Categories
Autohagiografie

Een auto: de jacht is geopend

Wij gaan een auto hebben binnenkort. Hoe en wat staat nog niet vast maar met het zicht op de komende jaren is het even niet haalbaar. Een bouw. Twee keer verhuizen in de komende twee jaar. Twee kinderen. Pendelen. Die familie in West-Vlaanderen, die  krijgen we ook niet massaal tot emigreren op zo kort.

Wij gaan dus een auto nemen. Met spijt in het hart. Hoe en wat is nog niet beslist. Er bestaat een mogelijkheid voor een bedrijfswagen of een mobiliteitsbudget op het werk. Alle opties zijn open (behalve dure). Die auto zal bestuurd worden door mij, dus ik mag het meest kiezen.

De collega’s gaan sedert kort voor een Volvo V40. In bedrijfsopzicht zou ik spontaan voor uniform citroen DS3 wit met magenta dak gaan. Ik begrijp dat ik daarin de enige ben en het schijnt niet gezinsvriendelijk te zijn bovendien (daarover later meer). Maar die V40 dus, ik vind dat op zich wel een schone auto. Bert zei dat het een kruipkelder op wielen is (daarmee doelend op het formaat). Tja. Frisse kruipkelder. Droog en alles.

Mijn lief heeft ook haar zeg. Die wil graag tussen de twee kinderen kunnen zitten achteraan. Die zat zowaar op een bepaald moment naar autowebsites te surfen. ‘Zowat sportief’ wist ze mijn smaak te nagelen. Ja dus.

Kijk, er valt iets te zeggen voor een citroen berlingo hé en dat zal allemaal wel ideaal zijn om op reis te gaan maar dat is twee weken op het jaar. Ik ben er niet klaar voor. Als ik met een bus wil rijden, solliciteer ik wel bij De Lijn.

Wat is er dan voor budget? Dat weet ik niet helemaal. Dat schijnt belangrijk. Ik weet het niet zo. Enfin, min of meer wel maar alles hangt af van toestanden en feiten en dat is nog niet duidelijk allemaal…

“Een Audi A3 sportback”, suggereerde mijn betere wederhelft. Dat ziet er inderdaad een schone kar uit. Sportief. Iets groter. Het lijkt erop dat daar tussen de kinderen gezeten kan worden. Deal, denk je dan heel even. Dan zie je de waslijst aan opties. Ik bedoel: kies een auto en maak dan nog honderd afwegingen. Een S-line voor mij alstublieft. Een rode.

Dan voeg je zo wat opties toe. Zoals die parkeerassistentie die dat A3 testmodel dit voorjaar had. Dan kom je aan een beestje van € 41000 en dan besef je: zo’n auto kiezen, dat is verdomme niet makkelijk. Dan vraag je raad op den Facebook. Dan krijg je Citroen Berlingo’s en Skoda’s en VW Touran’s en BMW 5 (want dat is niet zo duur als je zou denken) en een Renault Scenic en een Opel Insignia Tourer.

Dan ga je video’s kijken en dan komt het besef dat je ook nog langs dealers zal kunnen gaan lopen. Testritten ofzo. Wanneer ga ik dat doen? Want ‘vrij ruim achteraan’, wat betekent dat dan en waarom is er naast de C-max bij Ford ook nog eens een Grand C-max en wat is dan nog het verschil met een S-Max en is dat dan weer niet teveel de bus die ik niet wil?

Als autodeler bij Cambio rij je standaard met een C3. Bij Bolides kom je met een A1 de straat op. Geen keuzes. Een gemak zeg ik je. Edoch. Het spel zit op de wagen. Hier zal gekozen moeten worden. #firstworldproblems

3 replies on “Een auto: de jacht is geopend”

Doe nu maar gewoon van burgerman met twee kinderen en een woonlening en buggies en veel boodschappen en de mama achter tussen de twee kotsende kinderen en koop rap een Berlingo. Je mag de mijne komen halen om te testen. Bijvoorbeeld als je verhuist. Er kunnen twee koelkasten in. Tegelijkertijd.

Als je Opel Insignia overweegt zal een een Volvo V60 ook nog wel in je budget passen. Prachtige auto en meer ruimte als een V40. Ik rij nu met een V40 en ben er zeer content van, maar met kindjes lijkt me dit iets te krap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.