Categories
Autohagiografie

Schrikkeldag

Als er iets geestig is, dan lach ik graag mee. Op de keper beschouwd ben ik best een lachebekje. Eén dag ben ik dat minder. 1 april.

Tegenwoordig ben ik voorbereid. Op 31 maart lees ik religieus mijn RSS-lezer leeg. Op 2 april doe ik dat opnieuw. Doe je dat niet, dan zit je een week lang te denken: “huh” en “WTF” en dan kijk je naar dat bericht en dan is dat van één april en dan rollen mijn ogen en dan denk ik: hou een ander voor de zot.

Dit jaar zijn de internetgrappen van een dermate belabberd niveau dat je niet eens twee keer moet nadenken. YouTube stilzetten? Twitter zonder klinkers? O RLY? Srsly?

Tegenwoordig is het in de nieuwsmedia om de zoveel weken 1 april. Een iPad met zus en zo’n scherm of processor. Een nieuwe dienst die de wereld zal veranderen zus en vijfentwintig dingen die je voor je twaalfde MOET gedaan hebben zo. Deze of gene BV of WB is dood of nee. Wacht. Toch niet. Nee. Sorry. Iemand had dat getweet en tja, wat doet een mens?

Misschien moeten we één april wel herinrichten. Als een dag waarop we weten dat het nieuws fout is. De rechtzetting all the way. Dat we dan die berichten in de wereld mogen sturen waarvan we zouden willen dat ze waar waren. Misschien dat dat nog wel grappig zou zijn. Misschien.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.