Categorieën
Autohagiografie

Officieel mainstream: ik heb een auto. Now kill me.

Een tijd geleden heb ik een beslissing genomen. Er was sprake van bouwen. Er was sprake van verhuizen. Er was tijd, er was raad en er werd besloten. Zonder auto zou dit niet lukken. Na veel water naar de zee staat hij ook voor de deur.

Hij werd afgeleverd met een strik en mijn naam op een bordje en ik nam daar een foto van. Dat hoort zo. Denk ik.

Een zwarte. Een golf. Variant. Ja, want ik heb twee kinderen en je wil niet weten wat je allemaal mee moet en dat gaat niet in een gewone Golf. Zoals algemeen geweten, heeft de Golf één van de grootste koffers in zijn klasse. Alleen de Skoda octavia doet beter.

Die dingen weet ik. Van die koffergrootte en van het verbruik. Van de prijs en de opties. Het beslissingsproces over welke auto het nu moest worden had aan de processie van Echternach geen concurrentie. Na de levering komt er veel cognitieve dissonantiewerk aan te pas om mezelf te overtuigen dat ik juist beslist heb. Om een auto te nemen dus.

Het is me te mainstream. Een eigen auto. Ik ben gewoon geworden. Hij heeft zijn maidentrip gehad, de Golf. Hij is naar de Colruyt en daarna naar den Delhaize geweest en ik ben naar Limburg gereden voor een feestje. Hij parkeert zichzelf en dat vind ik heel erg leuk. Hij klapt zijn spiegels in als je ‘m sluit en je moet je sleutel niet uithalen om ‘m te starten, te openen of te sluiten.

De laatste maanden heb ik met een pak auto’s gereden. Stuk voor stuk luxueuzer, sportiever, straffer uitgerust, prestigieuzer. Meestal al deze eigenschappen. Dat was anders. Dat waren one night stands.

Het valt me zwaar om het te zeggen. 32 jaar oud. Mijn eerste eigen auto. Mijnheer, mevrouw, ik ben officieel mainstream. Ik heb een auto. Now kill me.

Categorieën
Autohagiografie Maatschappij

Dat Hello Kitty geen kat is…

On Wednesday, the LA Times reported that the famous Kitty is no cat. The revelation came out of a story on anthropologist Christine Yano who has spent years studying Hello Kitty and is currently creating an exhibition for the Japanese American National Museum on the icon.

Dat Hello Kitty geen kat is, verwondert geen kat meer maar let eens op “anthropologist Christine Yano who has spent years studying Hello Kitty”. Google Scholar schetst een ander beeld maar met titels als Kitty litter: Japanese cute at home and abroad en Face to Face: On-Line Subjectivity in Contemporary Japan zou ik soms toch graag een onderzoeker zijn. Ander onderwerp, dat wel.

Gelezen op Entrepreneur.com.

Categorieën
Autohagiografie

Antwerp’s Enduring Appeal to the Creative Set

Antwerp has long been known as Belgium’s capital of cool. The trendy little city, a buzzing hive of creativity, attracts an increasing number of artists, designers and other globetrotters with its thriving avant-garde style scene.

Kijk eens aan. Positieve dinges gelezen over ’t Stad op NYTimes.com.

Categorieën
Autohagiografie

Why Side Projects Should Be Stupid

The only way a side project will work is if people give themselves permission to think simple, to change their minds, to fail — basically, to not take them too seriously. When you treat something like it’s stupid, you have fun with it, you don’t put too much structure around it. You can enjoy different types of success.

Dat is hoe deze blog werkt, ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Woorden van Tobias van Schneider van Spotify, gelezen bij Firstround (via @dbuntinx)

Categorieën
Autohagiografie

De kunst van het Evangelist zijn

De cirkel is rond. Guy Kawasaki, spreker op het Creativity World Forum waar ik rond mag evangeliseren, schrijft wat een ‘Evangelist’ onderscheidt van een andere medewerker. Mijn favoriete quote:

“Evangelist” isn’t a job title. It’s a way of life.

Op mijn businesskaartje staat Creativity Evangelist. Ik heb daar al over getwijfeld, vaak, om dat te laten veranderen naar ‘online communicatie manager’. Omdat ik dan serieuzer zou overkomen. Omdat mensen mij raar bekijken als ze mijn kaartje aannemen. Ik denk ineens niet dat ik dat snel ga doen.

Gelezen bij Futurelab.

Categorieën
Autohagiografie

Waar gaan we eens voor stemmen?

Stemtest van de VTM eens gedaan zie. Heel vaak gedacht: ja maar die stelling, dat is wel heel ongenuanceerd.  En ook: ik ben bang hoe mensen deze vraag interpreteren. Politiek in vragen van twee zinnen, het is niet alles. Enfin. Resultaten.

Categorieën
Autohagiografie Social Media

Tech influential in België

Het lijstje van de 50 meest invloedrijke tech Twitteraars van Datanews lag vrijdag op de virtuele (zonder veel uitleg) en fysieke (met uitleg en twee interviews) mat. Voor het jaar 2014 mag ik op mijn CV zetten dat ik de 15de meest invloedrijke twitteraar van ons land ben.

Heb ik daar een dansje voor gedaan? Ja. Toen het nieuws brak op Twitter ben ik letterlijk recht gesprongen, ik heb mijn armen breed gestrekt, ik heb met een brede glimlach geroepen: ‘ik ben de 15de meest invloedrijke twitteraar van ons land’ en heb en plein public vier danspasjes gezet. Mijn collega’s zijn gelukkig van het begrijpende soort. Ze hebben me zelfs proficiat gewenst.

Vind ik dat belangrijk? Best wel een beetje eigenlijk. Het zet een mens op de kaart en -ik ga daar niet belachelijk over doen- voor mijn werkgever en mijn marktwaarde is dat ook niet slecht. De kans dat ik dit jaar nog met mijn eigen telefoon moet bellen is opnieuw een pak kleiner geworden. De mogelijkheden om de zoon van tijd te verblijden met een nieuwe auto zijn gemaximaliseerd.

Een lijstje is maar een lijstje en hoewel de techniek om de rangschikking te maken duidelijk een pak beter is dan de voorbije jaren, mis je toch pakweg een boskabout in die lijst omdat die een gesloten twitteraccount heeft. Of ben ik zogenaamd invloedrijker dan Neelie Kroes herself. In de praktijk ligt dat net iets anders, geloof ik.

Het zou me trouwens benieuwen op welke plaats ik zou eindigen op andere thema’s die me na aan het hart liggen.

Categorieën
Autohagiografie Social Media

Mijn eerste tweet #firsttweet

Op 22 mei 2008, twee dagen nadat ik mijn account had aangemaakt, sprak ik voor het eerst de twittermensheid toe. ’s Mans eerste woorden waren, en ik citeer:

Het had erger kunnen zijn. Ook jouw #firsttweet ontdekken: hier moet je wezen

Categorieën
Autohagiografie

Auto’s kijken

Auto’s wezen kijken vanavond. In bulk. Samen met mijn collega. Op uitnodiging van een collega. Naar het autosalon. Zij kent meer van auto’s dan ik. Zij houdt van feiten en ik meer van dromen en dus vulden we elkaar aan.

Er was een longlist van dingen die ik wilde zien (en zag). Mazda6 wagon (te duur), Volkswagen Touran (te groot voor ons), Ford C-max (echte focus is beter), Opel Zafira sports tourer (geen waw-gevoel),  Audi A3 sportwagon (wil ik), Seat Leon ST (leuke kar), Volvo V40 (koffer te klein), Skoda octavia of superb (te skoda naar ons beider smaak). Tussendoor wat speelgoed.

Kwamen dus als mogelijkheden uit de bus:

De Mazda3. Bleek achteraf dat deze ook wel te duur zou worden. Of er moet over de prijs te spreken zijn.

 

 

 

De Ford Focus Clipper. Al heeft Ford het verschrikkelijkste dashboard van West-Europa en omstreken. Gelijk duust knoppen overal.

 

De Seat Leon ST FR. Is leasinggewijs niet zo heel waardevast als een top-A-merk (straks die van Seat weer achter me aan). Dan kom je per maand hoger te zitten. Als de FR-versie met wat leuke extra’s niet kan, dan doe ik het niet denk ik.

En die A3 dus hé. Het zal wel te duur zijn maar ik vind dat echt een schoon masjien.

 

De (kleine) monovolumes, ik ben daar voor ons wat vanaf gestapt. Wij hebben kleine kinderen en willen kofferruimte, die vind je net zogoed in een break.

Liefst van al wil ik nog een maatje downsizen naar een hatchback met een degelijke koffer (zoals die A3 dus en die Mazda3).

Dat gaat hier nog niet voor morgen zijn.

Categorieën
Autohagiografie

Een auto: de jacht is geopend

Wij gaan een auto hebben binnenkort. Hoe en wat staat nog niet vast maar met het zicht op de komende jaren is het even niet haalbaar. Een bouw. Twee keer verhuizen in de komende twee jaar. Twee kinderen. Pendelen. Die familie in West-Vlaanderen, die  krijgen we ook niet massaal tot emigreren op zo kort.

Wij gaan dus een auto nemen. Met spijt in het hart. Hoe en wat is nog niet beslist. Er bestaat een mogelijkheid voor een bedrijfswagen of een mobiliteitsbudget op het werk. Alle opties zijn open (behalve dure). Die auto zal bestuurd worden door mij, dus ik mag het meest kiezen.

De collega’s gaan sedert kort voor een Volvo V40. In bedrijfsopzicht zou ik spontaan voor uniform citroen DS3 wit met magenta dak gaan. Ik begrijp dat ik daarin de enige ben en het schijnt niet gezinsvriendelijk te zijn bovendien (daarover later meer). Maar die V40 dus, ik vind dat op zich wel een schone auto. Bert zei dat het een kruipkelder op wielen is (daarmee doelend op het formaat). Tja. Frisse kruipkelder. Droog en alles.

Mijn lief heeft ook haar zeg. Die wil graag tussen de twee kinderen kunnen zitten achteraan. Die zat zowaar op een bepaald moment naar autowebsites te surfen. ‘Zowat sportief’ wist ze mijn smaak te nagelen. Ja dus.

Kijk, er valt iets te zeggen voor een citroen berlingo hé en dat zal allemaal wel ideaal zijn om op reis te gaan maar dat is twee weken op het jaar. Ik ben er niet klaar voor. Als ik met een bus wil rijden, solliciteer ik wel bij De Lijn.

Wat is er dan voor budget? Dat weet ik niet helemaal. Dat schijnt belangrijk. Ik weet het niet zo. Enfin, min of meer wel maar alles hangt af van toestanden en feiten en dat is nog niet duidelijk allemaal…

“Een Audi A3 sportback”, suggereerde mijn betere wederhelft. Dat ziet er inderdaad een schone kar uit. Sportief. Iets groter. Het lijkt erop dat daar tussen de kinderen gezeten kan worden. Deal, denk je dan heel even. Dan zie je de waslijst aan opties. Ik bedoel: kies een auto en maak dan nog honderd afwegingen. Een S-line voor mij alstublieft. Een rode.

Dan voeg je zo wat opties toe. Zoals die parkeerassistentie die dat A3 testmodel dit voorjaar had. Dan kom je aan een beestje van € 41000 en dan besef je: zo’n auto kiezen, dat is verdomme niet makkelijk. Dan vraag je raad op den Facebook. Dan krijg je Citroen Berlingo’s en Skoda’s en VW Touran’s en BMW 5 (want dat is niet zo duur als je zou denken) en een Renault Scenic en een Opel Insignia Tourer.

Dan ga je video’s kijken en dan komt het besef dat je ook nog langs dealers zal kunnen gaan lopen. Testritten ofzo. Wanneer ga ik dat doen? Want ‘vrij ruim achteraan’, wat betekent dat dan en waarom is er naast de C-max bij Ford ook nog eens een Grand C-max en wat is dan nog het verschil met een S-Max en is dat dan weer niet teveel de bus die ik niet wil?

Als autodeler bij Cambio rij je standaard met een C3. Bij Bolides kom je met een A1 de straat op. Geen keuzes. Een gemak zeg ik je. Edoch. Het spel zit op de wagen. Hier zal gekozen moeten worden. #firstworldproblems

Categorieën
Autohagiografie

Pictograms voor autochtonen

Allochtonen die de taal niet goed meester zijn, worden aan de hand van pictogrammen wegwijs gemaakt in de wondere Westerse wereld. Ook voor de inheemse bevolking is het incijferen van de pictogrammen een aangename bezigheid.

Mijn uitdaging voor jou: vertaal het volgende pictogrammenbericht dat we van de school meekregen en zet ze in de reacties. Na het verlengde weekend post ik het antwoord.

update: de oplossing

Beste ouders,

Uw kinderen zijn 5 november naar de film ‘knofje’ gaan kijken in de Roma. Voor deze voorstelling zal drie euro worden aangerekend bij de volgende schoolrekening. De voorstelling die samenviel op de dag van het offerfeest, rekenen we natuurlijk niet aan.

Bedankt,

De juffen van de kleuterschool

Categorieën
Autohagiografie

We zitten hier met een stukske stok

Elke kreeg een stokske, brak het in vier, vijf, zes delen en gooide het verder. Ondermeer in mijn richting. Ze deed dat met de woorden:

“Geschreven om te lezen, Jan. Geek der geeks. Sterke mening. Hij stoot tegen de borst, slijmt zijn speekselklieren soms droog, maar ik lees hem graag. Behalve over auto’s. Jan, stopt daarmee. Auto’s zijn rete saai. Re-te-saai.”

Allow me to retort Elke. Niet na je obligatoir bedankt te hebben voor de complimenten. Die mening, Dominiek vindt me politiek correct, jij zegt dat ik tegen de borst stuit. De waarheid zal ergens in het midden liggen zou ik denken. Zo gaan die dingen.

Wat die auto’s betreft, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Zelf heb ik er geen. Enfin. Ik heb er veel maar ik deel ze met andere mensen. Er is een zoon in mijn leven en cliché o cliché, hij vindt auto’s het einde. Papa is niet zo cool dat hij robots in elkaar kan zetten maar als hij cool kan zijn door om de zoveel tijd met een andere auto aan te komen zetten, dan zal hij dat niet laten.

Dat wou ik maar even gezegd hebben. Voor ik aan die vragen begin.

Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit?
Op een heel stomme manier eigenlijk. Kom ik aan het vierde jaar unief, moeten we ineens een stukje pennen. Ik had vier jaar lang twee kranten per dag gekregen. Van mijn ouders kreeg ik De Morgen, zelf kocht ik daar het Nieuwsblad bij. Voor de sport. Stilaan had ik wel een idee van hoe het moest.

Ik kreeg het werkstuk terug en de prof vroeg of ik ervaring had met schrijven. Dat ik talent had. Dat ik het leuk vond om te doen, vertelde ik. Het kostte me ook geen moeite. Dat ik er wat mee moest, zei hij. Het was in die tijd dat ik een account opende op een blogdienst die intussen niet meer bestaat. Ik schreef er stukjes die niemand las en later schreef ik er niets meer.

Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?
Brussel denk ik. Mijn toekomstige woonstad. Het is de enige stad van ons land die naam waardig. Brussel is raar. Je kan de hoek om keren en je beeld kan helemaal anders zijn. Brussel is prachtig en lelijk en donker en licht en groen en grijs. Dat mag schrijven voor mij ook zijn.

Het spijt me erg dat ik geen trieste, lelijke dingen schrijf. Dat zou ik nog willen kunnen. Het spijt me ook dat ik niet verder durf gaan in de schoonheid. Dat ik niet schrijf over het meisje met de ogen op de trein of de dronkaard die om 8u vanmorgen een pint zat te drinken. Omdat ik denk dat mensen dat gek zouden vinden.

Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?
Tijd. Eigenlijk zou ik veel meer moeten schrijven. Hier. Daar ook. Het komt er niet altijd van.

Ik ga er even vanuit dat je trots bent op je schrijftalent. Waar blijkt dat uit?
De veronderstelling is alvast juist. Kort geleden zei iemand ‘je stukje is zo goed, je moet het naar De Morgen sturen’. Dat deed ik en het werd gepubliceerd. Heel trots was ik daarover. Zo trots dat ik even niets schreef. Omdat ik bang was de het niet meer zo goed zou zijn en dat mensen nu verwachtingen hadden. Ik niet in het minst.

Mijn trots blijkt ook uit negatieve dingen, denk ik. Soms zou ik gevraagd willen worden om iets voor een krant of een tijdschrift of een boek te doen. Alleen, dan zou ik bang worden en niet meer schrijven, omdat ik dan zou denken dat alles goed moet zijn en dan ben ik blij dat een blog tot niets verplicht.

Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?
In de feedback die ik van mensen krijg. Als Elke zegt dat ze me graag leest, dan vind ik dat leuk. Gisteren vertelde Robin me dat hij mijn stukjes leest. Een half uur later zweefde ik van de Brusselsepoortstraat naar Gent Dampoort.

Wat zijn je favoriete blogs?

San F. Yezersky
Koning van de tristesse. Dat zou ik dus ook willen kunnen.

Krugerplein en Peperbus
Koning van de ironie en de laagjes. Hans is een heerser.

Radio Plasky
Over de achterkant van de media. Dramatisch sarcastische ondertoon. Het liefst lees ik de gebroeders als ze een redactievergadering hebben.

Ik ben nageslacht
Houbi is al genoemd. Ik ben nageslacht is zijn Tumblr en ik mag graag lachen met zijn onderschriften bij absurde foto’s.

Ysabje
Een topwijf zeg ik je. Topwijf.