Categories
Autohagiografie

De kunst van het vergeten

Ken je dat gevoel? Dat je ergens iets gehoord hebt dat je inspireert voor een blogpost. Zo een van het type dat de wereld omvat en eens duidelijk je gedacht zeggen.

Dat het regent terwijl je het hoort en dat noteren dus lastig komt. Dat je goed je best doet om dat idee vast te houden en dat je dan thuis komt en dat de bron vervlogen is maar dat het idee er nog is? Dat je dan begint aan die blogpost maar dat je toch het exacte citaat wil gebruiken maar… Where. Da. Fuck.

Dan gaan bladeren. Eerst nog met vol vertrouwen. Uiteindelijk is het maar een een dag/een paar uur geleden en moeilijk kan dat toch niet zijn.

Het ging over uniformen en daardoor kwam ik op de metafoor van het afleggen van het kostuum als werkkledij en dat er toch veel mensen zijn die op het werk denken dat ze zich moeten gedragen alsof ze op het werk zijn en dat ze daarnaast dan andere mensen kunnen zijn en dat dat toch allemaal niet gemakkelijk is en doorzichtig vaak ook en dan een das aandoen die je maar half kan knopen.

Where. Da. Fuck. En goochelen en dan podcast en uniform inschrijven en uitkomen op youtubevideo’s waarin getoond wordt hoe je er toch sexy uit kan gaan zien met een schooluniform. Of erger nog. De wikipagina van het kostuum en de geschiedenis daarvan.

Dan zit je een freaking half uur op dat internet met een idee dat de wereld omvat en dan kom je te weten dat het kostuum niet onder de wikipagina van het uniform staat en dan weet je dat die blogpost mogelijks wel het perspectief van een aantal mensen had kunnen veranderen. Als dat citaat nu maar…

Weet je wat: TL;DR: laat dat kostuum nu maar gauw thuis en gedraag je op het werk als een normale mens en niet als een ‘professional’, je maakt jezelf belachelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.