Wordt the great resignation ook bij ons een trend?

job applicant passing her documents

Het was managementprofessor Anthony Klotz van de Mays Business School in Texas die het kind ‘The Great Resignation’ een naam gaf. Bedoeld werd de opstoot van mensen die na de lockdowns in het kader van COVID vrijwillig hun job verlaten. 

Dat cijfer was over de jaren heen vrij stabiel, viel dramatisch tijdens de pandemiepiek van 2020 en schiet nu richting drie procent. Bij het zien van de grafieken zegt mijn brein spontaan ‘een aantal mensen hebben mogelijk iets in te halen’ maar ik ben noch arbeidseconoom noch statisticus. 

Bron: wikipedia

Zoals dat gaat, wanneer het in de US regent, dan kijken we hier ook eens uit het raam. Op zoek naar druppels en als die er al niet zijn, toch tenminste wolken. Dan wijzen we en maken we een persbericht. Dat het hier ook kan gebeuren.

Bij ons nam SD Worx die taak voor haar rekening. Een onderzoek bij 5.000 mensen in Europa geeft aan dat ook hier mensen hun job (willen) verlaten. Uiteraard zijn wij, risicoaverse Belgen het minst arbeidsmobiel, zelfs in onze gedachten. In Duitsland zou het tot 6% van de werknemers gaan, België zou afklokken op 1,9%.

Nu is intentie één ding en actief de stap zetten weer een ander. Het bracht Jan Denys, arbeidsmarktexpert bij Randstad (die dus wel weet waar hij over spreekt) tot de conclusie dat The Great Resignation zo niet in Amerika, dan zeker wel bij ons zwaar overroepen is (de grafiek van Frank Vander Sijpe van Acerta onder de tweet bevat alleen cijfers tot 2020 en doet hier dus niet terzake.

Op zoek naar (betere?) indicatoren

Zelfrapportage is een slechte maatstaf voor daadwerkelijk gedrag. Dat kan iedereen die ooit een gedragseconomisch boek heeft gelezen je zo vertellen.

Wat we wel weten, is waar mensen zoal op Googelen. De vraag is dan ‘in welke mate is dat congruent met de realiteit’. Neem nu de zoektocht naar ‘ontslag nemen’ tussen januari 2020 en vandaag. 

Je hebt nauwelijks fantasie nodig om uit deze grafiek de verschillende lockdows van maart 2020 over oktober 2020 tot de zogenaamde paaspauze van april 2020 te halen, hoewel ze steeds minder effect hebben. Dit lijkt een kandidaat indicator te zijn voor wat er zich in de realiteit moet hebben afgespeeld. 

De vraag is dan: in welke mate heeft de zoektocht naar ‘ontslag nemen’, een soort high level zoekopdracht effect op meer concrete zoektermen?

De pieken en dalen in deze grafiek zijn uiteraard niet te interpreteren maar Google laat ook toe de cijfers achter de grafiek te downloaden en daarin zie je vrij duidelijk een piek in zoekverkeer naar ‘opzegtermijn berekenen’ en ‘ontslagbrief’ ongeveer twee, drie weken na de pieken in zoekverkeer naar ‘ontslag nemen’.

Of mensen dan ook daadwerkelijk een ontslagbrief schrijven, kan je uit deze cijfers uiteraard niet afleiden maar je zou kunnen veronderstellen dat je dat soort zoekterm niet ingeeft wanneer je pakweg een nieuwe frigo aan het zoeken bent. 

Komt er dan een Great Resignation aan?

Eerlijk? Geen idee. Noch statistisch, noch arbeidsmarktgewijs voel ik mij geplaatst om hierover voorspellingen te doen. Wat ik wel interessant vind, is om de voorspellende kracht van Google te testen in een frontend gegeven. Iedereen in de marketing kent inmiddels het verhaal van de boze vader en de zwangere tienerdochter van Walmart. De vraag is: kan je dat ook met macro-economische voorspellingen op basis van publieke gegevens. 

Als ik werkgever was, ik zou me er niet rijk op rekenen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.