Begin dit jaar ben ik begonnen met hardlopen. Om de kilo’s er af te werken. Niet omdat ik dat leuk zou gaan vinden. Zonder Evy. Niet omdat ik iets tegen Evy heb maar omdat ik niet zo graag in de pas loop. Omdat ik dat liever op het gevoel doe.

Vroeger gingen mijn winterse loopjes zo: ik wilde mijn energie kwijt, deed een korte broek en een shirt met lange mouwen aan en ik zette het op een hollen. Drie kwartier. Of een uur. Uitgeput keerde ik terug en na de verkwikkende douche besloot ik dat het toch niets voor mij was, dat hollen. Dat ik wel zou wachten op beter weer en dan de fiets van stal halen.

Omdat ik dus een doel had dit jaar, die kilo’s, moest het dus anders. Het moest meer zijn dan een keer hollen en de schoenen weer de kast in. Zonder Evy. Hoe dat ging? Een paar essentiële stappen denk ik.

Koop degelijke schoenen

Ja, je wil je voeten soigneren als je wat wil lopen. Ik ging naar het runningcenter in Leuven waar je de schoenmaat zegt en je twee opties krijgt. Dan ga je de loopband op en dan wordt dat met een video geanalyseerd. In mijn geval was het niet goed en kreeg ik een ander paar. Eén. Niks kleur kiezen of toch liever Reebok of Nike. Schoenen op maat zeg maar. Bij mij werden het Asics GT 2000’s. Blauwe.

Schaf een basisuitrusting aan volgens het seizoen

Mijn start to run zonder Evy begon tijdens de voorjaarsperiode. Ik kocht een lange loopbroek, een shirt met korte en een shirt met lange mouwen en een looptrui. Allemaal van Nike. Het is niet zo belangrijk wat het merk is of de kleur. Wat belangrijk is: als het niet tien centimeter gesneeuwd is of cats and dogs regent, wil je geen excuus om niet de weg op te gaan. Zo een stel kleren kost ook al snel wat, die investering wil je er dan toch wel uit.

Loop zonder verwachtingen

Waar ik dus elk jaar tegenaanliep was dit: je wil altijd te snel lopen. Echte lopers zoals Wannes vertellen mij dat je niet te traag kan lopen. Ik heb het daar nog steeds moeilijk mee maar als je begint en je bent niet zo’n in de maat loper als ik: loop à l’aise tot aan het volgende kruispunt en wandel dan even. Ook al heb je het gevoel dat je nog een eind sneller en verder kan. Evy heeft gelijk. Je kan niet vijf kilometer lopen als je opstaat uit je zetel.

Investeer regelmatig met mate

Met de zomer in aantocht kocht ik een hartslagmeter. Een korte broek. Een armband voor mijn HTC M9. Af en toe eens wat. Omdat je het nodig hebt (die korte broek dus). Of omdat je het gevoel hebt dat je het verdiend hebt (die hartslagmeter). Ook die investeringen wordt eerder per kilometer dan per euro afgeschreven.

 

Traceer je prestaties

Strava staat tijdens mijn loopsessies altijd op. Of ik nu even ga lopen om de werkdag van me af te krijgen of ik ga met Juul de weg op of ik ga echt lopen. Altijd. Omdat ik vaak op het gevoel loop, verras ik mezelf soms met uitzonderlijk snelle tijden terwijl het als kruipen voelde. Of ik heb het gevoel dat niets me wat kan en dan kom je thuis en zie je de tijden en blijkt het toch niet zo geweest te zijn.

Leg de lat hoger. En hoger

Vijf kilometer lopen, dat ging vrij snel bij mij. Gewoon, op gevoel. Ineens dacht ik: ik probeer dat eens. Daarna wilde ik dat al wel eens sneller lopen of een extra rondje van 800 meter erbij. De grens van 10 kilometer, daar had ik het mentaal moeilijk mee maar eens die grens genomen was, lonkt de 10 mijl en de halve marathon. Volgend jaar. Misschien.

 

Een echte loper zal ik nooit worden maar het lukt. Meer dan behoorlijk zelfs. Als het goed gaat durf ik zelfs zeggen dat ik het leuk vind. Op die dagen loop ik tien kilometer op een tempo waar ik me niet eens over hoef te schamen, voor een beginneling. Of ik loop, terwijl Juul naast mij rijdt met zijn nieuwe fiets waar hij zo trots op is. Dat is pas echt de max.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.