Angst is een slechte raadgever als het op schrijfvlak aankomt. Ik had angst. Angst voor het witte blad. Dan moet je iets nieuws doen. Vind ik. Een experiment. Zoals alle dagen een stukje schrijven. Voor een maand. Eentje hier en eentje daar en dan nog drie ginder.
De angst kwam er omdat ik dacht dat ik door goeie dingen te schrijven in meer lijstjes van te volgen bloggers terecht zou komen. Omdat ik dacht dat, eens je in die lijstjes komt te staan, alleen maar goed materiaal hoort te schrijven.
Elke week is er ergens wel een blogger die het voor heeft. Writers block heet het. Sommigen zeggen dat het niet bestaat want mijn neef werkt bij de post en die heeft nog nooit postbusblock gehad en stel eens dat de vuilnisman een vuilzakblock had. “Stel je niet aan” is het ondertoontje.
Dat had ik dus. Writersblock. Van niet meer kunnen of durven schrijven. Of nee, van denken, is dit wel goed genoeg. Dat ik nog tig keer meer schrijf dan de gemiddelde blogger zonder writers block? Ik weet het. Van mij is het wel (een deel van) mijn job. Dan wordt het zo een beetje een probleem.
Piloten die een crash overleven, die zetten ze binnen de 24 uur in een vlieger en die moeten de lucht in. Omdat ze anders nooit meer zouden vliegen. Dat hebben ze onderzocht geloof ik. Mensen met een blog die niet bloggen, die krijgen minder bezoekers en dan wordt het moeilijker om iets te schrijven. Want als je dan blogt dan lijkt het alsof je tijd hebt genomen om na te denken. Kortom, er is sprake van een vicieuze cirkel.
Die gaan we dus doorbreken. Verwacht de komende weken 17 blogposts van mijn hand die meer dan anders in kwaliteit zullen verschillen. Er zal bagger tussen zitten en crap en rotzooi. Ik zeg het maar. Dat worden de meest gelezen stukjes deze maand. Er zullen goeie dingen tussen zitten ook, dat geloof ik sterk.
