Business

Nassim Nicolas Taleb over Skin in the Game

Skin in the Game book coverVermogensbeheerder Econopolis nodigde Nassim Nicolas Taleb uit voor een lezing over zijn volgend jaar te verschijnen boek Skin in the Game. Ik kreeg een uitnodiging in de bus om te gaan luisteren. Taleb’s nieuwe boek mag dan wat vertraging hebben opgelopen (het was als ik me niet vergis aangekondigd voor mei dit jaar), zijn Skin in the Game concept ook niet nieuw. Hij had het er al zijdelijngs over ten tijde van The Black Swan, wat zowat zijn bekendste boek moet zijn. Tijdens de lezing lichte Taleb alvast enkele tipjes van de game-sluier.


Intussen is Skin in the Game al wat meer uitgediept heb ik het gevoel. Als hij er in de begindagen over had, verwees Taleb naar de code van Hammurabi. In het die stenen wetboeken uit het oude Mesopotamië staan gevleugelde woorden als (en ik vertaal even de vertaling): wanneer een huis door de fout van de architect instort en de bouwheer komt hierbij om het leven, moet ook de architect gedood worden.  


Dit moet zowat de basislezing van Skin in the Game zijn: wanneer je een bepaalde winst nastreeft, moet je ook bereid zijn de consequenties ervan te dragen. Iets wat vandaag op de financiële markten bijvoorbeeld nogal eens fout loopt, zo vertelt Taleb.


De verborgen asymetrieën in de wereld

De uitbreiding die hij tijdens de lezing aan het concept gaf (en wat ook de ondertitel van zijn boek zal gaan worden) is de vaak verborgen asymmetrie die in economische relaties zit. Hij opent zijn betoog met een reprise uit The Black Swan en neemt er een voorbeeld uit Mediocristan en Extremistan bij. Dit zijn de twee stan-landen die je niet op een kaart vindt maar metafoor zijn voor normaalverdelingen en scheve verdelingen uit de statistiek.


Als twee mensen samen vier meter en tien centimeter meten, dan is de kans relatief groot dat je te maken hebt met twee mensen van om en bij de twee meter vijf. Dit is voor hem een Mediocristan voorbeeld. Wanneer het echter gaat over financiële verdelingen in de wereld schuiven we op naar extremistan. Wanneer twee mensen samen € 36 miljoen hebben, valt te verwachten dat je te maken hebt met iemand met pakweg € 100.000 en iemand met de rest.


Skin in the Game: Nassim Taleb over probabilityDe tweede asymmetrie, maakt het onderscheid tussen time probability en ensemble probability. Wanneer je 29 mensen met € 1500 naar een casino stuurt en je laat ze een bepaalde periode aan een eenarmige bandiet zitten, kan je zien wat de winstkans in een bepaald casino is. De winst of verlies van persoon 17 en 21 beïnvloeden echter niet die van 29. Zelfs als die twee failliet gaan, kan persoon 29 nog met winst buitenwandelen. Dit is ensemble probability. Wanneer je één iemand echter met € 1500 een casino in stuurt en je wil dit een hele periode aanhouden, dan is het zo dat wanneer de laatste jeton in de slots machine verdwijnt en de jackpot op een haar na gemist wordt, het spelletje letterlijk en figuurlijk uit is. Time probability stapelt de risico’s op.


De derde assymetrie is die van de minority rule. Het gezin van vier dat gaat eten waarbij één iemand vegetariër of lactoseintollerant of whatever is, wordt de keuze van restaurant in onevenredige verdeling beïnvloed door die ene persoon. Daarom eten jij en ik en iedereen die je kent ook veel vaker dan je zou denken kosjer of halal trouwens. Dat komt de producent nu eenmaal goedkoper uit. Drie procent van een populatie/doelgroep/klantenbestand volstaat daarmee om een hele industrie om te draaien. Het deed me denken aan Derek Sivers’ TED talk over hoe een beweging start en evolueert. 

Risicovermijdend gedrag als de norm?

Het noopt Taleb er toe om het voorzichtigheidsprincipe te hanteren. What doesn’t kill you makes you stronger is aan hem niet besteed. Althans niet zonder meer. Hij grijpt daarbij zelfs terug naar Aristoteles. Kwestie van het wat gewicht te geven.


Dan komt de kat op de koord en legt Taleb tijdens zijn lezing zijn eigen wonde bloot: hij pleit voor zoveel dingen tegelijk, probeert tegen zoveel schenen te schoppen dat hij willens nillens ook eens zijn eigen voeten onderuit haalt. Tijdens het debat achteraf, is Taleb in staat om zonder meer ‘entrepreneurship’ als leidend voorbeeld te geven. Iets wat inherent verbonden is met het nemen van risico’s.


Taleb doet me daarbij steeds vaker denken aan Slavoj Žižek. Niet alleen omdat ze beide een boon hebben voor Donald Trump. Ze schoppen tegen elke scheen die zich aandient. Taleb gooit ook nogal eens met cijfers waarvan je denkt: heb je die hier nu ter plaatse verzonnen? De kans om te overlijden tijdens het oversteken is volgens hem 1 in 74000. Als dat waar is, zou er toch elke dag in een stad als Antwerpen iemand moeten overlijden op een zebrapad, juist?


De waarde van Taleb

Het is niet voor de micro-inzichten dat je naar Taleb moet luisteren. Hij slaat de bal wel eens mis op cijfers en je bent gezien zijn reputatie zo voorzichtig om niet te hard tegen te spreken dat je het graag beleefd houdt. Eigenlijk wou ik ‘m een vraag stellen over behavioural economics maar ik heb het maar zo gelaten. Hij had Thaler en Kahneman al meermaals verwijten naar het hoofd geslingerd voor er van vragen sprake was.

Naar Taleb moet je luisteren voor de grote inzichten. The Black Swan in de eerste plaats maar ook Antifragile heeft merites. Dat zal Skin in the Game ook hebben. Als het eens uitkomt. Ooit.