Mijn dagen zijn zinnen. Mijn dagen zijn paragrafen, alinea’s. Mails. Tweets. Lessen. Woorden. Mijn dagen zijn verhalen die ik met een saus van tempowisselingen en leestekens en bijvoegelijke naamwoorden kan aankleden.

Ik vind dat leuk. Omdat verhalen niet helemaal moeten kloppen. Omdat je een alinea kan schrappen of een zin toevoegen. De structuur ligt vast, de aankleding kan veranderen. Als de structuur niet deugt, bouw je gewoon een nieuwe.

Maar soms, Heel soms, zou ik een programmeur willen zijn. Een developer. Ik zou mezelf ninja noemen of wizard of eender welke term die mij onwerelds zou kunnen laten uitschijnen. Mijn code zou kloppen. Geen regel teveel. Geen overbodig gewicht enkele grapjes voor mijn collega’s niet te na gesproken.

Je kan het leren zegt men. Een podcast zou voldoende kunnen zijn. Maar een cursus zal niet volstaan. Het probleem zit dieper bij mij geloof ik. Ik ben niet zo van de juiste code. Niet van het lange schrijven en dan compilen en dan kijken of het werkt. Geef mij een wit blad en ik vertel je een verhaal over wat je wil. Het resultaat even afhankelijk van mijn gemoed dan van jouw vraag.

Mensen die het juiste verhaal van een applicatie zomaar kunnen vertellen, dat vind ik wat hebben. Zij zijn echte raconteurs. Soms zou ik het juiste verhaal willen vertellen. Met if en and en or. En gebruiksschema’s en doelstellingen. Een open einde voor de gebruiker. Alles voorzien.

Dat is mijn taak of beroep niet. Ik kan daar alleen naar kijken en een verhaal over schrijven.