Categories
Autohagiografie

De beïnvloedende beïnvloeder

In 2010 stelde Datanews voor het eerst de lijst van meest invloedrijke technologietwitteraars van ons land op. Dat jaar werd ik zesde. De basis van de rangschikking was (en is) Klout en Klout was een systeem om invloed op Twitter te berekenen.

Vorig jaar zakte ik. Nummer 17. Dit jaar sta ik opnieuw wat lager. De invloed van Facebook op Kloutscores speelt me parten. Mensen die Kloutscores kopen ook. Denk ik. Maar ik sta er in en dat vervult me met trots. Want de basis van de lijst, dat zijn mensen. Journalisten bij Datanews vooral denk ik.

Ik stel me voor hoe dat gaat: roken is er al lang niet meer bij op redacties maar bier of whisky, dat moet er dan toch nog zijn. Een tafel ook. Een notulist. Er worden namen genoemd. Tien usual suspects. Dan nog tien. Dan begint de discussie. Neem de lijst van vorig jaar nog een keer?

Dan kom ik ergens. Seurinck, roept de man die met het voorlezen der namen is belast. Nee, roept er een, dat is zo’n socialmediageval, toch geen techneut. Wel een podcast, roept er een. Tech45 legt hij uit, elke week op dinsdag is dat en dat duurt altijd wat langer dan de 45… Of ze bij de les willen blijven en dat het hier niet over podcasts maar over Twitter gaat, zegt de hoofdredacteur ietwat geagiteerd.

Er wordt gestemd en ik haal het. Dus sta ik weer in de lijst. Misschien wel de laatste keer want er zijn mensen die het Kloutspelletje pakken sterker kunnen spelen dan ik. Mensen met meer volgers ook. Kan me niet zo deren (lieg ik me even een Pinokkioneus).

De hele lijst lees je hier

Categories
Autohagiografie

Schrikkeldag

Als er iets geestig is, dan lach ik graag mee. Op de keper beschouwd ben ik best een lachebekje. Eén dag ben ik dat minder. 1 april.

Tegenwoordig ben ik voorbereid. Op 31 maart lees ik religieus mijn RSS-lezer leeg. Op 2 april doe ik dat opnieuw. Doe je dat niet, dan zit je een week lang te denken: “huh” en “WTF” en dan kijk je naar dat bericht en dan is dat van één april en dan rollen mijn ogen en dan denk ik: hou een ander voor de zot.

Dit jaar zijn de internetgrappen van een dermate belabberd niveau dat je niet eens twee keer moet nadenken. YouTube stilzetten? Twitter zonder klinkers? O RLY? Srsly?

Tegenwoordig is het in de nieuwsmedia om de zoveel weken 1 april. Een iPad met zus en zo’n scherm of processor. Een nieuwe dienst die de wereld zal veranderen zus en vijfentwintig dingen die je voor je twaalfde MOET gedaan hebben zo. Deze of gene BV of WB is dood of nee. Wacht. Toch niet. Nee. Sorry. Iemand had dat getweet en tja, wat doet een mens?

Misschien moeten we één april wel herinrichten. Als een dag waarop we weten dat het nieuws fout is. De rechtzetting all the way. Dat we dan die berichten in de wereld mogen sturen waarvan we zouden willen dat ze waar waren. Misschien dat dat nog wel grappig zou zijn. Misschien.

 

 

 

Categories
Autohagiografie Maatschappij

Strangers on a train

Ahmed stapte als eerste van de groep op de trein. In zijn spoor tig kinderen van zijn leeftijd. Begeleiders ook. Een van hen verordoneerde de kinderen in stilte een plaats te zoeken. De boodschap over de stilte werd zo hard gebracht dat haast de hele wagon ervan op moest kijken. Dat was ook de bedoeling denk ik. Metacommunicatie heerst.

Hij was me bijna voorbij maar kreeg in het passeren mijn iPad in de gaten. Daarmee was ik een voldoende goede partij bevonden om een half uur van zijn tienjarige leven mee door te brengen. Ahmed zou met mij de treinrit tussen Lokeren en Gent doorbrengen. Een meisje kwam erbij. Daarna de begeleidster.

Het lezen was nu wel gedaan. Twee priemende ogen lieten mijn scherm geen seconde los. Geen idee hoe dat bij jou zit maar ik kan niet samen lezen. De begeleidster gaf les vertelde ze en moest daarvoor vroeg opstaan. Het meisje luisterde. Ahmed kon het niet raken. Hij communiceerde alleen door zijn kijken. Wat. Doe. Jij? Ik las feeds en ik deelde sterren uit. Zijn ogen fonkelden. Ik kon me niet meer concentreren.

Op het moment dat de Kindle het kleine treintafeltje raakte, kon hij het echt niet meer binnensmonds houden. Wat is dat? Zijn stem sloeg net niet over. Een soort boek, zo begon ik, de,ogen van de begeleidster schoten van Ahmed, naar mij, naar het zwarte ding dat onderwerp van discussie was. De verontschuldigingen naar mij en de vermaning naar hem was ze al aan het formuleren. Laat mijnheer met rust.

Wij lieten ons niet afschrikken. Hij zeker niet. ik was hem aan het toelaten. hij had mijn cocon doorbroken met zijn ogen en mij de laatste tik gegeven met dat net niet overslaande stemmetje. Ik sloot de oortjes aan, toonde welk boek we zouden gaan lezen en ik drukte op Play. We deelden een koptelefoon. De stem in zijn oren vertelde over Einstein en daarna over Whittle en von Ohain. Hij hoorde de woorden, wees ze aan op het scherm en riep luidkeels. Rocket! Popular! Beginning!

Hij wou weten waarover dit ging en waarom ik dingen die ik niet helemaal kon bevatten toch wilde lezen. Ik moest vertellen in welke winkel ik die boeken dan kocht en waarom ik niet gewoon een boek op papier las. Ik deed mijn best om te antwoorden. Ik vertelde over school en daarna werken en toch graag meer willen weten. Ik dacht over de wereld waarin Ahmed opgroeit en de wereld van mijn zoon die mijn Kindle gewoon papa’s boek noemt en de iPad ziet als tekenblad.

In Gent Dampoort vergat hij bijna zijn zwemzak die hij nochtans zorgvuldig had gepakt. Het gebeurde niet elke week dat hij kon plonzen in het vernieuwde zwembad van Gent. Hij wilde verder reizen, vertelde hij, goed wetend dat dat niet kon. Hij haalde het oortje dat ik hem had gegeven pas op het allerlaatste moment uit.

We drukten elkaar de hand. Ik wilde iets zeggen over goed je best doen op school maar ik besefte dat ik zelf een belabberde middelbare scholier was en geen uitzonderlijke student. Ik wenste veel plezier bij het zwemmen.

Titel = film van Hitchcock

Categories
Autohagiografie

Time is not on my side

Lopen jongens, lopen jongens, het is al kwart over zeven. Nee je hebt de tijd niet meer je vrouw een kus te geven. Want de bus staat vertrekkensklaar, het tramlicht springt op groen en een Marokkaan duwt op de knop om de tramdeur dicht te doen.

Als je zo jong bent als ik, is de kans vrij groot dat je maar vier woorden van bovenstaande hebt moeten lezen om de hele eerste alinea te vatten. Het is een stukje uit het repertoire van Urbanus van Anus en het beschrijft het drukke leven ergens in de jaren 80. Niets nieuws onder de zon.

Het is 2013 en ik kan die zin alle dagen zeggen denk ik of ik herken me in Chaplin. Ik weet niet hoe dat komt en hoe andere mensen dat doen. Heb je vijf minuten? Ik schets een normale werkdag.

6:15 De wekkerradio speelt Klara. Ik word niet wakker.
6:25 Ik word gewekt door andere gezinsgenoten
6:30 Het bed wordt verlaten en er wordt klaargemaakt
7:00 Bij de bakker voor vers brood
7:15 Ontbijt en opruimen en alles en J klaarmaken
8:00 Naar de crèche en station, onderweg luister ik podcasts en speel ik ingress.
8:35 Op de trein naar Leuven. Een uur wordt gewerkt. Meestal schrijven.
9:45 Aankomst op den bureau. Je ziet, dat is laat hé maar ik heb op de trein dus gewerkt.
11:30 Mails worden gelezen en verwerkt (dit is één van de twee mailmomenten van de dag)
12:15 Middagbreak. Door dat gependel is het niet makkelijk eten mee te nemen. Vind ik. Meestal. Ik jaag en eet. We praten en lezen kranten.
13:00 De werkmiddag begint, ik doe zeg maar, mijn ding. Vergaderingen, dingen doen, dingen maken, wat social media hier, wat wegmasseren daar.
15:00 Voor de tweede keer doe ik mails.
15:30 Deel twee van de namiddag vangt aan.
17:10 Ik maak me klaar om te vertrekken. iPad volladen met de laatste RSS-feeds, mails binnenhalen,
17:29 De trein naar Antwerpen vertrekt, ik werk nog een uurtje. Hier probeer ik de RSS-feeds te filteren op zoek naar interessante content.
18:40 Aankomst thuis. Nog even J in bed steken.
19:15 Het avondmaal wordt klaargemaakt, onder het koken kijk ik interessante video’s of luister ik podcasts.
20:30 Het eten wordt geserveerd en de afwas wordt gedaan.
21:30 Nog wat werk verzetten. Blogpostje schrijven. Of nog snel een deadline zien te halen. Snel als in: dit kan uitlopen.
00:00 Bed in. Idealiter dan toch.

Doe ik iets verkeerd? Is dit herkenbaar? Ben ik de enige die een volledige dag vol heeft steken en zich afvraagt: hoe doen mensen dat, hobby’s hebben, of een sociaal leven?

Categories
Autohagiografie

(niet) zomaar een lijstje

Elke keer als iemand mij op Twitter volgt, lees ik zijn of haar bio, de laatste updates, soms volg ik de link naar zijn of haar blog. Daarna beslis ik: terugvolgen of niet. Dat proces heb ik nu al meer dan 5000 keer gedaan. Routine.

Soms zijn er speciale gevallen. Mensen die net beginnen met Twitteren meestal. Zonder Tweets of Ingevulde bio. Zonder avatar of link. Dan ga ik kijken naar de mensen die de persoon al volgt. Dan krijg je zoiets:

Daar sta je dan. Tussen allemaal meneren en madammen die op den teevee komen. Mensen die het, zoals dat dan heet, gemaakt hebben. Dat vind ik bijzonder.

Dan stel ik me voor dat zo’n beginnende Twitteraar neer is gaan zitten en beslist heeft: dit zijn van alle mensen die Twitter mij kan bieden, de mensen die ik als eerste een kans wil geven. Dan stel ik me voor dat er iemand tips gegeven heeft. Meerdere mensen misschien. Dat die dan gezegd hebben: volg die Seurinck maar, die vertelt nog wel eens zinnige dingen.

Dan ga ik heel hard glimmen en nadenken wie die anonieme tipgever geweest is en waarom uitgerekend ik dan in dat lijstje van zes ben gekomen. Ik word daar blij van. Echt.

Categories
Autohagiografie

Dagen zonder vlees

Het is weer vasten. Dat heb je misschien in Kerk&Leven al gezien. Of je hebt de fotoreeks van de voil janetten gezien op je favoriete krantensite en je weet door je katholieke opvoeding hoe laat het dan is.

Van vasten heb ik al lang niet meer gedaan. De laatste keer moet aan ’t unief geweest zijn. Toen heb ik eens een week meegedaan aan de Ramadan. Omdat ik eens wilde weten hoe dat zo was. In die tijd was dat in oktober of november ofzo en dan valt dat allemaal mee.

Waar ik wel aan meedoe, is dagen zonder vlees. Dat moet zowat het 13-14-15de jaar ofzo zijn dat ik dat doe. Al ben ik volgens de reglementen uitgesloten om me in te schrijven voor die gelegenheid op tinternet. Want voor mij is dat gemakkelijk, 40 dagen zonder vlees.

Kijk, ik vind dat een goed initiatief en ik wil daar niet hard over gaan preken ofzo maar wat minder vlees, de planeet en onze diersoort zou daar gebaat mee zijn en als daar meer mensen aan meedoen, ik zou dat positief vinden.

Hier, nog iets voor ’t lachen ook. Gratis derbij.

Categories
Autohagiografie

Vaders, zonen en hun films

Vader zijn, dat is zo een van mijn belangrijkste activiteiten. Meestal probeer ik daar niet te veel bij na te denken. Over sommige dingen moet dat. Deze video beveel ik sterk aan voor vaders (vooral van zonen).

Categories
Autohagiografie

Hipsters out. Newsters in.

Heden bevind ik mij in de krant. Onder de rubriek ‘newsters’. Samen met Joke, Gerlinde en Klaas. Newsters zijn mensen die vaak het nieuwe opzoeken en de grenzen van het gebruikelijke aftasten. Iemand dacht: zo iemand is Jan en de journalist belde en ik sprak af met de fotograaf.

Het probleem met een artikel over dit onderwerp is dat, als er tussen interview en publicatie drie maand zit, je dus een interview leest dat zo wat oud lijkt. You know… newism enzo…

Neemt niet weg, newsters of niet, we staan nog eens op papier gedrukt en ja hoor, ik heb een Het Laatste Nieuws gekocht. Gewoon. Omdat jezelf in de gazet zien cool is en dat je dan aan je zoon kan tonen van papa staat in de krant. Ik vind dat leuk.

Categories
Autohagiografie

Did you ever use banned substances?

Yes.

Zo eenvoudig kan een antwoord soms zijn.

Categories
Autohagiografie

Een blogger met een auto…

Zo. Tegenwoordig staat er in mijn buurt een deelauto die aan mij is toebedeeld door de nieuwe autodeeldienst Mobilix. De Audi A1 zal me de komende anderhalve maand zowat vervoeren naar de plaatsen waar ik moet zijn. Vandaag is dat Genk. Ik moet hier de laatste keer dingen vertellen over tinternet voor ’t werk.

Over de dienstverlening van  Mobilix kan ik momenteel nog niets zeggen maar ik lust die A1 wel. Een beetje meer luxe dan wat ik gewend ben van de Cambio-wagens waar ik normaal gezien mee rondrijd.

Verder is het een auto. Je duwt op de gas en dat gaat vooruit en je remt en je vertraagt en als er file is zijn er dubbele pinkers en het nadeel blijft dat je niet meer kan doen dan meehummen met de muziek en luisteren dat ook andere mensen op andere plaatsen in de rij staan en dat het toch opletten is met dat regenweer.

Onwillekeurig moest ik aan Helena denken. Ik was fan van Imke en ik was fan van de Nissan Cube waar ze toen mee reed. Helena kende mij niet en ik was net zover dat ik andere mensen kon vertellen dat Imke niet echt Imke was. Intussen kent Helena mij wel en ben ik een blogger met een auto en dat vind ik vreemd.

Bij mij duurt het geen jaar en is het de bedoeling dat we dat ding gaan delen (ik moet dat nog eens allemaal bekijken hoe dat gaat, ik laat iets weten).

Gek. Heel gek. Een blogger met een auto. Dat die nog bestaan.

Disclaimer: the usual hé, ik ben niet gevraagd om te bloggen, ik krijg een gratis auto, ik dacht ik schrijf iets, ik kan niet garanderen dat ik daar anders iets over had geschreven maar ik ben blij dat er eens een nieuw autodeelsysteem op de markt komt. Concurrentie kan nooit kwaad.

Categories
Autohagiografie

Creative Entrepreneurship Sessions

Is het lang geleden dat ik nog eens in het openbaar heb gezegd dat mijn job behoorlijk de max is? Het is alvast een tijd geleden dat ik het geschreven heb. De komende week ga ik dat overal in Vlaanderen zowat vertellen aan de creatieve ondernemers die dat willen horen. Of niet willen horen.

Want eigenlijk komen die mensen om van Trui Moerkerke (mijn offline communicatieve collega bij Flanders DC) en mezelf te horen hoe ze hun creatieve onderneming beter kunnen communiceren. Trui doet dan het offline verhaal en ik doe het online verhaal. Al loopt dat ook wel wat door elkaar, dat moeten we nog eens bekijken. We doen ons verhaal in Leuven, Gent, Kortrijk, Hasselt en Antwerpen.

Dat alles past dan weer in de reeks Creative Entrepreneurship Sessions die mijn collega Carlo organiseert. De eerste sessie (over van idee naar product) heb ik door omstandigheden en toestanden gemist, de tweede heb ik bijgewoond op mijn tweede kantoor bij Burooz in Antwerpen.

Vanaf morgen mag ik dus zelf voor de zaal en binnenkort komt er ook nog iets over prijszetting en dat gaat ook nog wel interessant zijn. Sowieso denk ik dat ik de hele reeks wel meepik want als ik het zo eens overliep, over hoe je best communicatie doet, kwam ik gelijk tot de constatatie dat ik ook van mezelf nog iets kan bijleren.

Wil je er nog bij zijn? Eens kijken op http://flandersdc.be/ces of er nog plaats is. Wil je de volgende sessie niet missen? Misschien Flanders DC volgen op Twitter of schrijf je in voor de nieuwsbrief via de homepage aldaar.

Categories
Autohagiografie

Jurylid

Twee weken geleden intussen was ik jurylid bij de Startupbus. Vorige week hetzelfde bij Apps for Antwerp. Twee totaal dezelfde en toch helemaal verschillende projecten.

De startupbus met zware focus, drie dagen, keihard en dag en nacht en ervoor gaan en living the startuplife en knokken voor een plaats op LeWeb en later de wereld veranderen en het slijk der aarde in dikke lagen op een bankrekening in Zwitserland. Apps for Antwerp met een veel socialere inslag en mensen die uit de lucht vallen als je naar een verdienmodel vraagt en een gemoedelijke sfeer en goeie ideeën maar ook knullige voorstellen en dingen die nooit gaan werken maar wel leuk gevonden zijn.

Ik ben graag jurylid denk ik. Misschien wil ik de andere kant van het startupverhaal wel eens ontdekken. Als adviseur ofzo. Ik vind dat nog wel de max. Ik weet niet of dat een beroep is, startupadviseur of misschien moet je dan ineens VC zijn en ik heb geen geld om mee te gooien.