Categories
Autohagiografie

Sabotage! You know, for kids

Later wil ik dit #zohard ook doen met mijn kinderen.

Categories
Autohagiografie Social Media

Lijstjestijd

Het is lijstjestijd blijkbaar. Vorige week maandag was er nog de blogawards waar ik me bij de beste 10 mocht rekenen, vrijdag lag het lijstje van de meest invloedrijke tech-twitteraars in België volgens datanews op de digitale deurmat. Vorig jaar was ik daar nog zesde. Dit jaar zeventiende, dat is bijna hetzelfde. Bijna.

Twitter is veel veranderd het laatste jaar, als je het zo bekijkt. Veel mensen erbij, al lang niet meer het exclusieve speelterrein van geeks en communicatiemensen en barcampers. De lijst journalisten moet explosief zijn gestegen, net als de lijst van de studenten en de ambtenaren. De lijst met startuppers en consultants. Trainers ook en coaches. Bij bosjes. Het aantal dokwerkers blijft mijn mijn weten stabiel. Hij heet Jimmy en ik volg hem.

Er was weer kritiek van links en van rechts, op de meetmethode (Klout en Klout alleen). Terecht misschien. Zelf ben ik opnieuw blij daar bij te mogen zitten. Daarom is 17 voor mij hetzelfde als 6. Bijna.

Als ze aan 50 cio’s, ambtenaren, technologiejournalisten en business leaders uit de Belgische ict-sector vragen om een persoonlijke top tien samen te stellen van relevante, lokale tech-twitteraars, dan is er minimum 1 iemand die denkt: de Jan, die doet dat nog zo slecht niet.

Bedankt voor het vertrouwen en tot volgend jaar.

Categories
Autohagiografie Social Media

Niet gewonnen is half gewonnen

Het waren gisteren toch die uitreikingen van de blogawards in de lokalen van Roularta in Zellik hé? Je weet wel, ik was daar bij de finalisten enzo. Dat ik daar tevreden mee was, dat ik bij zo rond de 75 blogs uit de 3000 kwam als toch wel op de kaart staande.

Dat ik niet ging winnen stond voor mij op voorhand zowat vast, de concurrentie was te groot, te sterk, te divers. Top 3 zou haalbaar zijn, zo dacht ik. Misschien. Helaas, ook dat mocht niet zijn. Of ik teleurgesteld was? Ja en nee. Je schrijft aan zo’n ding toch wel een pak uur, hoewel ik een snelschrijver ben, ben ik ook een veelschrijver. Al bij al doe ik dat niet slecht denk ik. Soms. Hoewel er nog veel meer ruimte is voor verbetering.

Heel even ging ik gisteren aan het denken. Praatje makend met Amaury. Terwijl ik dit schrijf denk ik opnieuw. Wat zou ik anders moeten doen om wel te winnen? Op welke manier kan ik mijn content verbeteren? Moet ik toch meer een focus hebben? Heb ik een USP vandoen? Moet ik voor de gazet schrijven? Of is dat ook geen garantie. Hoe kan ik de Flanders DC blog verbeteren met de lessen die ik hiermee leer?

Ik ga er niet aan beginnen. Twee keer heb ik de content van mijn blog weggedaan. Helemaal de vuilbak in. Niets van terug te vinden. Omdat ik begon te denken. Omdat ik wist wie de lezers waren. Omdat ik niet meer schreef omdat ik dat leuk vind maar omdat… waarom schreef ik eigenlijk?

Deze keer niet dus. Ik ga niet nadenken. Schrijven omdat dat leuk is. Zonder focus. Waarover ik wil. Als er volgend jaar Blog Awards zijn en ik ben er niet bij in de finale zal ik niet teleurgesteld zijn.

(Bericht aan mezelf binnen één jaar: je had beloofd dat je niet teleurgesteld zou zijn, hou je daar nu maar aan)

Categories
Autohagiografie

Blogawards tussenstand

Die blogawards dus. Ze hebben daar vanavond een tussenstand van gegeven. Een top-3 uit elke categorie. Het podium. Zonder de jurypunten die voor 60% gaan meetellen. Het ziet er niet aardig voor me uit. Ik had dat een beetje gevreesd.

Als je het moet opnemen tegen oorbellen en auto’s, dan heb je met lappen tekst en rare dingen als linklistblogs al bij voorbaat verloren. Al zeker als je zevende staat op een lijst waar het een tijd verplicht was te stemmen.

Doch niet geaarzeld of getreuzeld en geen excuses gezocht, dit zag je aankomen als de sprintoverwinning van Mark Cavendish in de vijfde rit van de ronde van Qatar. Het is een spelletje en ik doe mee.

Daarom blog ik dit ook. Dat willen de mensen van Knack Weekend graag. Zo gaat dat met spelletjes. Je weet dat je speelt en het spel op zich is belangrijker dan het doel en ik heb me twee jaar en een tuk geleden voorgenomen om het alleen nog voor de fun te doen.

Orde van de dag. Jullie hebben werk, jullie die nog niet gestemd hebben maar dit blog wel leuk vinden. Ik zou het leuk vinden als jullie even langs zouden gaan bij de mensen van Knack en daar zeggen dat dat zo is.

Categories
Autohagiografie

Muziek door mijn eeuwen heen (3): Three MC’s and one DJ

Three MC’s and one DJ staat op de CD Hello Nasty van The Beasty Boys. Dat is dezelfde CD waar hits als ‘Remote Control’ en ‘Body Movin” en ook ‘Song for the man’ op staan. Vermoedelijk ken je enkel ‘Intergalactic’ wat een beestig nummer is.

Graag had ik het even over het nog veel epischer ‘Three MC’s and one DJ’. Wenst u onder het verder lezen te luisteren, klik dan even op play. (muziek begint op 1:43 ongeveer)

Hello Nasty is zo’n CD waarvan je denkt: als dit in de iTunesperiode was verkocht dan hadden de meesten daar wat, één, drie, vijf nummers van gekocht? Eigenlijk is dat jammer. Vind ik soms. Ja, er zullen artiesten geweest zijn die in de CD-periode dachten: “kom, we hebben drie leuke nummertjes, laat ons er nog tien bij lappen en we hebben een CD”. Het ‘altijd hits’ principe van iTunes heb ik nooit kunnen vatten. Als ik op Deezer of Spotify luister, dan luister ik ook steeds CD’s.

Maar Three MC’s and one DJ dus. Zo’n Beastie Boys, voor veel mensen zal dat drie man zijn. Te weten de heren Mike D, MCA en Ad-Rock. Zij zijn de rappers van de winkel (alvast op deze CD want de Beasty Boys hebben wel meer muzikale watertjes doorzwommen). Daarachter staat een man van wereldformaat. Mix Master Mike. De DJ. Op deze plaat doet hij dat voor het eerst onder de noemer ‘Beastie Boys’. Hij heeft door de micro weinig of niets te piepen.

Eigenlijk is Three MC’s and one DJ het voorwoord dat bij deze CD hoort. Het gezongen programmaboekje. Het is een een egonummer waarbij iedereen zichzelf mag bewieroken. Het is er zo over dat het nummer wel een soort kritiek lijkt op de pose van de rapper. Mix Master Mike mag tijdens het nummer ook eens expliciet laten horen waartoe hij in staat is en dat is een boel. Mix Master cut faster…

Toch is Three MC’s and one DJ niet het eerste nummer maar het twaalfde. Misschien is het een inleiding op het tweede deel van de CD. Veel minder raps en veel meer DJ Shadow toestanden daarin. Vanaf nummer 13 kan je Hello Nasty geen pop-plaat meer noemen maar zou het niet eens zo fout staan bij een label als Ninja Tune.

Voor mij is Three MC’s and one DJ één van de beste nummers van de CD. Muzikaal top en tekstueel zo compleet banaal dat het weer steengoed wordt. Je twijfelt of het nu gemeend is of een persiflage. Misschien lees ik er al bij al teveel in maar probeer maar eens stil te zitten. Ja jij daar die zonet op play hebt gedrukt.

Categories
Autohagiografie Dienstmededelingen

Genomineerd

Vandaag zouden dus de nominaties bekend gemaakt worden van de Knack Weekend Blog awards. Zulks heeft mij geen slapeloze nachten gebracht noch zat ik te popelen om het nieuws over of ik er wel of niet zou bij zijn want zoiets had ik wel nodig gevonden te schrijven.

Met enige trots ende opluchting (moet ik toegeven) kan ik melden dat ik bij de genomineerden behoor. Dat stemt mij gelukkig. Over stemmen gesproken, u mag dat doen. Hierzo.

Categories
Autohagiografie

De singletaskende superman

Ik houd, zoals collega Pascal dat dan zegt, vaak nogal wat balletjes tegelijk in de lucht. Niet alleen op het werk met 9 project managers die allemaal van communicatie willen doen en dan voor hun digitale winkel langs mij passeren, daarnaast is er deze winkel en af en toe modereer of presenteer ik nog wel eens graag.Er is de wijkblog waar ik me weer wat meer voor zou moeten smijten en tig andere dingen.

Helaas heb ik niet het geluk een multitaskend superwijf te zijn. Het heeft lang geduurd voor ik me daar bij neer heb kunnen leggen. Op momenten heb ik het er nog moeilijk mee. Dan denk ik dat ik alles kan en dan zeg ik ja hier en ja ginder en die presentatie moet pas af zijn als ik het podium op moet, right?

Enfin. Eén en ander zorgt soms voor wat stress zoals je wel kan vermoeden. Omdat ik lange tijd ook geen systeem had en dan ben je met alle balletjes tegelijk bezig behalve met het balletje waar je even geen acht op slaat en dan zegt iemand: “pas op het valt” en dan is het weer duiken. De kunst van het balletjes omhoog houden is het systeem, niet de balletjes. Pak-gooi-geefdoor-pak-geefdoor-gooi.

We zijn er aan bezig. Een Tijs of een Davy ben ik nog niet maar er is een lichtend pad. Je neerleggen bij je beperkingen is een schone zaak. Begrijpen, aanvaarden, bijsturen. Dus probeer ik steeds meer een singletasking superman te worden.

Momenteel zoek ik nog een weg om sociale wenselijkheid met persoonlijke productiviteit te verzoenen. ‘Nee’ zeggen lijkt op papier behoorlijk makkelijk maar als een collega zegt: deze week wil ik zus en zo en je twijfelt of je dat technisch of tijdsgewijs wel trekt, dan is dat ‘nee’ haast niet te verzoenen met het concept ‘collegialiteit’ laat staan dat ‘beroepseer’ ongeschonden uit zo’n debacle komt.

Het zal nog wel even duren voor ik daar helemaal door ben maar op één of andere manier maak ik me daar niet meer zo druk in als toen ik nog probeerde een multitaskend superwijf te zijn dat binnen de zoveel tijd antwoorden moest formuleren op mails en dus zowel mail als facebook als twitter als google reader aan het bestrijden was, naast al die andere dingen die op de dagelijkse to do-lijst staan.

Die balletjes in de lucht houden, dat vind ik wel spannend soms en ik kan niet zeggen dat een beetje gezonde stress mij niet kan motiveren om op korte tijd toch te doen wat ik eigenlijk te lang heb laten liggen. Dat lukte vroeger. Vandaag zijn er teveel van die balletjes. Singletasken en shippen. Het zijn dingen waar ik aan werk. Dat het me keihard zal lukken ook.

Categories
Autohagiografie

I’ll do my dreaming with my eyes wide open

Op de keper beschouwd ben ik een realistisch type. Dromen is voor mietjes. Als ik wat wil, ga ik daar wel voor, dan ga ik daarvoor werken en strijden, zo denk ik wel eens. Misschien is het daarom dat nachtelijk dromen niet aan mij is besteed. Misschien is het zo dat ik overdag al genoeg droom om het ’s nachts niet meer nodig te hebben.

Als je dromen vervangt door wensen, dan heb ik er wel. Veel en grote. Ik droomde op mijn 22ste, toen ik afstudeerde,dat ik ‘iemand’ zou worden voor ik 30 werd. Daarover later (met het zicht op mijn verjaardag waar ik steeds minder naar uitkijk) hoogst waarschijnlijk meer.

Het spijt mij dat ik dit masker (hoera! dit is het thema van wijvenweek!) moet laten vallen maar vandaag zijn een behoorlijk deel van mijn dromen materieel van aard. Op socio-psychologisch vlak kom ik weinig tot niets tekort. Overal waar ik kom, zijn er mensen die ik alvast digitaal ken. In mijn buurt zijn een hoop leuken mensen.
Mijn lief is na meer dan 10 jaar nog steeds behoorlijk geweldig en onze zoon is na 18 maand schattiger dan ooit: ‘allo!’ ‘da!” ‘nee!’ ‘papa’ ‘ mèmè’ ‘tauto!’ (al zou die wel eens mogen beginnen doorslapen). Met uitzondering van dat doorslapen hoeft er voor mij niet gek veel te veranderen op korte termijn.

Al zou ik soms, heel soms, rijk willen zijn. Het valt me zwaar om dat toe te geven. Tot hier toe heb ik steeds mijn zin gedaan. In tijden van tijdelijke werkloosheid heb ik mezelf bijgespijkerd, in tijden van werk heb ik veel bijgeleerd, in tijden van leven heb ik geleefd en ben ik eerder op het gaspedaal dan op de rem gaan staan. Steeds heb ik geroepen: als ik voor het geld moet werken, dan doe ik het liever niet.

Over mijn loon hoor je mij niet klagen, ik werk behoorlijk hard voor een behoorlijk loon denk ik. Omdat ik een awesome job heb, verdien ik niet zo veel als ik zou kunnen verdienen maar ik vind dat een eerlijke deal. Mijn lief verdient zo ongeveer hetzelfde en als ik haar zo ’s avonds bezig zie, dan zit daar niet gek veel verschil op. Volgens mij heeft ook zij een awesome job maar is het rock’n’roll gehalte wat lager.

Dan is de tijd voor een huis aangebroken, na 6 jaar appartementen, dan kijk je naar de huizen, dan kijk je naar de generatie net ouder en dan zie je dat er huizen waren voor een fractie van wat er nu moet worden neergelegd, dan zie je normen en dan zie je dat de subsidies voor renovaties en ecologie naar beneden gaan want we moeten allemaal en dan denk je wat moet ik nu?

Het zijn mijn nachtmerries denk ik. Een kasteel, daar zijn wij niet naar op zoek. Een nieuwbouw met een lap grond waar je een zitmaaier voor nodig hebt, is aan ons niet besteed. Wij zijn stadsmensen. Drie. Ooit misschien vier of wie weet zelfs vijf. Met een ecologische reflex. Genoeg ruimte is leuk genoeg.

Dan droom ik wel eens. Dat ik niet zou moeten kijken op een frank meer of minder, dat ik een huis zou kopen dat weggelopen zou zijn van de inspiratiepagina’s van Pinterest. Dat ik jonge designers zou ondersteunen bij de inrichting van mijn interieur. Dat ik hen wat advies zou geven en dat zij zouden zeggen: jij zocht een tafel, niet? Dan droom ik wel eens van een loft of een herenhuis, dan droom ik wel eens van een pied-à-terre. Niets exotisch maar een stek in Laken of Schaarbeek, een gezellige plek.

Of ik droom van een cohousingproject met allemaal awesome mensen en dat we een fabriek kopen en dat we een bijgebouwde hall slopen en ombouwen naar een tuin en dat we het authentieke deel verloften, daar droom ik van. Het moet niet veel en luxueus te zijn, geen Lotus Elise voor de deur maar een cambiostelplaats om de hoek, geen kasteel met een park maar een plek om te zijn en samen te leven, daar droom ik wel van. Nu en heel concreet.

Soms loop ik wel eens tegen mijn dromen aan. Dan zie ik een huis waarvan ik denk: hier wonen mensen van mijn leeftijd en hoe de fuck kunnen die dit ooit betalen? Dan denk ik: wat doe ik verkeerd. Dat denk ik vaak. Lang en hard en dan verwijt ik mezelf dingen maar dan besef ik dat ik gelukkig hoor te zijn dat dat er niet veel meer te doen is dan mijn best en dan slaap ik.

Categories
Autohagiografie

#fuckyeahkaas

Vorige week organiseerde Frederik van mijn coworkingplek Aspace een ledenbarbecue en hoe gaat dat? Je vertelt wat, je luistert wat. Iedereen om beurt.

We hadden het over Cubus’ kaas van de week en waarom ik vond dat hij verraad pleegde aan kaas door niet enkel jonge gouda maar ook zijn kaas van de week uit de rekken van den delhaize te plukken.

Zelf ben ik niet zo’n kenner van kaas maar in Borgerhout is een markt en als ik op vrijdag naar Aspace ga, dan koop ik eerst kaas en brood en dan zet ik mij aan het coworken. Hét kaaskraam op de Borgerhoutse vrijdagmarkt meet wat? 8,10, 12 meter?

Keuze te over. Niet normaal. Op een ledenbarbecue met een hoog geekgehalte: een epic kaaskraam. Plannen werden gesmeed terwijl de ijzers heet waren. Vrijdag, kaasdag. Cubus kon zijn dinsdagproject wel opbergen. Geef toe. Als je moet kiezen tussen #kaasvandeweek en #fuckyeahkaas, dan weet een beetje internaut al snel waar de klepel hangt.

Vrijdag draaiden we een proefrit. De afwezigheid van het epic kaaskraam kon ons niet veel maken en we trokken op jacht. Vijf verschillende kazen werden uit de Local Store betrokken. Dat werd naast coworking ook coeating en weet je? Ik kan het iedereen aanbevelen.

Wat is er gezelliger dan zo een kaasschotel? Wat is er leuker dan écht samen eten, de pla delen? Je hebt meteen wat om over te praten. Nu kan ik het met mijn coworkers wel vinden maar misschien is dat niet overal zo en zo’n verschillende kazen geven toch altijd wel aanleiding tot gesprek.

Wat lust jij liever en wat lust jij graag en wat moeten we de volgende keer en ik heb eens een kaas gegeten en ik ben de naam kwijt en als we nu eens een wijntje? Pain, vin, fromage. Toch maar niet want we moeten nog werken. Gezellig man.

Lekkerder dan het tigste broodje mozarella-tomaat en geitenkaas met noten, rucula en honing. Ga ik nog doen en bij Aspace waarschijnlijk ook en neem jezelf ook nog een stukje.

Categories
Autohagiografie Maatschappij

De toevallige man

Laatst sprak ik een man. Zomaar een man. Een man op straat. Een toevallige man. We kwamen elkaar tegen in de etalage van een elektronicazaak waar een reeks HD-televisietoestellen ons de laatste tussenstand in de Tour de France lieten zien.

We spraken over de regie en hoe we maar niet konden achterhalen wie de renners waren. Hushovd en Edvald Boasson Hagen. Nog een paar renners. Een quiz waar we niet uit zouden geraken, de toevallige man en ik. ‘Prachtige regie dit jaar’, sprak de man, ‘veel mooie beelden van die dorpjes’.

Even dacht ik hem tegen te spreken en te zeggen dat, als ik mooie dorpjes wilde zien, wel naar Vlaanderen vakantieland zou kijken. Doch ik besloot mijn mond te houden. ‘Niet dat de mannen van de VRT daar iets van zien’, ineens verhardde zijn stem. De toevallige man keek me met vragende blik aan. Hij wilde zijn stelling bevestigd zien.

Een Belgicist ook. Ik ruik dat. Hij zuchte, kneep zijn lippen op elkaar en zoog de longen vol. Zijn neus maakte een piepend geluid dat maar net werd overstemd door de passerende tram. ‘Waarom denk je dat hij Kuvìn Pauwels zegt? waarom denk je dat hij zo blij is als Gilbert wint?’.

Hij wilde over de regeringsonderhandelingen beginnen maar ik vertelde dat ik wat haast moest maken. Ik bedankte hem voor de opheldering. De toevallige man had mij net het ‘non’ van De Wever uitgelegd, beter dan Bart het zelf had kunnen doen.

Flickr foto in CC gegeven door Celine Aussourd

Categories
Autohagiografie

The Kindle General

In Gent woont een designer en zijn naam is Micha Symoens (leuk portfolio). Hij is ook bekend onder de naam Sweetcharlie op Twitter. Hij is een beetje te gek. Echt. Hij doet een 365 dagen project en mensen die 365 dagen projecten doen verdienen respect.

Micha heeft zich op avatars gestort. Hij verbetert die dingen. Enfin. Doet er wat creatief mee en zet ze dan op een blog. De resultaten zijn tot nu toe allemaal beter dan het origineel, ik denk dat design daar zo wat omheen draait.

Dus vroeg ik Micha of hij niet ook eens mijn avatar onder handen willen nemen. Nu heb ik met dat ding (het origineel) een haat-liefdeverhouding. Het is te streng, het ziet er verdomde arrogant uit. Enfin. Voor verbetering vatbaar. Er zijn ook goeie elementen aan vond ik. Vind ik. Denk ik. Het is misschien een deel van mezelf dat ik niet ben maar een beetje zou willen zijn. Soms.

Micha maakte er dus zijn versie van. The Kindle General. Ik vind het wat hebben. Correctie. Ik vind het leuk. Die Kindle tussen de broeksriem maakt het wel af vind ik. Dat relativeert heel de boel. Hou dat project in de gaten zou ik zeggen. Of vraag (heel lief) aan Micha of jij er ook tussen mag.

Categories
Autohagiografie

Tech45 viert feest

Het moet iets meer dan een jaar zijn dat ik deel uitmaak van het vaste panel van de tech45 podcast. Blijven plakken. Dat is ook niet nieuw. 35 afleveringen of iets van die aard. De collega’s waren al tien afleveringen bezig toen. Nog wat bèta-afleveringen ook. Zoveel google zit er wel in hen.

Dat maakt dus 45 afleveringen van… euhm… 45 minuten. Theoretisch. Meestal een stuk langer. Eigenlijk. We hebben een leuke vorm gevonden vind ik. Twee, drie grote onderwerpen, snel nieuws en tips.
We gaan dat vieren. Die 45ste aflevering. Met een speciale aflevering. We hebben daartoe een persbericht verspreid en alles. Na de 44ste keer is het moment om uit de digitale kast te komen aangebroken. Er is sprake van een historische aflevering en wat we daarmee bedoelen, kom je morgenavond vanaf 21u30 te weten tijdens de live-opname. Woensdag kan je in iTunes terecht. Enfin. Je kan daar nu ook al terecht voor de voorbije afleveringen.
Lang geleden dat ik nog eens van PR had gedaan. Persberichtje pennen, corrigeren en bijsturen, perslijst bij elkaar zoeken, mensen mailen, mailadressen vinden, andere raden, titels personaliseren, the lot. Niet nabellen. Daar doen we niet aan.
Er zijn al een stuk of wat artikels verschenen, ergens zouden we in een nieuwsbrief moeten steken. Heb je zelf een blog of een website waarvan de lezers geïnteresseerd zouden kunnen zijn, bij Marco en Davy vind je het persbericht. Meer info krijg je bij mij. Mocht je dat willen.