Barney Frank, een Democraat, 71 jaar en homo, was jarenlang de invloedrijke voorzitter van de commissie van Financiën van het Amerikaans lagerhuis.
De te stellen vraag is: wat maakt het uit dat de man homo is? Zijn carriëre is relevant. Zijn leeftijd ook. 71, dat is op zijn minst fin de carrière. Is zijn geaardheid van invloed geweest op zijn beslissingen? Is hij invloedrijk geworden omwille daarvan?
Via Naked Capitalism, the Wall Street Journal is shocked, SHOCKED, that the unemployed are not lining up to grab a few low-paid jobs that employers are good enough to throw their way. And, of course, they blame the extension of unemployment benefits. If these lazy bums were left with nothing, they would be grateful for the crumbs they get.
via Resisting The Road to Serfdom | The Global Sociology Blog.
update (zie reacties): ook technische profielen zijn welkom al was het niet zo gezegd in het twitterbericht, mijn kritiek naar De Tijd is misschien wat te direct dan. Dat neemt niet weg dat ik me zorgen maak over de representatie van studieniveaus in de media.
De Tijd, de Belgische financiële krant, niet het theatergezelschap, zoekt “pas afgestudeerde jongeren die de krant wil volgen in hun zoektocht naar een job. Univ en hogeschool welkom…” Het kan aan mij liggen maar als ik dat lees gaan mijn haren ten berge. Univ en hogeschool welkom.
Zelf heb ik het geluk zowel een universitair als een hogeschooldiploma op zak te hebben. In die volgorde behaald ook. Eerst de theorie, dan de praktijk.
Maar over die studenten dus. Ik zou mij als beroeps of technisch opgeleide jongere vandaag echt uitgesloten voelen. Zoek ze maar eens in de krant vandaag. De dropouts en de laagopgeleiden, de generatiearmen en de kansengroepen. Het is zoeken tot je er krank van wordt. Al zeker in de kwaliteitskranten en hun jobbijlagen.
In die upmarket publicaties kom je zonder “manager” of “coördinator” op je kaartje of andere diplomavereisten niet in. Haast niet. Uiteraard niet. Journalisten zijn ook mensen en gaan op zoek in hun adressenbestand of hun facebookvrienden of hun oud-klasgenoten op linkedin. Ze gaan op straat en spreken hun eigen spiegelbeeld aan.
Ik voel me daar niet helemaal comfortabel bij. We zitten met loonkloof en een arbeidsmarkt in drie snelheden. Binnenkort worden managementfuncties erfbaar. Dat noemen we dan MBA’s die we verkopen aan € 10.000. Geen working class heroes meer. Sociale mobiliteit in de wachtkamer.
Zij die de boot missen staan voor eeuwig aan de kant. Misschien voor enkele generaties.
Social network people say that the profile we look at the most is our own. We are very interested in how we present ourselves to the world. But perhaps more important, we are interested in trying to figure out ourselves. As younger and younger people set up profiles, they end up confronting some of the central angst-inducing identity questions early in life.
via Ben Casnocha: The Blog: The Age of Early Self-Conception.
Maandelijks krijg ik in mijn mailbox de nieuwste vacatures van de Stad Antwerpen in de digitale brievenbus. Met mijn huidige job(s) heb ik meer dan de handen vol, maar kijken mag nog wel. Althans, dat vind ik. Vandaag trok een vacature voor “architect masterplan stedelijk onderwijs” mijn aandacht. Leest u even mee met de inleidende alinea.
De ontwikkeling van het masterplan Stedelijk Onderwijs Antwerpen omvat onder andere het concept ‘campus van de toekomst’: 250 gebouwen, verspreid over 150 verschillende scholensites krijgen een nieuwe bestemming. Ze worden voortaan ingedeeld in verschillende thematische campussen zoals een campus voor technische richtingen, een campus voor theoretische richtingen, enz. Extra capaciteit creëren is een bijkomende doelstelling.
Dat de nood aan capaciteit slechts een doelstelling van bijkomende aard wordt genoemd vind ik, gezien de berichten van de laatste tijd, vreemd. Maar daar wil ik het hier zelfs niet over hebben. Het gaat mij om die thematische campussen. Ik vind dat een fundamenteel foute beleidskeuze.
Op dit moment wordt langs alle kanten geschreeuwd dat onze samenleving evolueert naar een kennismaatschappij. Wat dat wordt en wat de daar de gevolgen van zullen zijn valt op dit moment niet te bepalen. Maar we moeten ons voorbereiden, niet morgen maar nu. Feit is dat die evolutie een aantal beroepsgroepen harder zal raken dan andere. Dat kunnen we vandaag al vaststellen.
De werknemers van morgen zijn de jongeren van vandaag. Wanneer je die verschillende groepen jonge mensen uit elkaar trekt, verzeker je je van een groep volwassenen die niet meer weet waar andere mensen goed voor zijn. Dan verzeker je je van een klassenmaatschappij waar neergekeken wordt op arbeiders, technici en andere huisvuilophalers.
Dan verzeker je je van een groep die gefrustreerd geraakt. Omdat er niet alleen een mentaal plafond blijkt te bestaan maar ook een fysiek. Omdat er automatisch zal verwezen worden naar zij die wél een theoretische richting aankunnen, zij die op de theoretische campus zitten, zij die straks naar de universiteit zullen gaan, zij die MBA’s zullen halen en zij die later de plak zullen zwaaien.
Een kennismaatschappij moet uitgaan van kennisdeling. Niet alleen binnen disciplines maar ook tussen disciplines. Daarom hebben we nood aan plekken waar jongeren, zo lang mogelijk, met zoveel mogelijk diversiteit in aanraking komen. Zo niet loop je het risico een maatschappij met verschillende snelheden zo niet te creeëren dan wel in stand te houden.
Wat denk jij?
