De tweede slimste in de ruimte

(…) if I want to be a valued member of my team, I basically have to be the second-smartest person on that subject in the room and on any other subject except copywriting… Where I’d hope to be first-smartest. 

Dit citaat komt uit Hey Whipple, Squeeze this, een boek over het maken van reclame dat als ondertitel the classic guide to creating great ads meekreeg. 

Het moet één van de meest citeerbare boeken zijn die ik al heb gelezen. Tussen de zelfrelativerende achtergrond van klantentypologieën en totstandkomingsprocessen van advertenties staan wijze lessen verpakt die verder gaan dan alleen de reclam. 

Bovenstaande citaat is zo een citaat. De auteur is een copywriter en hij beschrijft hoe de context van reclame is veranderd. Naast TV en print en alle klassieke media, is die wereld gedurende zijn carrière sterk veranderd en heeft digitaal een steeds grotere plaats ingenomen. 

Bij het schrijven van de vijfde editie van het boek moeten Apps een dingetje zijn geweest waar velen niets vanaf wisten of vanaf wilden weten. Vandaag zouden daar waarschijnlijk dynamische advertentievormen staan. De auteur houdt zich sterk dat hij, na vele jaren in print en het vak, ook daar zijn zegje mee kon doen.

Het punt wat hij maakt blijft hetzelfde, of het nu gaat over apps of reclam of het gaat over de organisatie van het magazijn: je wil in elke meeting over elk onderwerp de tweede slimste in de ruimte zijn. Behalve om de reden dat jij mee in die meeting bent uitgenodigd. 

Het is één van die dingen waarvan ik dacht: dat probeer ik al mijn hele leven maar zo mooi heb ik dat nog nooit verwoord gezien. “To be the second-smartest person on that subject in the room and on any other subject except…”.

Het is fucking veel werk en je hebt het gevoel dat je nooit uitgeleerd bent. Je knalt tegen de muur als je denkt de tweede slimste te zijn maar je ongemeen hard teruggefloten wordt. Maar die keren dat het je lukt om het te zijn… waaaaaah.

Wachten op de Zwitser

Het moest ervan komen. Ons koffiezetapparaat was al even een doodstrijd aan het voeren. Er waren de op onregelmatige tijdstippen terugkomende en onverklaarbare lekken. 

Nu weigerde de watertank vaak minutenlang te erkennen dat hij effectief vol stond met water. Om daarna, wanneer de ochtendlijke wanhoop die samenhangt met een dreigend gemis van koffie als een slagersmes door de ochtend sneed, doodleuk toch aan zijn taak te beginnen. 

Wij zijn van die mensen die eigenlijk weten wat ze willen maar er dan toch in slagen om moeilijke beslissers te zijn. Wat we wilden was een bonenmalend machine van een Zwitsers merk dat naast ‘zwart, zo klein het kan, zo heet het kan, zo sterk het kan’ voor mij ook ‘melk met een vleugje koffie’ voor haar kan maken. De enige bezoekers die niet binnen dit spectrum vallen, zijn theedrinkers. 

Alleen. De oude machine deed het nog en… of niet… hallo! koffie! wij willen koffie! nu! please? godverdomme! het is een vreemd proces hoe je tijdens de ondergang van een koffiemachine er ineens allerlei persoonseigenschappen aan begint te geven: ‘gisteren werkte hij meteen, hij begint te voelen dat hij vervangen gaat worden’.

Het Zwitserse machine werd in het noorden van Antwerpen besteld bij een lokale koffiebonen en -machinespecialist en zou binnen twee weken geleverd worden. Twee. Weken. Intussen stond het internet vol advertenties die herinnerden aan de zoektocht naar de bevestiging dat de Zwitser het ideale machine was.

‘Vandaag besteld, morgen in huis’, zo vertelde mij een banner die toonde waar ik op wachtte. ‘Nu met gratis accessoire bij aankoop van…’, probeerde een Italiaans-Nederlands merk een lang verloren zaak toch nog te redden. Nee dankjewel. 

We zijn het zo gewoon geraakt dat we er niet meer bij stilstaan: lang na het sluiten van de winkels besteld, is nog steeds morgen in huis. Dat is handig, vaak. Telefoon stuk? Morgen opnieuw bereikbaar. Voorband van de crossfiets in een put aan frut gereden? Morgen terug de weg op. 

Het oude koffiemachine gedroeg zich inmiddels als een oude tante. Nu eens inschikkelijk, dan weer vreselijk opstandig. ‘Terwijl we wachten op P om de meeting te vervolledigen even koffie zetten’ was er al lang niet meer bij. Watertank vullen, inzetten, uithalen, inzetten, wiebelwiebel, uit, aan, opnieuw. Laat maar. 

Gisteren werd er aangebeld. De Zwitser stond voor de deur in een groot pak dat zwaarder was dan we hadden gedacht. Zeven, negen, tien dagen na de bestelling en minstens vier dagen vroeger dan verwachting. 

Het is psychologie natuurlijk maar uitgestelde beslissingen die ‘vier dagen vroeger’ worden geleverd, zijn zoveel beter dan ‘next day delivery’.

Een spiegel met cijfers

Is het ouder worden? Het verhuizen? Is het Corona? Het werk? In elk geval is het kijken naar de weegschaal ‘s morgens dit jaar ineens pijnlijker geworden dan de spiegel. En daar was ik al geen fan van. 

Er is geen ontkennen aan. Ik hoor bij de club van 49,3% Belgen die overgewicht heeft. 

Het is een pijnlijke vaststelling. Ja, ik heb altijd wat geschommeld. In de winter pakte ik wat kilo’s en zo ergens rond april trok ik de handrem even op en dook ik opnieuw naar een gewichtsniveau waarmee ik kon leven. 

Zo niet dit jaar. Ik sportte de maand januari aan frut. We verhuisden. Er was een boel werk. Thuis. Klanten. Er was corona die me de zin in sporten ontnam. Er waren excuses die pour ‘s en servir waren en nu zit ik ermee. Coronakilo’s en de winter moet nog beginnen. 

Wat op het eten letten. Het midweekse aperitief laten vallen. Een postit in de koekjeskast: ‘afblijven Seurinck’. Opnieuw meer bewegen. Dat is zowat het plan. Intermittend fasting en andere diëten: ik denk niet dat het echt iets voor mij is. 

Tien kilo moet eraf. Tien. 

Mijn boeken van 2019

Het jaar zit er bijna op. Tijd om lijstjes te maken. Van de boeken die ik gelezen heb bijvoorbeeld. Dat blijken er dit jaar 25 te zijn. Het leeuwendeel hiervan gelezen als audioboek tijdens verplaatsingen van hot naar her.

De boeken staan in willekeurige volgorde. Want boeken vergelijken, dat lukt misschien nog binnen een genre en dan nog zal veel persoonlijk zijn. Er staat telkens een affiliatelink bij naar het boek. Gewoon. Omdat het kan. 

A brief history of time — Stephen Hawking

De geschiedenis van het heelal begrijpbaar voor gewone mensen. Dat moet zowat de pitch zijn waarmee je dit boek verkoopt. Deze gewone mens kwam bij tijd en wijlen wat voorstellingsvermogen tekort om de brief history helemaal te bevatten maar toch warm aanbevolen. 

Leonardo da Vinci — Walter Isaacson

Wat een onwaarschijnlijk verhaal. Uitvinder. Schilder. Beeldhouwer. Strateeg. Hij was het allemaal. De spreekwoordelijke twaalf stielen afgevinkt maar vaker succesvol dan niet. Het boek van Isaacson beschrijft het in detail. Het boek is minder druk dan de tentoonstelling. 

Mythos — Stephen Fry

De Griekse mythes herverteld en voorgelezen door meesterverteller Stephen Fry.  What can possibly go wrong? Niets dus. Toegegeven, nog niet helemaal uit dit (audio)boek maar toch ver genoeg om het al aan te bevelen. 

The laws of human nature — Robert Greene

In dit boek beschrijft Greene 48 wetten die de mens vormen tot wie hij is of zou kunnen zijn. Eigenlijk is dit boek de (veel) verbeterde versie van How to win friends and gain influence. Verbeterd in de zin dat het veel verder gaat. Niet toevallig een prijswinnaar in het businessboekenschap

Identity — Francis Fukuyama

Je kent de Amerikaanse politicoloog van Fukuyama nog van zijn The end of history. Dit boek gaat dieper in op het concept ‘identiteit’ wat in het politieke discours nogal een prominente rol speelt.. Als politiek anno 2019 je ook maar iets interesseert, is dit een boek dat je gelezen moet hebben

Ruined by design — Milke Monteiro

Dagelijks zie ik tot wat Facebook in staat is als het gaat over targeting. Mijn klanten verkopen potjes yoghurt en flesjes water, verzekeringen en opleidingen. Je weet echter dat je met dezelfde technieken ook angst en xenofobie kan verkopen. Monteiro maakt zich daar een boek lang kwaad over. Te lang uitgesponnen maar het geeft je tenminste 7 uur de tijd om er eens diep over na te denken. 

Range — David E Epstein

Een boek om mezelf te overtuigen van mijn eigen gelijk, zo beschreef ik het in een eerdere blogpost. Over waarom het beter is om van meer op de hoogte te zijn van alleen maar je eigen vakgebied. Lezen. 

E. — Matt Baumont

Het was sector- en modderfietsgenoot Kris die mij dit boek liet lezen. E. staat voor e-mail en het boek is een lange over en weer tussen mensen op een reclamebureau. Herkenbaar bij (vele) momenten en vast en zeker niet alleen voor mensen uit de marketing en communicatie. Een boek dat je laat relativeren. 

Alchemy — Rory Sutherland

Dit is het boek dat ik zelf had willen schrijven. Stop. Marketing en communicatie bekeken door de bril van evolutionaire en sociale psychologie. Het is wat Amerikaans soms en niet altijd één-op-één toepasbaar in de Europees-Belgische context maar toch zeer interessant. Jammer dat het al geschreven is dus.

Midnight in Tchernobyl — Adam Higginbotham

Toen in Tchernobyl het dak van reactor 4 de lucht werd ingeblazen, was ik druk op weg om puzzels van 32 stukken in elkaar te leggen. Veel te jong dus om het mij te herinneren. De reeks heb ik nog niet gezien maar het boek over de kernramp en vooral hoe het daarna ging, is alvast heel interessant om lezen. 

Dvorak is niet alleen een componist

Op een dag was ik ergens aan het lezen over toetsenborden en werd ik herinnerd aan een toetsenbordindeling die Dvorak heet. Eertijds had ik me wel eens willens nillens verdiept in Qwerty omdat ik iets verkeerd had gepeuterd in DOS of een oude versie van Windows waardoor Azerty voor onbepaalde tijd verdwenen was. Maar Dvorak, nee, dat nooit.

Een beetje Dvorak geschiedenis

Dvorak, dat ontwikkeld is in de jaren ‘20 van de vorige eeuw, schijnt de meest efficiënte toetensbordlayout te zijn. Of toch alvast voor de Engelse taal. Waarom dat dan niet de algemeen geldende standaard is?

In de jaren ‘20 van de vorige eeuw gebruikten ze nog geen smartphones maar wel typemachines met hamertjes en kwam een ideale toetsenbordsetup in de problemen omdat de hamertjes dan in elkaar bleven haken.

Toen de hamertjes verdwenen, was iedereen het typen op Qwerty en Azerty al zo gewoon dat je al serieus mag zoeken voor je een winkel met Dvorak toetsenborden zou tegenkomen. Gelukkig bestaan er ook virtuele toetsenborden…

Dvorak installeren op je telefoon

Om updates en berichten te sturen met mijn Android telefoon gebruik ik nu al een paar jaar Swiftkey, een app die allerlei handigheden heeft zoals predictive tekst en taalondersteuning, en nog tig andere features die ik niet of nauwelijks gebruik.

Swiftkey ondersteunt dus ook Dvorak. Daarmee ging ik eind vorig jaar aan het experimenteren. Gewoon zo. Gelezen over Dvorak. Swiftkey genomen. Dvorak geselecteerd en proberen maar. Het klinkt eenvoudiger dan het is. Niet dat aanpassen van het toetsenbord. Wel het typen van het eerste bericht.

Je wordt je ineens heel hard bewust van het feit dat je nooit meer naar je vingers aan het kijken bent, wanneer je berichten aan het tikken bent. Je kijkt naar de woorden die verschijnen en of je geen shortcut kan nemen door de voorstelde woorden aan te tikken.

De flexibiliteit van hersenen

Het tikken van de eerste berichten verliep zo moeizaam dat ik op een gegeven moment mijn laptop openklapte om een bericht te sturen (lang leve WhatsApp web) in plaats van het af te werken op mijn telefoon.

Een andere keer bedacht ik tijdens het kijken van een wedstrijd op televisie een leuke tweet die nooit het daglicht zag want mijn vinding was toch niet zo subliem dat iemand anders er ook niet op kwam.

Het is even ongelofelijk hoe flexibel een stel hersenen is en hoe snel het in gewoontes komt te zitten. Vandaag, na enkele maanden Dvorak denk ik ongeveer even snel te tikken als voorheen. Wanneer ik dan al eens iets moet tikken op zo’n toetsenbord, moet ik altijd twee keer nadenken waar die letters ook alweer staan. Ook al tik ik dit en alles anders gewoon op een Macbook met Azerty toetsenbord.

Of het ook echt efficiënter typt, zo’n Dvorak toetsenbord, ik zou het zo op het zicht niet kunnen zeggen maar het feit dat je na zo’n korte tijd tikt alsof je nooit iets anders hebt gekend, ik ga me daar nog even over verbazen.

Lees eens een boek

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]

Elke maand lees ik minstens één boek. Over digitaal en marketing omdat het mijn vak is. Over strategie en zelfs over growthhacking. Over behavioural economy omdat het een miskend onderdeel van het voeren van een business is. Over Wat ik veel minder lees, is proza. Leesboeken, zeg maar. 

In 2018 wil ik daar verandering in brengen. Omdat 1 januari de slechtste dag ever is om met iets te beginnen, ben ik er nu al aan begonnen: het lezen van een paar goede boeken. 

Mijn smaak voor boeken ligt nogal moeilijk. Ik ben nogal fan van het zwaardere werk. Zowel fysiek als inhoudelijk. De Gebroeders Karamazov bijvoorbeeld. James Joyce zijn Ulysses ook. Kwestie van een soort doelstelling boven de doelstelling te leggen ben ik dus begonnen met het project ‘lees de top 100 van boeken zoals samengesteld door Le Monde’. 

Starten bij de nummer 1 op de lijst zag ik niet zitten. Dan maar op zoek naar één van die boeken die een mens gelezen zou moeten hebben. ‘De man zonder eigenschappen’ leek me er wel zo één. Al is het maar omdat het zo oneindig dik is. Bijna 55 uur leesplezier te gaan, zo voorspelt de Kindle. Welaan dan. Lezen!

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Mijn spotify timecapsule

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Redelijk geniaal gedaan van Spotify, deze Time Capsule module. Met muziek uit de jeugdjaren van de gebruiker. Dit is de mijne. Ik mis Underworld er een beetje in, bijvoorbeeld. Verder redelijk euhm… eclectisch met zowel Bombtrack van Rage Against the Machine als How much is the fish van Scooter. Eclectisch dus. #zobenik Benieuwd naar jouw lijst. Zet een linkje hieronder. Kan ik eens luisteren.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Een remake van ‘de juiste prijs’ zou nog zo gemakkelijk niet zijn

Las ik bij de Herman een stukje over Offline Dynamic Pricing. Daaruit was te verstaan was dat prijzen in de winkel(keten) realtime kunnen worden aangepast naarvolgens de concurrentie of de dag van de week of whatever. Niet alleen online maar ook gewoon in de winkel.

Nu heb ik iet of wat ervaring in retail en het zou me in de verste verte niet verbazen dat die dingen real as fuck zijn want retail mijn beste, dat is marketing van de bovenste plank. Ge kunt geen P bedenken of je hebt ze nodig als je zo een winkel inricht. And then some. Het is in die tijd dat ik mijn (pseudo-)wetenschappelijke benadering van communicatie voor een stuk heb opgedaan denk ik.

Edoch. Offline Dynamic Pricing dus. Recent had ik het ook voor, in het echt. Verhuisd van een appartement waar zo vanalles was wat ook moest blijven staan wegens ingebouwd enzo naar een appartement waar dat nog niet was en dus moest de IKEA en daarna ook de Mediamarkt bestormd worden voor het kopen van dingen. Een microgolf/ovencombi bijvoorbeeld.

Nu wil het dat de IKEA en de Mediamarkt hier in het Antwerpse, dat die vlak naasteen liggen. Wij dus daar binnen maar dan moet dat in die kast, weet ge wel en zijn we wel zeker dat de buitenmaat van die oven, dat die in die kast gaat gaan en dat klapdeurtje naar beneden, gaat dat wel handig zijn? Foto genomen van dat kaartje enal. Dat ik morgen het verkeerde niet kom halen…

Wij dus terug naar huis en uitmeten en morgen moeten we waarschijnlijk toch weer bij den IKEA zijn want voor de berging moeten we nog rekskes hebben enzovanalles. Vaneigens past dat want al die keukens, dat is met standaardmatentenzijandersaangegeven maar beter veilig dan spijt en dus stond ik daar de volgende dag terug.

De volle honderd euro. Enfin. 95 duurder. Op een dag. Op een toestel van € 300! Ik dacht dat ik mijn ogen niet geloofde en om heel eerlijk te zijn, ik geloofde ze ook niet. Edoch: ik keek om mijn telefoon en mijn ogen hadden gelijk.

Je kan veel zeggen over de Mediamarkt, bijvoorbeeld dat ze irritante reclamespots hebben en personeel dat verplicht door een irritante upsellingprocedure moet maar je kan ze nauwelijks beschuldigen van hoogtechnologische supertransparante prijstags. Eerder authentiek zou je kunnen zeggen. Handgeschreven dat je denkt: zonder al te veel moeite zou je hier een nieuwe prijzenslag in pakweg haardrogers kunnen ontketenen.

Wat doe je dan? Online kijken natuurlijk. Desnoods bij Coolblue aan de andere kant van de steenweg bestellen. Bleek die daar overnight ook € 95 duur geworden. Om maar te zeggen, als je na de drie wijzen en zeg eens euh een remake zou willen maken van de juiste prijs, het zou zo gemakkelijk niet zijn. Dus ik mijn stoute schoenen aangetrokken en naar de eerste betrouwbare mensvandewinkelterzake die ik kon vinden gestapt. Prijsvergelijking in de aanslag en hoe dat kwam.

Hij had ‘m voelen komen denk ik. Of hij is één van die verkopers die meteen weet waar het over gaat als je Whirlpool JT479BL uitspreekt. Of hij die ochtend eigenhandig het kaartje herschreven. Dat hij er de verantwoordelijke zou bijhalen. Die vertelde dat prijzen dagelijks worden aangepast. Dat ik gelijk had en dat ik de prijs van gisteren zou betalen want de mensvandewinkelterzake zou daar een bon voor aanmaken.

Lesson learned: er bestaat zoiets als offline dynamic pricing en je hebt er geeneens fancy infrastructuur voor nodig. En fysieke winkels zijn soms handig want er zijn mensen en mensen maken bonnen. I hacked the system.

On the internet, nobody knows you are dead

Het was 24 mei. Ik postte een tweet en stapte bij de dokter binnen. De avond ervoor had ik nog een Facebook-update met cliffhanger gepost. Zou het me lukken om lenzen in en uit mijn ogen te krijgen?

De dokter schreef me rust voor en ontspanning. Dat internet moest het maar even zonder mij doen, besloot ze. Ik luister naar mijn dokter. Het was zij die er in slaagde me traag te doen lopen toen ik het aan mijn knie had. Dat wil wat zeggen.

Het was zij die me na 39869 tweets op 8 jaar (voor je gaat rekenen: dat zijn er zowat 13,65 per dag gedurende dik 2900 dagen). Mijn mailbox ging op out of office, occasioneel opende ik Facebook maar zelfs de mensen die me een gelukkige 34ste verjaardag wensten bedankte ik niet. Het was niet persoonlijk bedoeld. Bijna een maand duurde de radiostilte.

Het benieuwde me op den duur wel. Of één van mijn 8729 followers op Twitter,  of één van mijn 174 volgers en 1033 vrienden op Facebook, of één van de 1834 followers op LinkedIn iets zouden merken. Niemand merkte wat. Er was niet eens wat minder ruis dan gewoonlijk.

Het is louterend. Om te weten dat, wanneer ik soms eens juich of vloek over een update die al dan niet aanslaat, dat misschien vooral voor mij belangrijk is. Het is louterend om te weten dat mijn mening over Huts, de overname van LinkedIn of het bedroevende niveau van de Belgische verdediging in de match tegen Italië er misschien niet zo toe doet.

Terwijl ik niet op het internet zat, maakte ik een lijstje van dingen die ik belangrijk vind. Online dingen doen staat daar tussen. Alsof iets me wilde danken voor zoveel stilte, werd ik door radiozender MNM opgebeld. Iemand vond dat mijn tips voor studenten met mondelinge examens aandacht verdiende tijdens de Marathonradio die ze daar hebben opgezet. Soms is je best doen zo overrated.

On the internet, nobody knows you’re a dog blaften twee door Peter Steiner getekende honden in 1993 op de pagina’s van The New Yorker. Het is 2016 en je kan met enige zekerheid zeggen dat wanneer je echt doodgaat op het internet, dat niemand je zal missen.

Dat vind ik een geruststellende gedachte. Denk jij er ook eens over na?

Start to run zonder Evy

Begin dit jaar ben ik begonnen met hardlopen. Om de kilo’s er af te werken. Niet omdat ik dat leuk zou gaan vinden. Zonder Evy. Niet omdat ik iets tegen Evy heb maar omdat ik niet zo graag in de pas loop. Omdat ik dat liever op het gevoel doe.

Vroeger gingen mijn winterse loopjes zo: ik wilde mijn energie kwijt, deed een korte broek en een shirt met lange mouwen aan en ik zette het op een hollen. Drie kwartier. Of een uur. Uitgeput keerde ik terug en na de verkwikkende douche besloot ik dat het toch niets voor mij was, dat hollen. Dat ik wel zou wachten op beter weer en dan de fiets van stal halen.

Omdat ik dus een doel had dit jaar, die kilo’s, moest het dus anders. Het moest meer zijn dan een keer hollen en de schoenen weer de kast in. Zonder Evy. Hoe dat ging? Een paar essentiële stappen denk ik.

Koop degelijke schoenen

Ja, je wil je voeten soigneren als je wat wil lopen. Ik ging naar het runningcenter in Leuven waar je de schoenmaat zegt en je twee opties krijgt. Dan ga je de loopband op en dan wordt dat met een video geanalyseerd. In mijn geval was het niet goed en kreeg ik een ander paar. Eén. Niks kleur kiezen of toch liever Reebok of Nike. Schoenen op maat zeg maar. Bij mij werden het Asics GT 2000’s. Blauwe.

Schaf een basisuitrusting aan volgens het seizoen

Mijn start to run zonder Evy begon tijdens de voorjaarsperiode. Ik kocht een lange loopbroek, een shirt met korte en een shirt met lange mouwen en een looptrui. Allemaal van Nike. Het is niet zo belangrijk wat het merk is of de kleur. Wat belangrijk is: als het niet tien centimeter gesneeuwd is of cats and dogs regent, wil je geen excuus om niet de weg op te gaan. Zo een stel kleren kost ook al snel wat, die investering wil je er dan toch wel uit.

Loop zonder verwachtingen

Waar ik dus elk jaar tegenaanliep was dit: je wil altijd te snel lopen. Echte lopers zoals Wannes vertellen mij dat je niet te traag kan lopen. Ik heb het daar nog steeds moeilijk mee maar als je begint en je bent niet zo’n in de maat loper als ik: loop à l’aise tot aan het volgende kruispunt en wandel dan even. Ook al heb je het gevoel dat je nog een eind sneller en verder kan. Evy heeft gelijk. Je kan niet vijf kilometer lopen als je opstaat uit je zetel.

Investeer regelmatig met mate

Met de zomer in aantocht kocht ik een hartslagmeter. Een korte broek. Een armband voor mijn HTC M9. Af en toe eens wat. Omdat je het nodig hebt (die korte broek dus). Of omdat je het gevoel hebt dat je het verdiend hebt (die hartslagmeter). Ook die investeringen wordt eerder per kilometer dan per euro afgeschreven.

 

Traceer je prestaties

Strava staat tijdens mijn loopsessies altijd op. Of ik nu even ga lopen om de werkdag van me af te krijgen of ik ga met Juul de weg op of ik ga echt lopen. Altijd. Omdat ik vaak op het gevoel loop, verras ik mezelf soms met uitzonderlijk snelle tijden terwijl het als kruipen voelde. Of ik heb het gevoel dat niets me wat kan en dan kom je thuis en zie je de tijden en blijkt het toch niet zo geweest te zijn.

Leg de lat hoger. En hoger

Vijf kilometer lopen, dat ging vrij snel bij mij. Gewoon, op gevoel. Ineens dacht ik: ik probeer dat eens. Daarna wilde ik dat al wel eens sneller lopen of een extra rondje van 800 meter erbij. De grens van 10 kilometer, daar had ik het mentaal moeilijk mee maar eens die grens genomen was, lonkt de 10 mijl en de halve marathon. Volgend jaar. Misschien.

 

Een echte loper zal ik nooit worden maar het lukt. Meer dan behoorlijk zelfs. Als het goed gaat durf ik zelfs zeggen dat ik het leuk vind. Op die dagen loop ik tien kilometer op een tempo waar ik me niet eens over hoef te schamen, voor een beginneling. Of ik loop, terwijl Juul naast mij rijdt met zijn nieuwe fiets waar hij zo trots op is. Dat is pas echt de max.

Everything else is public relations

Uiteraard wist ik het al even. Dat collega Trui Moerkerke het Flanders DC nest zou verlaten. Vandaag is het ook officieel en met een persbericht en alles. En dat ik het nieuwe perscontact ben bij Flanders DC…

Het lijkt misschien een carrièremove maar het is dat niet helemaal. Dit voorjaar heb ik de taken al ad interim overgenomen (toen gaf Trui les in de VS) maar vanaf nu vallen ze dus ook helemaal onder mijn vleugels. Een hele boterham, met weer tig projecten op stapel voor het najaar maar ik heb er helemaal zin in.

Nu voel ik me alleen helemaal dark side worden…

The Fallacy of What You’re Not Doing

I think we have an idea that in an alternate universe, there’s a version of ourselves that could be living a more amazing life. That is perfectly productive (no procrastination!), that doesn’t get distracted, that hits all kinds of goals. At the same time, this person is also traveling, having amazing experiences, living the life with great friends and a wonderful partner. This person is learning all kinds of skills, reading, learning about fascinating topics. With a great body, of course.This alternate self, of course, doesn’t exist, and never will.

Ja, ik doe dat ook. Twijfelen. Of ik het wel goed genoeg doe. Waarom ik dingen niet heb die anderen wel hebben. Of ik niet anders zou moeten worden.  Waarom sommige dingen mij niet lukken? Ik moet dat afleren. Ik ook. Gelezen bij zen habits