On the internet, nobody knows you are dead

Het was 24 mei. Ik postte een tweet en stapte bij de dokter binnen. De avond ervoor had ik nog een Facebook-update met cliffhanger gepost. Zou het me lukken om lenzen in en uit mijn ogen te krijgen?

De dokter schreef me rust voor en ontspanning. Dat internet moest het maar even zonder mij doen, besloot ze. Ik luister naar mijn dokter. Het was zij die er in slaagde me traag te doen lopen toen ik het aan mijn knie had. Dat wil wat zeggen.

Het was zij die me na 39869 tweets op 8 jaar (voor je gaat rekenen: dat zijn er zowat 13,65 per dag gedurende dik 2900 dagen). Mijn mailbox ging op out of office, occasioneel opende ik Facebook maar zelfs de mensen die me een gelukkige 34ste verjaardag wensten bedankte ik niet. Het was niet persoonlijk bedoeld. Bijna een maand duurde de radiostilte.

Het benieuwde me op den duur wel. Of één van mijn 8729 followers op Twitter,  of één van mijn 174 volgers en 1033 vrienden op Facebook, of één van de 1834 followers op LinkedIn iets zouden merken. Niemand merkte wat. Er was niet eens wat minder ruis dan gewoonlijk.

Het is louterend. Om te weten dat, wanneer ik soms eens juich of vloek over een update die al dan niet aanslaat, dat misschien vooral voor mij belangrijk is. Het is louterend om te weten dat mijn mening over Huts, de overname van LinkedIn of het bedroevende niveau van de Belgische verdediging in de match tegen Italië er misschien niet zo toe doet.

Terwijl ik niet op het internet zat, maakte ik een lijstje van dingen die ik belangrijk vind. Online dingen doen staat daar tussen. Alsof iets me wilde danken voor zoveel stilte, werd ik door radiozender MNM opgebeld. Iemand vond dat mijn tips voor studenten met mondelinge examens aandacht verdiende tijdens de Marathonradio die ze daar hebben opgezet. Soms is je best doen zo overrated.

On the internet, nobody knows you’re a dog blaften twee door Peter Steiner getekende honden in 1993 op de pagina’s van The New Yorker. Het is 2016 en je kan met enige zekerheid zeggen dat wanneer je echt doodgaat op het internet, dat niemand je zal missen.

Dat vind ik een geruststellende gedachte. Denk jij er ook eens over na?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.