Categories
Autohagiografie

De witte vlag

Een jaar lang, misschien langer, heb ik me verzet. Hard. Tegen de trend naar analoog. Tegen moleskine boekjes en tegen alles wat nog maar rook naar ‘niet meer digitaal’. Ik heb me verzet tegen het afzetten van notificaties en tegen minder toeters en bellen en dan heb ik mijn huik naar de wind gehangen.

Nu heb ik een moleskine boekje (waarover later meer) en een analoog kanbanbord (waarover ook later meer). Het zou teveel van mijn eergevoel vragen om te schrijven dat ik geplooid ben.

Eigenlijk is het gewoon zo: er is zo’n boekje in mijn schoot gevallen en er was mij gevraagd om een boekje te testen en zoals ik bij het testen van telefoons altijd boemslag overstap van telefoon ben ik nu boemslag een analoge kantoorridder geworden.

De ervaringen na een week: meetings verlopen beter, ik schrijf minder, ik kan weer schrijven, wie vindt copypaste uit voor analoog?.

Uiteraard lees ik nooit mails tijdens meetings, laat staan twitter, uiteraard zit ik steeds volop te noteren wat er gezegd wordt. Zo’n boekje heeft geen notificaties wil ik maar zeggen. Het is wel meer werk achteraf. Je moet die todo’s ergens anders kwijt. Ik weet ook wel dat ik niet maanden ga lezen wat ik moet doen.

Ik schrijf minder. Ja, er zijn ideeën en nee, ik schrijf die niet op, want een boekje uithalen, mijn pen zoeken in mijn sjakosse, opschrijven en dat achteraf nog nabekijken en weten wat ik nu weer wilde vertellen: it just doesn’t happen. Oplossing gezocht.

Wil je dat wel geloven dat ik twee dagen gesukkeld heb om weer te schrijven. Het ging me niet meer af. Mijn geschrift is nooit het mooiste ter wereld geweest maar kijk, het gaat snel want nu tater ik alweer op papier zoals in de periode toen ik student was.

Wat mij brengt bij het grootste probleem van papier. Dat heeft geen copypaste. Hoe vaak komt het voor dat iemand iets zegt dat gaat over iets wat daarvoor is gezegd maar dat heeft dan zou dan eigenlijk tussen dit en dat moeten staan maar daar staat dan al dat en dan is dat niet meer te doen.

Volgens mij ben ik een sucker voor een soort digitale pen met de voordelen van papier én van digitaal.

Verder blijft het een work-in-progress. Misschien heb ik een analoge bevlieging en hoor je er hier nooit meer iets over. Laat het mij een staakt-het-vuren noemen voorlopig.

11 replies on “De witte vlag”

Post it’s combineren met notebook:

Ala je iets beloofd op post it schrijven ipv notaboek. En dan op bord hangen …

Funny, ik doe sinds een maand ofzo hetzelfde. Niet echt voor het werk, maar gewoon persoonlijk. Mijn gedachten neerschrijven, mijn hoofd laten leeglopen. Voelt goed!
Alleen, een copy paste naar de laptop, dat mis ook nog…

Best of both worlds:
Ik noteer alles met mijn livescribe pen, maak er ondertussen met die pen ook een audio-opname van en dat wordt allemaal netjes en automatisch in PDF’s opgeslagen in mijn Evernote account.
Als ik later de context van bepaalde notities niet meer weet, klik ik op hetgeen ik schreef en dan krijg ik te horen wat er op dat moment gezegd werd…

Voor mij is het grootste nadeel van papier dat het niet doorzoekbaar is, alleszins niet op de Google-manier. Ik heb hier een halve meter notaboekjes van een jaar of tien en het is leuk om daar nog eens in te grasduinen, maar echt iets terugvinden… Nope.
Tijdens vergaderingen noteer ik altijd via Evernote, daar staat meestal ook mijn voorbereiding. Bij momenten wordt Google Drive gebruikt, maar dat is meestal overkill.
Het planningsoverleg van het team web&vormgeving doe ik met een bij uitstek analoog whiteboard. Omdat niets zo zichtbaar aanwezig is dan twee vierkante meter bord aan de muur.
Hetzelfde hebben we gedaan met de (globale) planning voor een nieuw project waar we nu mee bezig zijn: post-itjes op gigantische vellen papier. Dat heeft vele nadelen tegenover een gedigitaliseerde kalender, maar het grote voordeel dat je er niet naast kan kijken. En het is de ideale vergaderachtergrond.

Hallo Toon,

Ik ben het eens dat boekjes niet doorzoekbaar zijn. Doch dat heeft voor mij niets te maken met electronisch notities nemen.

Wat ik merk is dat vergaderingen waar mensen met Pc’s (tablet’s, telefoons etc) open zitten, die vergaderingen duren kwasie dubbel zo lang. (En de meeste mensen zijn die vergaderingen beu.)

Je kan wat mij betreft beter digitale tools niet gebruiken in de meetings.
Je neemt notities op papier. En nadien zet je dat over in electronisch formaat.
En dan heb je beide.
Wat er nu gebeurd is dat we onze dagen volplannen met meetings en dan hebben we geen tijd voor dat laatste.

Het is dan makkelijk om het niet terug vinden te steken op de tool. Het heeft echter te maken met de volle agenda en het geen tijd hebben (of maken) voor reflectie over de vergadering.
Slack is wat mij betreft nodig op elk niveau.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.