De HTC U11 review

HTC zit al een tijdje in de hoek waar de klappen vallen. Op één of andere manier lukt het ze niet om hun Smartphones die al jaar en dag stelselmatig innovatiever en beter zijn dan die van pakweg Samsung, in de markt te zetten.

Deze zomer kwam dan de mededeling dat ze misschien wel eens op zoek zouden kunnen zijn naar een overnemer. Nu zou Google wel eens die overnemer kunnen gaan worden. Dat zou wel eens vonken kunnen geven want terwijl ze daar in Taiwan zichzelf in de etalage aan het zetten waren, liep ik nog eens rond met een testtoestel. De HTC U11.

Die U11, dat is dan wat ze noemen het vlaggenschip van het HTC-gamma. Over de inhoud van de officiële doos moet je mij geen vragen stellen want ik kreeg de PR-doos. Wat meteen opvalt na de glimmende telefoon (ik kreeg de lichtblauwe versie) is de koptelefoon, die geen audiojack maar een USB-C aansluiting heeft. Zelf kreeg ik er ook een doorzichtig hoesje bij. Wat goed is want die blinkende achterkant met krassen, het zou geen zicht zijn.

Een vlaggenschip, dat betekent de snelste processor van de reeks en genoeg werkgeheugen om tijdens de testmaand geen enkele keer het gevoel te hebben dat er gewacht moet worden op het toestel. De batterij haalt je makkelijk de dag door, zelfs als je een intensieve gebruiker als ik bent.

Als je echt een hele dag Pokemon Go wil spelen, kom je er misschien toch niet. Daarvoor is er dan Quick charge, versie 3.0. Ik heb de versies 2.1 tot en met 2.9 duidelijk gemist. Handig is het wel. Even aan het stopcontact, neem een half uur, en je kan weer een ommetje of zeven door het Middelheimpark lopen.

Zeer te spreken ben ik ook over (de kleuren van) het scherm. Het zou iets met het glas zijn, lees ik hier en daar. Ik heb ooit televisie gedaan en de kleuren van een scherm, ik ben daar nogal gevoelig aan. Of het nu softwarematig is of het is effectief het glas, dat zal mij dan worst wezen.

De mobiele internetverbinding daarentegen, daar hebben we al beter gezien. Zonder daarover in details te treden, wanneer je hier ten huize Seurinck op het toilet zit, durfde het wifi-signaal wel eens verloren te gaan. Iets wat met de Nexus en de One Plus 3T die hier momenteel in gebruik zijn nooit gebeurt.

Softwarematig blijft HTC investeren in haar Sense-laag bovenop de standaard Android. Voor mij zou dat allemaal niet moeten maar ik begrijp dat de gewone gebruiker er wel wat aan heeft. Veel features die in de vroege Sense zaten, zijn nu overgenomen (en een pak beter gemaakt) door Google Now. Dat maakt features als Blinkfeed bijvoorbeeld vooral storend want niet beschikbaar in een Vlaamse versie want die Franse versie is leuk als je daar op reis bent maar eens terug wil je toch graag de strapatsen van de lokale politici volgen.  

Nieuw bij de U11 is dat Sense ook een hardwarelaagje krijgt. Je kan namelijk op de telefoon knijpen. Knijpen? Jawel. Je kan de telefoon zo instellen dat je, wanneer je er op knijpt een bepaalde functie kan ontgrendelen. Foto-app openen of je moeder bellen, je zegt het zelf maar. Leuke feature maar niet meteen iets waarvan ik een aankoopbeslissing zou laten afhangen.

Heeft HTC met de U11 een telefoon opgeleverd waar je van gaat dromen? Die tijd is voorbij denk ik. Van droomtelefoons. Tenzij je het statussymbool met het fruit op de achterkant wil kopen. Dat is geen telefoon, it’s a fashion accessory. De U11 is wel één, zoniet dé Android telefoon die je wil kopen als je in de markt bent voor een nieuw en hardstikke degelijk toestel.

Geef een reactie