Categories
Autohagiografie

Oneerbare voorstellen

Soms, als ik laat moet werken, bestel ik bij Cambio een auto en maak ik van mijn hart een steen en vergeet ik dat ik ’s morgens aan filerijden moet gaan doen. Soms denk ik na en ga ik gewoon per trein. vanavond ook dus.

Ergens tussen Nationale luchthaven en Mechelen kwam de conducteur en er was een man zonder kaartje en zonder taal duidelijk ook want hij begreep geen smurf van wat de conducteur in zijn beste Kempisch sliste. Ik ook niet maar die mens was iets bruiner gekleurd dus dan is dat verdacht.

Of mijnheer zijn papieren kon tonen. Even dacht ik me om te draaien en voorzichtig te informeren of de conducteur niet uit het verkeerde uniformenhout gesneden was om identiteitscontroles te doen maar dit was de laatste trein en ik had geen zin in rotzooi of roepen ofzo.

Die conducteur, zo’n Ludo Van Campenhouttype, ostentatief zijn telefoon genomen en de politie gebeld. Dat er zo één zonder papieren (die mens had overigens wel papieren, een berg) op zijn trein zat, serienummer zus en zoveel en of er wat geregeld kon worden. De man verhuisde van wagon.

De noodoproep kwam te laat. De snel ter plaatse gekomen politie moet de trein hebben zien wegrijden. Of niet. Een halve wagon nog in het station en met een schokje kwam de trein tot stilstand. De conducteur kondigde het aan als een jachttrofee.

Een man zonder vervoerbewijs deed oneerbare voorstellen aan een andere reiziger. De lokale politie zou nu haar werk doen.

Categories
Autohagiografie

Wie verschijnt met mij voor de inquisitie?

Mailtje van de schoonbroer en de zus: ze doen een kwis, in Gent, op 31 oktober. Dat is de avond voor een verlofdag als dat een drempel zou zijn.

Je mag met vier zijn voor een team. Ik zoek dus drie teamgenoten. Zelf ben ik vrij breed van basis maar ik zal zwaar tekort schieten voor de inquisitie vrees ik. Weet jij veel over sport, film, one-hit-wonders uit de jaren ’80 of middeleeuwse monumenten in zwart Afrika? Laat mij uw bericht geworden, ik heb u nodig.

Praktisch:

  • Waar? De Loge Club, Nieuwevaart 139 in Gent
  • Wanneer? donderdag 31 oktober vanaf 20u30
  • Hoeveel? 3,5 euro per persoon, maximaal 4 personen per team
  • Maximaal 20 ploegen, dus wees er snel geweest!
Categories
Autohagiografie

Back to the drawing board

Er zijn veel dingen die ik onwaarschijnlijk de max vind in mijn werk. Nieuwe websites maken, stukjes pennen, mensen van alle slag helpen, overleggen, navigeren, adviseren. Er zijn dingen die ik liever niet doe. Mensen dingen opnieuw laten doen bijvoorbeeld.

Dan heb ik een idee of iemand anders had een idee en dat wordt dan gemaakt of getekend of gedesigned en dan ben ik soms de eerste en soms de laatste om het te zien en dan zie ik het en denk ik: dit is niet wat het moet zijn en wel daarom en daarom en daarom.

Dan moet ik mensen terug voor het bord zetten en de wisser over het vorige en dat was allemaal goed bedoeld en er zijn die en die elementen waar we misschien mee verder kunnen maar dan toch weer niet.

Zelf haat ik het als de pest. Als ik een tekst uit mijn mouw laat lopen en dat is uiteraard het beste wat mogelijk over dat onderwerp met die doelstelling voor die doelgroep is geschreven. De merde is dat de persoon die het subtiel komt afkraken meestal een punt of duizend heeft.

Een geluk dat beide kanten niet al te vaak voorkomen, ik zou een pak minder lol hebben.

Categories
Autohagiografie

Spelen met de grote mensen

Krijg ik een mailtje of ik mee wil werken aan een project en ik wil dat want ik werk graag mee aan projecten. Schrijft die mens:

Naast jou willen we beroep doen op (een aantal van) de volgende personen:

Peter Hinssen
Tom Palmaerts
Bart De Waele
Jan Vermeulen
Clo Willaerts

I was like

Categories
Autohagiografie

Lessen

Stel je eerst de vraag: zou ik het gratis doen? Ja? Doe dat dan.

Lessen, mijnheer, ik krijg dat graag

Categories
Autohagiografie

Komt een barbaar in een bar

Er is een nieuw koffiedingetje bij ons in de buurt. Enfin. Ik zeg koffiedingetje. Mokkapot heet het. Leuk concept. (Koffie)bar maar ook wat kunstgallerijachtig en wat designspullen en als je vraagt wie de stoelen heeft ontworpen krijg je een kaartje van de designer.

Het moet gezegd dat ik in mijn leven betere koffies heb gedronken (ik bestel altijd doppio, dat vergelijkt makkelijk) maar nog nooit uit zo’n leuke koppen.

Bij het binnenkomen heb ik me net kunnen inhouden om niet de domste vraag ter wereld te stellen. Nee, dit is geen plastic. Dit hoort zo. Al sedert 1975 maakt een zekere Rob Brandt, designer van beroep (geen webdesigner duidelijk), die dingen. Zijn gewoon te koop bij Amazon en zijn dus zeven jaar ouder dan ondergetekende.

Nog nooit van zijn leven gezien.

 

Categories
Autohagiografie

Een eerste keer voor alles

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Voor het eerst in mijn leven heb ik iemand aangeworven. Takenpakket bepaald. Vacature geschreven. Motivatiebrieven gelezen. CV’s bekeken. Mensen gezien. Praktische vragen gesteld. Lastige vragen gesteld. Gewikt. Gewogen. Gekozen.

Dat zit zo: mijn communicatiecollega Trui zou er even tussenuit gaan deze zomer. Het takenpakket dat wij bij Flanders DC eten is niet van de poes. Voorbereiding is alles. Zeker in een jaar waar er weer vanalles staat te gebeuren en waar nog een aantal dingen onder voorbehoud maar toch zeer waarschijnlijk zijn. Er was consensus: ik mocht versterking inroepen. Een jobstudent (m/v).

Vierentwintig sollicitaties had ik. Vijfentwintig misschien als ik die persoon meetel die belde om te zeggen dat hij interesse had en dat ik hem kon bellen als ik meer wilde weten en dat hij zijn CV zou sturen. Acht daarvan uitgenodigd. Dat is een derde. 16 mensen ineens eraf. Ik heb daar diep over moeten nadenken.

Dan acht mensen zien. Opschrijven wie ze waren en wat ze zijn maar vooral: aanvoelen of het klikt en of dat takenpakket aan het eind van de rit wel af zou geraken. Pittig. Twee halve dagen met allemaal nieuwe gezichten en proberen in te schatten wie een beetje aan het bluffen is waar en na anderhalve dag in je hoofd zitten met ‘die wordt het’ en dan nog twee kandidaten op je lijstje hebben staan.

Gedacht om die laatste twee af te bellen. Echt. Ik had gekozen. Maar het was kort dag en ik dacht ‘ik neem er die twee gewoon nog even tussendoor’. Je zal het niet anders zien dat ik bij die twee mijn jobstudente vond.

Op het eerste zicht is het die mentale marteling waard geweest. Ik heb in de eerste ronde letterlijk zestien verschillende afwijzingsmails gestuurd: daarom ben jij het niet geworden. Hier en daar een tip. Let bijvoorbeeld op met lettertypes bij knippen en plakken van sollicitatiemails, je ziet die dingen. Daarna zeven mails. Bedankt om te komen. Je bent het niet geworden en dan voor iedereen de reden.

Dat doet mij hartzeer, zo van die mails. Echt. Van onder tot boven voel ik dat. Het meisje dat bij een bekend make-upding stage had gedaan. De gast die een opiniestuk in De Tijd had weten te zetten. Zeven mails om te zeggen dat ze het niet waren en één telefoontje. Twee eigenlijk. Ik had graag geweten of Elien ervaring had met Drupal of een ander CMS en in de verwarring van ‘ik had al gekozen maar dit is weer iets anders’ was ik dat vergeten vragen.

Voor deze ene maand kan ik zeggen dat ik een collega in dienst van mij heb werken. Ze doet dat goed. Ik ben blij.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Autohagiografie

Een mens komt al eens ergens

Volgend jaar zijn het verkiezingen. Je zal daar op tijd en stond een uitnodiging voor krijgen. Wees gerust. Binnen de Vlaamse administratie zijn ze al bezig met de hele voorbereiding. Dat is een goeie zaak want zo’n kakelverse minister (of een oude die blijft zitten), je kan die maar beter de weg wijzen in een aantal dingen.

Geen idee hoe dat in het verleden zat wat betreft het uitnodigen van externen maar ik ben nu al voor twee beleidsdomeinen naar input gevraagd. Dat is een goeie zaak denk ik. Dat die administratie niet in hun vergaderzaal duikt en daar in de toverhoed kijkt wat er zoal gedaan kan worden maar dat daar buitenstaanders bij betrokken worden. Ik bijvoorbeeld. Anderen ook.

Hoe die dan geselecteerd worden? Geen idee. Er zijn wel wat mensen die mij kennen van tinternet denk ik dan. Als communicatiemens voor een organisatie als Flanders DC sta je ook niet meteen in de (internet)schaduw. Dan krijg je een mailtje en dan doe je wat je denkt dat je moet doen en je leest daar de documenten voor en je gaat daar heen. Voor social media mocht ik vertellen wat er zou kunnen moeten instaan. Vandaag mocht ik hetzelfde doen voor jeugd.

Eigenlijk vind ik dat nog wel interessant. Zo beleid uitstippelen. Naar verschillende mensen luisteren en daar dan op interageren en de brug leggen tussen twee mensen die hetzelfde willen bereiken maar dat dan op een andere manier willen doen en dan zeggen van misschien zus en zo en soms vinden mensen dat dan een goed idee. Of niet.

Het zijn van die dingen die ik er graag bij neem. Omdat ik dat ook een eer vind om één of andere manier. Dat er mensen zijn die denken: die Seurinck, die kan daar iets zinnig over vertellen. Een mens komt al eens ergens. In het Scoutel bijvoorbeeld vandaag. Een tent aan de achterkant van het Centraal station waar de scouts en de gidsen ook hun kamp hebben opgeslagen.

Categories
Autohagiografie

De laatste dagen met Google Reader

Het zijn de laatste weken met Google Reader. Daarna verhuis ik. Met vele anderen. Naar Digg Reader denk ik. Nog steeds. Geen idee waarom ik ineens zo’n vertrouwen heb in die gasten. Het zal de spanning en de suspens zijn die ze er rond hangen. Klaar op de 26ste. Vijf dagen voor D-day.

Meestal lees ik op de iPad in Mr. Reader. Op de Mac gebruik ik Reader in de browser. Nog steeds. Tot de laatste dag. Want Feedly, ik zal het zeggen gelijk het is, het is mijn ding niet.

Terwijl ik dan toch ingelogd was om eindelijk eens een backup te maken van mijn gegevens, nam ik nog even een kijkje in mijn statistieken. De laatste dertig dagen zagen er bij Reader zo uit.

From your 315 subscriptions, over the last 30 days you read 9,608 itemsclicked 54 items,starred 1 items, and emailed 1 items.

Opmerking: deze gegevens zijn niet echt volledig. Leescijfer nog wel. Mijn collega’s zullen echter bevestigen dat ik de voorbije maand meer dan één inspirerend artikel binnen Flanders DC afvuurde. Geplot over een maand ziet dat er dan zo uit. De zesde juni heb ik mij gelijk een beetje laten gaan.

Over de loop van de dag geeft dat dit beeld. Waarbij de piek in de ochtend vooral de synchronisatie vertegenwoordigt als ik op het werk aankom. Ik lees wel vaker RSS op de trein. Syncen gaat over WiFi. Dan ’s avonds ook hé. Door de dag zal dat vooral weekendwerk zijn. Het valt me tegen dat één van de leukste taken die een Creativity Evangelist doet ’s avonds plaatsvinden.

’s Avonds en naar het eind van de week. Donderdagen en vrijdagen zijn duidelijk leesdagen. Op donderdag hebben wij met het werk een nieuwsbrief. De voorbije maand twee. Die moet ik maken. Bloed, zweet en tranen kosten die dingen me. Dan beloon ik mezelf wel eens met een uurtje leesplezier. Voor het werk, na het werk, tijdens het werk. 😉

Het zullen de laatste statistieken zijn die ik zie in Reader dat ook nog aangeeft dat ik sedert 12 augustus 2010 meer dan 300000 berichten heb verwerkt. Waar die 12 augustus 2010 vandaan komt weet ik trouwens niet. Het is niet de datum van het lidmaatschap want drie weken later heb ik op Barcamp Antwerpen verteld dat ik vroeger veel meer las maar dat dat nu niet meer zou lukken wegens op 20 augustus 2010 vader geworden.

9608 stukjes op 30 dagen. Dat is 320 zowat per dag. Ik mik op 300. Nu zit ik daar dus even boven en ik lees minder dan er verschijnt. Betekent dat ik binnenkort weer eens moet gaan kuisen.

Categories
Autohagiografie

Dan nog iets

Onze Juul weet het, de ouders weten het, de werken zijn ingelicht. Een paar vrienden ook. Nu mag jij het ook weten: eind november, begin december valt er hier wat te beleven ten huize Seurinck.

Een tweede telg. Voorlopig van onbepaald geslacht. Moeder en kind stellen het goed. Dankuwel. Proficiat. Hoera. Binnenkort kijken voor namen en kaartjes en nog eens denken hoe dat weer ging met die hele kleintjes en we kunnen weer aan de slag. Intussen ook nog de bouwplannen regelen en ramsamsam en ramsamsam, kudi kudi ramsamsam.

Nog een half jaar met drie. Van één naar twee kinderen schijnt zwaarder dan van nul naar één maar ze zeggen zoveel en dat zal allemaal wel loslopen denk ik dan.

Categories
Autohagiografie

De kunst van het vergeten

Ken je dat gevoel? Dat je ergens iets gehoord hebt dat je inspireert voor een blogpost. Zo een van het type dat de wereld omvat en eens duidelijk je gedacht zeggen.

Dat het regent terwijl je het hoort en dat noteren dus lastig komt. Dat je goed je best doet om dat idee vast te houden en dat je dan thuis komt en dat de bron vervlogen is maar dat het idee er nog is? Dat je dan begint aan die blogpost maar dat je toch het exacte citaat wil gebruiken maar… Where. Da. Fuck.

Dan gaan bladeren. Eerst nog met vol vertrouwen. Uiteindelijk is het maar een een dag/een paar uur geleden en moeilijk kan dat toch niet zijn.

Het ging over uniformen en daardoor kwam ik op de metafoor van het afleggen van het kostuum als werkkledij en dat er toch veel mensen zijn die op het werk denken dat ze zich moeten gedragen alsof ze op het werk zijn en dat ze daarnaast dan andere mensen kunnen zijn en dat dat toch allemaal niet gemakkelijk is en doorzichtig vaak ook en dan een das aandoen die je maar half kan knopen.

Where. Da. Fuck. En goochelen en dan podcast en uniform inschrijven en uitkomen op youtubevideo’s waarin getoond wordt hoe je er toch sexy uit kan gaan zien met een schooluniform. Of erger nog. De wikipagina van het kostuum en de geschiedenis daarvan.

Dan zit je een freaking half uur op dat internet met een idee dat de wereld omvat en dan kom je te weten dat het kostuum niet onder de wikipagina van het uniform staat en dan weet je dat die blogpost mogelijks wel het perspectief van een aantal mensen had kunnen veranderen. Als dat citaat nu maar…

Weet je wat: TL;DR: laat dat kostuum nu maar gauw thuis en gedraag je op het werk als een normale mens en niet als een ‘professional’, je maakt jezelf belachelijk.

Categories
Autohagiografie Maatschappij

Weekendschool

Als je in een stad kinderen (in mijn geval 1) hebt, dan moet je haast blind zijn om niet te zien dat zo’n uk die tussen twee hoogopgeleide werkende mensen opgroeit, een pak voorsprong opbouwt tegenover anderen. Als je dan iets kan doen om die kloof wat te helpen dichten, dan moet je dat gewoon doen.

Ook al betekent dat dat je een halve zonnige zondagmiddag binnen moet zitten. Op linkeroever. 30 minuten met de tram. Te voet. Met de lift. Op het 25ste verdiep. Met een magistraal zicht op de stad. 😉

21 leerlingen waren er. Tien jaar oud. Die met vragen kwamen. Veel vragen. Over wat ik doe en wat ik gestudeerd had en waarom ik nu doe wat ik doe. Dat zijn kinderen van 10. De jongens gaan nog profvoetballer worden. De meisjes willen kapster worden of lerares. Ik vertelde over wat ik doe van maandag tot vrijdag en ik voelde me zo’n harde klootzak. Die geluk heeft gehad.

Ik heb geprobeerd om het juiste te vertellen en ik weet dat het een druppel op een hete plaat is, dat ik 21 leerlingen heb verteld dat ik ook soms moeilijke momenten heb gehad op school en dat ik tegen het advies van het PMS (vandaag CLB) naar de unief ben gegaan en dat ik daar ben afgestudeerd. Met onderscheiding.

We hebben aan straatjutten gedaan nadat ik uitgepraat was en zij even de benen hadden gestrekt met een voetbal. Als je dan het enthousiasme en de creativiteit ziet waarmee zo’n kinderen aan de slag gaan en de verantwoordelijkheidszin… Dat er twee (op zes) van je groepje zijn die na afloop zeggen: “we gaan nu naar huis maar we gaan vragen of we nog een beetje mogen straatjutten”, dan glim je even.

Dat je dan bedenkt hoe de toekomstperspectieven liggen. Hoe de werkloosheidscijfers van de minder kansrijken liggen. Misschien omdat de ouders niet kunnen helpen bij het huiswerk. Soms eenvoudigweg omdat ze Mehdi of Tenzin of Fanta heten. Ik kan daar kwaad om worden. Nu nog meer.

Geen idee of ze nog mensen zoeken maar mocht je ook eens willen gaan vertellen: laat Betty Tielemans met mijn groeten iets weten. Info daarover: hierheen.