, met een druk op twee knoppen. Alt-enter. Het citaat krijgt een amazon.to-link en een #kindle hashtag en heeft natuurlijk de bedoeling boekjes te verkopen. Ik ben er nog niet uit of ik dat wel ga gebruiken. Misschien dat ik eindelijk een alibi heb gevonden om een tiende twitteraccount te openen.
No color
De Kindle3 heeft enkel zwart en wit. E-ink met kleur is niet te combineren met een lage verkoopprijs. Of dat een probleem is? Als je kunstboeken wil gaan lezen wel ja. Als je tuk bent op magazines. Dat weet je op voorhand. De meeste boeken die ik lees en las bevatten echter geen kleur, behalve dan in de overdrachtelijke zin van het woord.
Alles opgeteld
Of ik tevreden ben van mijn aankoop? Jawel. Ik had het veel eerder al moeten doen. Maar mijn eeuwige getwijfel ook hé. Volgens mij wordt dit één van dé aankopen van 2011. Geen zever. Echt. Je voelt nauwelijks dat je dat ding in de hand houdt, het leest als een echt boek maar dan zonder dat het dichtplooit als je even rechtstaat om je een glas in te schenken.
Als je de Kindle via deze link koopt, dan heb ik er ook iets aan.
Een androidtoestel van sony met een fysiek klavier kwam door onze voordeur vliegen. Op de bggd had ik me al lovend over de xperia mini pro uitgelaten. Maar spelen met een toestel in een leuk kader is nog wat anders dan zo’n toestel dagelijks ermee door het leven gaan. Althans dat dacht ik.
Voor ik een HTC-man werd was ik een Sony-man. Dat vertelde ik eerder maar ik breng het nog maar eens in herinnering. Kwestie van het volgende wat autobiografisch cachet te geven. Meer nog dan een Sony-man ben ik een klavierman. Als je zoveel schrijft op je GSM als ondergetekende wil je daar wel eens naar kijken. Maar dat betekent geenszins dat ik mij volledig door die geschiedenis heb laten leiden voor deze review.
Design
De xperia mini pro is klein. Echt klein. Negen bij vijf centimeter. Leg ‘m naast een iPhone (kwestie van een bekende meeteenheid te nemen) en je ziet het toestelletje niet liggen om zo maar eens breed te schrijven. De achterzijde is wat bol en de gemaakt uit een wat stugger plastic waardoor je het gevoel hebt toch iets in handen de houden. Het is cool en cute tegelijk. Niet geschikt voor überhetero’s voor wie size matters geen loze kreet is misschien.
Technisch
Technisch is de xperia een klein wondertje. Geen raket ofzo. Maar zoveel power in zo’n klein baasje, dat is wel een prestatie. Een qualcom processor met een kloksnelheid van 600 Mhz draait Android 1.6 met een eigen Sony-UI. (Android 2.1 upgrade verwacht in Q4 van 2010)
Een 5 megapixel camera met flash zorgt voor de beelden die in al te fel zonlicht niet erg zichtbaar zijn op het scherm. Misschien ben ik daaraan wat gevoeliger geworden na dat super-AMOLED-scherm van die samsung van de voorbije weken. Het uitschuivende toetsenbord voelt degelijk aan. Alle toetsen op de goeie plek én een azerty-klavier voor de Belgen. Waar vind je dat?
Android en de Sony Ericsson UI
Moet ik nog zeggen wat ik leuk vind aan Android? Welaan dan. Het installeren van mijn gegevens op dit toestel duurt welgeteld zeven en een halve minuut. Twitter, facebook, gmail en google apps, contacten en google docs. Zonder één kabeltje. Zonder pc.
Naast een eigen UI legt Sony nog wat anders bovenop het Android besturingssysteem. Timescape is een fraai vormgegeven unified inbox voor sms, facebook en twitter. Goed gedaan maar ik heb toch steeds weer de neiging om terug te grijpen naar de applicaties die voor de specifieke communicatietools voorzien zijn. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen werkt.
De batterij
Een kleine telefoon, een degelijke processor en een uitschuifbaar toetsenbord. Waar loopt het dan fout? Juist ja, in de batterijduur. Op zich is 285 uur standby op GPRS niet eens zo slecht, het probleem is dat ik met zo’n toestel dan wel wil werken. Het heet niet voor niets pro.
Een voormiddagje treinen, een aantal opzoekingen op google, een blogpostje schrijven, inchecken op foursquare, een telefoontje of drie en een stuk of wat tweets brengen de batterijstand een stevige dreun toe (van het type halverwege de middag stilvallen). Het moet gezegd, je wil dat toestel niet in standby laten. Een klein toestel waar je steeds de charger mee moet slepen, dat is niet wat je noemt een efficiëntiewinst.
Oh ja, Sony, als je een toestel pro noemt, zou het dan mogelijk zijn om geen kinderachtige spelletjes mee te leveren? Doe mij een tetris of sudoku of mastermind of zeeslag ofzo maar geen california gold rush of roller coaster game. Geen slechte games hé maar ik wil een pro telefoon.
Samengevat
Tussen mij en dit toestel zit het snor. Het heeft een hoge cuteness-factor en technisch goeie papieren. De batterijduur en het feit dat het dingetje op een verouderde android-versie draait (beterschap op komst daar) zorgen voor puntenaftrek. De aanbevolen winkelprijs van € 279 maken het toestel very good value for money. Een 13,5 op 20
Sponsor
Laatste reacties