Categories
Autohagiografie

(niet) zomaar een lijstje

Elke keer als iemand mij op Twitter volgt, lees ik zijn of haar bio, de laatste updates, soms volg ik de link naar zijn of haar blog. Daarna beslis ik: terugvolgen of niet. Dat proces heb ik nu al meer dan 5000 keer gedaan. Routine.

Soms zijn er speciale gevallen. Mensen die net beginnen met Twitteren meestal. Zonder Tweets of Ingevulde bio. Zonder avatar of link. Dan ga ik kijken naar de mensen die de persoon al volgt. Dan krijg je zoiets:

Daar sta je dan. Tussen allemaal meneren en madammen die op den teevee komen. Mensen die het, zoals dat dan heet, gemaakt hebben. Dat vind ik bijzonder.

Dan stel ik me voor dat zo’n beginnende Twitteraar neer is gaan zitten en beslist heeft: dit zijn van alle mensen die Twitter mij kan bieden, de mensen die ik als eerste een kans wil geven. Dan stel ik me voor dat er iemand tips gegeven heeft. Meerdere mensen misschien. Dat die dan gezegd hebben: volg die Seurinck maar, die vertelt nog wel eens zinnige dingen.

Dan ga ik heel hard glimmen en nadenken wie die anonieme tipgever geweest is en waarom uitgerekend ik dan in dat lijstje van zes ben gekomen. Ik word daar blij van. Echt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.