Categories
Autohagiografie

Working-class heroes

Massamedia zijn vreemde dingen. Hoe massaal ze hun teksten, beelden en klanken ook de wereld inslingeren, ze kunnen je op persoonlijke wijze aanspreken. Ze attenderen je niet alleen op hun eigen boodschap, je leest in zekere zin wie je bent.

Zo las ik deze week in De Standaard een artikel dat de titel “het glazen plafond voor arbeiderskinderen” had meegekregen. Een vlag die de lading zo ongeveer wel dekt.

Mijn vader is een technicus. Mijn moeder een gezins- en bejaardenhelpster. Twee arbeiders met twee kinderen met twee universitaire diploma’s met twee glazen plafonds. Vier sterke arbeidsethossen. Vier keer de afkeer om steeds weer schaak te spelen als het over werk gaat. Althans, zo lees ik.

Ik word daar stil en deemoedig van, van dat soort artikels. Ja, in Thinking Allowed had ik er wel eens wat over gehoord en ja, het is niet de eerste studie die duidt op een glazen plafond van welke soort ook. Dat er zoiets bestaat als een thuiskomstsociologie. Dat veel afhangt van individuele situaties.

Of dat glazen plafond bestaat weet ik niet. Ik weet dat ik misschien weinig recht van spreken heb. Mijn vader creëert in mijn ogen altijd machines. Hij herstelt wat stuk ging. Mijn moeder is gespecialiseerd. Paliatieve zorgen en dat soort dingen.

Wij zijn nooit arm geweest. Wij bezochten concerten en theater. SMAK, toneelhuisdingen, de Paardenkathedraal, dat slag. Wij gingen maandelijks naar de bib. Toen ik ging studeren kreeg ik een deftig kot. Mijn eerste stereo heb ik zelf gekocht van vakantiewerk maar tijdens mijn studies hoefde ik niets behalve mijn best doen en studeren.

Soms. Veel te weinig, besef je dan dat je een verdomde gelukzak bent. Dat je twee diploma’s hebt kunnen halen. Dat je nog nooit een job hebt gedaan die je niet leuk vond. Dat je kan bloggen en rondlopen met een fancy schmancy GSM, twee laptops. Dat je kan doen wat je leuk vindt en een hele dag kopje onder kunt gaan in cultuur.

Misschien word ik wel nooit manager. Misschien ligt dat dan aan een glazen plafond. Dat ik kan doen wat ik doe, vind ik al fantastisch. Het is mijn verdienste maar ook en misschien vooral die van hen. Twee working-class heroes. Freddy en Ludwine. Schrijf maar op.

3 replies on “Working-class heroes”

Tweets that mention Working-class heroes | geschreven om te lezen -- Topsy.comsays:

[…] This post was mentioned on Twitter by theoploeg. theoploeg said: Mooi geschreven en heel herkenbaar RT @janseurinck "working class heroes" http://bit.ly/apCBCr […]

[…] 21 leerlingen waren er. Tien jaar oud. Die met vragen kwamen. Veel vragen. Over wat ik doe en wat ik gestudeerd had en waarom ik nu doe wat ik doe. Dat zijn kinderen van 10. De jongens gaan nog profvoetballer worden. De meisjes willen kapster worden of lerares. Ik vertelde over wat ik doe van maandag tot vrijdag en ik voelde me zo’n harde klootzak. Die geluk heeft gehad. […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.