Een eerste keer voor alles

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Voor het eerst in mijn leven heb ik iemand aangeworven. Takenpakket bepaald. Vacature geschreven. Motivatiebrieven gelezen. CV’s bekeken. Mensen gezien. Praktische vragen gesteld. Lastige vragen gesteld. Gewikt. Gewogen. Gekozen.

Dat zit zo: mijn communicatiecollega Trui zou er even tussenuit gaan deze zomer. Het takenpakket dat wij bij Flanders DC eten is niet van de poes. Voorbereiding is alles. Zeker in een jaar waar er weer vanalles staat te gebeuren en waar nog een aantal dingen onder voorbehoud maar toch zeer waarschijnlijk zijn. Er was consensus: ik mocht versterking inroepen. Een jobstudent (m/v).

Vierentwintig sollicitaties had ik. Vijfentwintig misschien als ik die persoon meetel die belde om te zeggen dat hij interesse had en dat ik hem kon bellen als ik meer wilde weten en dat hij zijn CV zou sturen. Acht daarvan uitgenodigd. Dat is een derde. 16 mensen ineens eraf. Ik heb daar diep over moeten nadenken.

Dan acht mensen zien. Opschrijven wie ze waren en wat ze zijn maar vooral: aanvoelen of het klikt en of dat takenpakket aan het eind van de rit wel af zou geraken. Pittig. Twee halve dagen met allemaal nieuwe gezichten en proberen in te schatten wie een beetje aan het bluffen is waar en na anderhalve dag in je hoofd zitten met ‘die wordt het’ en dan nog twee kandidaten op je lijstje hebben staan.

Gedacht om die laatste twee af te bellen. Echt. Ik had gekozen. Maar het was kort dag en ik dacht ‘ik neem er die twee gewoon nog even tussendoor’. Je zal het niet anders zien dat ik bij die twee mijn jobstudente vond.

Op het eerste zicht is het die mentale marteling waard geweest. Ik heb in de eerste ronde letterlijk zestien verschillende afwijzingsmails gestuurd: daarom ben jij het niet geworden. Hier en daar een tip. Let bijvoorbeeld op met lettertypes bij knippen en plakken van sollicitatiemails, je ziet die dingen. Daarna zeven mails. Bedankt om te komen. Je bent het niet geworden en dan voor iedereen de reden.

Dat doet mij hartzeer, zo van die mails. Echt. Van onder tot boven voel ik dat. Het meisje dat bij een bekend make-upding stage had gedaan. De gast die een opiniestuk in De Tijd had weten te zetten. Zeven mails om te zeggen dat ze het niet waren en één telefoontje. Twee eigenlijk. Ik had graag geweten of Elien ervaring had met Drupal of een ander CMS en in de verwarring van ‘ik had al gekozen maar dit is weer iets anders’ was ik dat vergeten vragen.

Voor deze ene maand kan ik zeggen dat ik een collega in dienst van mij heb werken. Ze doet dat goed. Ik ben blij.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.