De singletaskende superman

Ik houd, zoals collega Pascal dat dan zegt, vaak nogal wat balletjes tegelijk in de lucht. Niet alleen op het werk met 9 project managers die allemaal van communicatie willen doen en dan voor hun digitale winkel langs mij passeren, daarnaast is er deze winkel en af en toe modereer of presenteer ik nog wel eens graag.Er is de wijkblog waar ik me weer wat meer voor zou moeten smijten en tig andere dingen.

Helaas heb ik niet het geluk een multitaskend superwijf te zijn. Het heeft lang geduurd voor ik me daar bij neer heb kunnen leggen. Op momenten heb ik het er nog moeilijk mee. Dan denk ik dat ik alles kan en dan zeg ik ja hier en ja ginder en die presentatie moet pas af zijn als ik het podium op moet, right?

Enfin. Eén en ander zorgt soms voor wat stress zoals je wel kan vermoeden. Omdat ik lange tijd ook geen systeem had en dan ben je met alle balletjes tegelijk bezig behalve met het balletje waar je even geen acht op slaat en dan zegt iemand: “pas op het valt” en dan is het weer duiken. De kunst van het balletjes omhoog houden is het systeem, niet de balletjes. Pak-gooi-geefdoor-pak-geefdoor-gooi.

We zijn er aan bezig. Een Tijs of een Davy ben ik nog niet maar er is een lichtend pad. Je neerleggen bij je beperkingen is een schone zaak. Begrijpen, aanvaarden, bijsturen. Dus probeer ik steeds meer een singletasking superman te worden.

Momenteel zoek ik nog een weg om sociale wenselijkheid met persoonlijke productiviteit te verzoenen. ‘Nee’ zeggen lijkt op papier behoorlijk makkelijk maar als een collega zegt: deze week wil ik zus en zo en je twijfelt of je dat technisch of tijdsgewijs wel trekt, dan is dat ‘nee’ haast niet te verzoenen met het concept ‘collegialiteit’ laat staan dat ‘beroepseer’ ongeschonden uit zo’n debacle komt.

Het zal nog wel even duren voor ik daar helemaal door ben maar op één of andere manier maak ik me daar niet meer zo druk in als toen ik nog probeerde een multitaskend superwijf te zijn dat binnen de zoveel tijd antwoorden moest formuleren op mails en dus zowel mail als facebook als twitter als google reader aan het bestrijden was, naast al die andere dingen die op de dagelijkse to do-lijst staan.

Die balletjes in de lucht houden, dat vind ik wel spannend soms en ik kan niet zeggen dat een beetje gezonde stress mij niet kan motiveren om op korte tijd toch te doen wat ik eigenlijk te lang heb laten liggen. Dat lukte vroeger. Vandaag zijn er teveel van die balletjes. Singletasken en shippen. Het zijn dingen waar ik aan werk. Dat het me keihard zal lukken ook.

1 Comment

  1. Vermoeiend, alleen al het lezen van al wat jij wilt doen is vermoeiend. Laat staan dat ik het zou kunnen. Singletasking is het enige dat ik aankan, en me ondertussen druk makend over het feit dat die andere balletjes daar werkloos liggen te zijn.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.