Categorieën
Autohagiografie

Dertig

Een verjaardag is een banale afspraak op de kalender. New all day event. Repeat. Yearly. June 3rd. Expiration date unknown. Meestal is die dag er ineens en dan weet ik het maar half en dan is er toch een kaartje en dan is er iets koud gelegd wat dan gedronken kan worden.

Deze is dus anders. Ineens ben ik geen twintiger meer. Het zat er aan te komen. Al zeven jaar. Al van toen ik afgestudeerd ben is dit een ijkpunt. “Als ik dertig ben, wil ik iemand zijn”, zo sprak ik toen en niemand hoorde het want ik vertelde het niemand.

Nu en dan deed ik dat wel en soms had ik er spijt van. Want er werd doorgevraagd en ik kon dat niet zo zeggen wie dat dan moest zijn, die iemand.

Als je het me zou vragen of ik dat ben, iemand, dan zou ik neigen om ‘ja’ te antwoorden. Mijn lief is de max en wij hebben samen toevallig de schattigste zoon ter wereld geproduceerd. Mijn petekind is gelukkig een meisje. Ik heb een appartement met een breedbandinternetaansluiting, in een stad die ‘thuis’ voelt, ook al ben ik ver van ‘huis’.

Mijn job is van dien aard dat ik recent een commercieel aanbod vriendelijk van de hand wees omdat het toch niet hetzelfde nut heeft als wat ik nu doe. Ook niet voor veel meer op het einde van de maand m’vrouw. Dankuwel.

Deze blog draait zoals het hoort en blijkbaar valt wat ik zeg op twitter ook in de smaak want men zet mij in lijstjes en op posities waarvan ik denk: serieuze madammen en meneren waar gij tussen staat Seurinck. Dat ik teer op dat soort aandacht, ik ga mijn best niet doen om dat te verstoppen. Het bijhorende winkeltje dat ik hier heb in presentaties, daar moet ik eerder de rem op zetten dan gas bijgeven. Dat stoort niet.

Er zijn dingen waar ik minder goed in ben. Zoals vrienden en familie, daar ben ik misschien niet zo goed in. Druk m’neer. Met iemand te worden en iemand te zijn. Intussen ook nog wat van gezin doen. Daar moet ik aan werken. Ik weet dat. Mijn telefoon grijpen en bellen op normale uren, het lijkt een plan dat makkelijker te bedenken dan uit te voeren is.

Als ik mij probeer te herinneren wat ik bedoelde met “iemand zijn als ik 30 ben”, dan denk ik dat ik mag zeggen dat ik tevreden mag zijn met wie ik ben en wat ik met wie mag doen. Een beetje trots misschien zelfs. Ik ben blij.

Santé.

3 reacties op “Dertig”

Gelukkige verjaardag, Jan!

(Ik kan alleen maar hopen dat ik op m’n 30e hetzelfde kan zeggen, en ondertussen werk ik ook al wat aan dat vrienden en familie, want dat is precies toch ook mijn sterkste kant niet)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.