Categories
Autohagiografie

To follow or not to follow, that’s the question

Sedert ik 500 volgers heb op twitter, voeg ik nog maar heel zelden mensen proactief toe. Wel volg ik standaard terug. Na screening. Follower/followingratio, laatste tweets, biografie. Als niets wijst op spam kan je mij krijgen. Jij bent geïnteresseerd in mijn tweets neem ik aan? Dan ik ook in jou.

In de kleine lettertjes staat dan wel dat ik niet alles van je zal lezen. Iets meer dan 1000 mensen volgen lukt on the spot nog wel maar laat ons een kat een kat noemen, als je naar het kleinste kamertje over en weer moet, ga je naderhand niet langs die tijdlijn lopen om te kijken of je wat gemist hebt. Laat staan als je een vergadering hebt gehad of een les hebt staan geven. De nacht.

Op die manier zie ik waardevolle links niet, mis ik inzichtelijke tweets. Veel mopjes ook die me aan het lachen hadden kunnen brengen. Dat geloof ik sterk. Dat is het jammere aan dit systeem.

Soms. Heel soms wil ik radicaal zijn en iedereen buitengooien en opnieuw beginnen zoals Davy gedaan heeft. Maar dat doe ik dan niet. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van namen en ik val niet graag mensen af. Want ik ben vader en niet meer zo wham-bam-radicaal.

Soms twijfel ik. Denk ik dat ik een geheime lijst aan moet leggen met mensen die ik altijd wil lezen. Maar elk vogeltje zingt zo verschillend dat die lijst ook weer niets wordt. Dus heb ik geen lijstjes. Enfin, ik heb ze maar ik gebruik ze niet.

De lijstjes die ik gebruik zitten in mijn hoofd. Die scannen een tijdlijn als was het een concertzaal. Het tafeltje. De tafeltjes met mijn vrienden haal ik er zo uit. Als zij gaan bomen over politiek of sport of media of whatever, doe ik mee of ik luister met een heel of een half oor.

Af en toe ga ik, met behulp van een programmaatje eens gericht langs de volgers en af en toe flikker ik er eens iemand af. Meestal doe ik dat niet. Ik word zelf ook niet graag uit zo’n lijst gehaald. Echt. Niet. Ik wil niet dat mensen denken dat ik me beter voel of zoiets.

Soms moet het. Niet actief genoeg. Te actief. Negatieve karma. Geen wezenlijke bijdrage. Al te foute opmerkingen. Soms is dat zelfs niet nodig.Dan stuurt iemand me (vaak vlak na terugvolgen) een DM  dat ik zonodig haar blog moet gaan lezen of dat hij mijn boek wil signeren of dat ik korting krijg als ik naar zijn lezing wil en wat nog al niet. Als iemand meent een iPad te kunnen winnen middels een retweet en de naam of de avatar zegt mij echt niets. Sorry. Het is 2011 voor iedereen.

Vooralsnog hou ik het er maar op denk ik. Sterrensystemen of lijstjes zijn aan mij niet besteed. Twitter is voor mij een plaats voor conversatie. Ik wil me niet beperken tot dat ene clubje dat hip is en wat onder zichzelf gaat kwekkelen. Daarvoor ben ik niet alleen niet hip genoeg maar ook niet hard genoeg. Ik geef dat toe.

Ik deel kennis en beantwoord een vraag van een haast willekeurig gekozen persoon, ik post de link naar mijn blog en krijg er een andere voor in de plaats. Ik voer een discussie. Geen formules. Iedereen min of meer zichzelf.

Wat jij?

Categories
Autohagiografie

12 vlaamse blogs die ik zelf zou willen schrijven

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Zoals geweten, durf ik al eens een blog te lezen. Serieus minder dan vroeger maar toch naar normen onnoemelijk veel. Als ik het tegen Barcamp rond krijg, zal ik daar over vertellen, uit het hart of misschien wel met een presentatie en alles. Over hoe ik dat doe en waarom en op welke manier ik dat aanpak.

Meestal lees ik Engelstalig. Dat ligt gedeeltelijk aan de Nederlandstalige blogs die van vertalen van voorgaande hun hoofdtaak hebben gemaakt. Ze zullen daar hun redenen voor hebben. Gelukkig zijn er mensen die het anders aanpakken.

Ik besloot een lijstje te maken. Ik besloot te crowdsourcen. Ik zal heel wat blogs niet kennen, als de jouwe er niet tussenstaat, wat ongetwijfeld onterecht is, in de reacties is er plaats voor zelfpromotie 😉

Onderstaande lijst heeft een volgorde. Van schoonschrijverij naar wat ik onderwerpwerking heb genoemd, een concept dat ik niet helemaal kan duiden maar het komt neer op: het onderwerp (en of het me interesseert) en hoe het is uitgewerkt.

De lijst die je hieronder vindt is dus geen best of van de vlaamse blogosfeer maar schrijfsels waarvan ik had gewild dat het de mijne waren.

Onderhond
Een tijd geleden gooide ik Geert Simonis’ blog uit mijn feedreader. Ik zoek naar een reden maar besluit hem niet te vinden. Volgens mij raakte ik het zinnetje In het land der blinden is Geert Simonis koning beu of zoiets. Ik zie het niet meer staan. Welkom terug.

Tim F Van der Mensbrugghe spreekt het volk toe
Op een dag moet men bij De Morgen gedacht hebben: als we nu eens wat getalenteerde mensen aan de deur zetten, zouden we dan relatief weinig abonnees verliezen en serieus kunnen snijden in de kosten? Tim moet aan de verkeerde kant van de lijn der boekhouders hebben gezeten. Je kan daar boos om zijn of je kan zijn blog lezen (hij heeft ook een flattr-knop, gebruik hem).

San F. Yezerskiy
Sander is zo iemand van wie ik de leeftijd niet wil weten. Omdat ik vrees dat hij jonger is en omdat hij mooie stukjes kan schrijven over gewone dingen. Ik moet geërgerd zijn of beledigd of ik heb het over serieuze onderwerpen. Sander schetst busritten en schildert taferelen in straten en op pleinen. Ergens tussen gefingeerd echt en waarlijk vals.

Michel Vuijlstekes weblog
De enige lifelog van een persoon die ik niet ken die ik lees. Omdat het zo verdomde goed geschreven is. Zijn openheid is soms bevreemdend maar nooit choquerend of overdreven. Volgens mij is Michel een genie op één of andere manier. Maar kijk, ik heb ‘m nog nooit ontmoet en dus denk ik maar dat hij meer kilometers op de schrijfteller heeft.

Houbi
De kunst van de ironie valt niet te onderschatten. Dirk beheerst deze techniek die bij anderen niet zelden leidt tot pathetische manoeuvres die nauwelijks leesbaar, laat staan grappig zijn. Hier dus wel. Doet ook commerciële acties maar weet die te doen zonder zijn broek af te doen (ik probeer dat ook).

Pietel
Is hij de bekendste aller Vlaamsche bloggers? Je zou het haast denken. Met een kop op teevee, een stem op de radio en van tijd eens een woordje in de gazet. Hij weet het snedig te verwoorden. Durft al eens tegen de winkel waarin hij meedraait schrijven. Mooi is dat.

Radio Plasky
Sarcasme is de enige beschaafde uiting van verzuring, zo luidt de ondertitel van deze blog. Als je ooit achter de schermen, zoals dat zo mooi heet, hebt gewerkt, lees je hier de verhalen die je hebt meegemaakt. Met een sausje. Bon appétit.

Just! Guidooohh
Het gat in mijn leesgedrag tot nu toe. Tenminste iemand met het lef zichzelf voor te dragen. That’s the spirit. Ik weet dat er lijstjesmoeheid is en dat deze blogpost de zoveelste in de rij is en dat er nog veel zullen volgen. Mij mogen ze altijd opnemen in lijstjes. Maar Guido dus, die lees ik sedert vandaag. Dat bevalt. Dat gaat over marketing en communicatie en alles.

Speels maar serieus
Eén van die blogs die volgens mij te weinig wordt gelezen. Lange artikels. Moeilijke onderwerpen soms. Afgewisseld met wat lifelogdingetjes. Het komt er bij mij ook niet altijd van. Zeker niet als mijn reader weer maar eens boven de 1000 piekt. Ik zou er altijd tijd voor moeten nemen, ik weet het.

Bart Vermijlen
Bart schrijft 6,3 blogposts per jaar. Allemaal. Boenk. Erop. Beredeneerd. Bart is een slimme vogel. Als hij schrijft, dan lees ik.

Maarten is benieuwd
Een wetenschappelijk medewerker aan een hogeschool die blogt, over communicatie dan nog. Ook nog eens geschreven volgens een aantal regels der kunst. Met tussentitels en korte paragrafen en vlotte zinnen. Omdat wetenschap tenslotte niet saai hoeft te zijn.

Twaalf blogs. Twaalf die ik zou willen hebben geschreven. Allemaal verschillend. Ik hoop dat u er wat aan heeft. Of wacht, misschien kan je hieronder jouw favoriete lijstje opgeven of schrijf zelf een blogpost. Link even hierheen, dan kan ik dat opsporen en alles.

PS: ik geef hierbij ook een award aan elidesc says. Haar blog is niet meteen iets wat ik zou willen schrijven maar gosh, die jongedame gooit tenminste haar bescheidenheid overboord en zegt: kijk Jan, dit is mijn blog, waarschijnlijk vind je het maar niets maar neem toch eens een kijkje. Een plaats in de feedreader is haar deel.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Autohagiografie

Feestelijk vegetarisch: slaatje met geitenkaas

Er was een tijd dat vegetarisch op restaurant per definitie kaaskroketten betekende. Of iets met vis misschien? Neen mijnheer, wij eten ook geen vegetarische vissen. Hoe kom je er ook bij? Niet dat we dat zeiden, er was tenslotte een familiefeest en je wil niet meer opvallen dan je sowieso al doet.

De tijden zijn veranderd, gelukkig. Zeker in steden geraakt de rubriek vegetarisch hoe langer hoe meer ingeburgerd. Maar wat als je thuis een feest hebt? Dan is er de nieuwe rubriek feestelijk vegetarisch op deze site. Dit is het eerste recept. Als het klaar is, ziet het er zo uit:

Benodigdheden (2 personen)

Pastakookpot
Pan
Ovenschoteltje en bakpapier
Klein schoteltje of soepkommetje om dressing in te maken

Ingrediënten

Zakje gemengde sla
2 verse geitenkaasjes
100 gram walnoten of okkernoten (dat is hetzelfde)

Slaolie
Mosterd
Vloeibare honing

250 gram pasta
2 pakjes gemarineerde quornstukjes (of iets anders)

Werkwijze

Doe een grote koffielepel vloeibare honing in een kommetje
Voeg een stevige koffielepel lekkere mosterd toe (neen, geen amora, goeie mosterd, stevige Dijon of beter)
Voeg slaolie of arachideolie of zonnebloemolie of een andere neutrale olie toe
Peper en zout mag naar smaak
Goed omroeren tot een sausje ontstaat

Sla wassen en snijden, op 2 bordjes doen
Ovenschoteltje voorzien van een laagje bakpapier en leg er de geitenkaasjes op
Walnoten vierendelen

Gezouten water op het vuur zetten en de oven op 200 °C
Pan klaarzetten met wat olijfolie

Tijd om de gasten even te vervoegen bij het aperitief, als mensen recent vegetariër zijn geworden kan je ze soms geruststellen: meldt even dat er voor hen iets anders op het vuur staat ofzo. Zeker als het pubers zijn die zich willen afzetten. Dat is meteen scoren als gastheer m/v.

Als het water kookt, pasta toevoegen
Pan op hoog vuur, eens heet de quornblokjes toevoegen
Geitenkaasjes de oven in en zet de grill op (opgepast, niet alle bakpapier is hiervoor geschikt)

Sla op de bordjes doen en dressing en noten toevoegen
Pasta afgieten en op de borden schikken
Hetzelfde met de quornblokjes
Geitenkaasjes uit de oven halen over de sla leggen

Geniet terwijl uw gasten genieten (of maak het ook voor jezelf)

Categories
Autohagiografie

Zware dag, veel stress

sollicitari te salutant #potjeslatijn #isookgoedWed May 05 08:37:18 via TweetDeck

Maar een nieuw techniekje (het embedden van tweets) uittesten verzacht de zeden.
Wil je dat ook, dan moet je de blackbird bookmarklet even installeren.

UPDATE

w00t! Ik mag naar de tweede ronde! Wil die job #zohard. Maar eerst dus: competentietesten. Dank voor het duimen @allThu May 06 12:49:51 via TweetDeck

Categories
Autohagiografie

Working-class heroes

Massamedia zijn vreemde dingen. Hoe massaal ze hun teksten, beelden en klanken ook de wereld inslingeren, ze kunnen je op persoonlijke wijze aanspreken. Ze attenderen je niet alleen op hun eigen boodschap, je leest in zekere zin wie je bent.

Zo las ik deze week in De Standaard een artikel dat de titel “het glazen plafond voor arbeiderskinderen” had meegekregen. Een vlag die de lading zo ongeveer wel dekt.

Mijn vader is een technicus. Mijn moeder een gezins- en bejaardenhelpster. Twee arbeiders met twee kinderen met twee universitaire diploma’s met twee glazen plafonds. Vier sterke arbeidsethossen. Vier keer de afkeer om steeds weer schaak te spelen als het over werk gaat. Althans, zo lees ik.

Ik word daar stil en deemoedig van, van dat soort artikels. Ja, in Thinking Allowed had ik er wel eens wat over gehoord en ja, het is niet de eerste studie die duidt op een glazen plafond van welke soort ook. Dat er zoiets bestaat als een thuiskomstsociologie. Dat veel afhangt van individuele situaties.

Of dat glazen plafond bestaat weet ik niet. Ik weet dat ik misschien weinig recht van spreken heb. Mijn vader creëert in mijn ogen altijd machines. Hij herstelt wat stuk ging. Mijn moeder is gespecialiseerd. Paliatieve zorgen en dat soort dingen.

Wij zijn nooit arm geweest. Wij bezochten concerten en theater. SMAK, toneelhuisdingen, de Paardenkathedraal, dat slag. Wij gingen maandelijks naar de bib. Toen ik ging studeren kreeg ik een deftig kot. Mijn eerste stereo heb ik zelf gekocht van vakantiewerk maar tijdens mijn studies hoefde ik niets behalve mijn best doen en studeren.

Soms. Veel te weinig, besef je dan dat je een verdomde gelukzak bent. Dat je twee diploma’s hebt kunnen halen. Dat je nog nooit een job hebt gedaan die je niet leuk vond. Dat je kan bloggen en rondlopen met een fancy schmancy GSM, twee laptops. Dat je kan doen wat je leuk vindt en een hele dag kopje onder kunt gaan in cultuur.

Misschien word ik wel nooit manager. Misschien ligt dat dan aan een glazen plafond. Dat ik kan doen wat ik doe, vind ik al fantastisch. Het is mijn verdienste maar ook en misschien vooral die van hen. Twee working-class heroes. Freddy en Ludwine. Schrijf maar op.

Categories
Autohagiografie

Tips voor studenten voor (mondelinge) examens, een docent spreekt

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Toen ik nog les gaf, verkoos ik mondelinge examens boven schriftelijke. Mondeling met schriftelijke voorbereiding. Dat leek mij voor de vakken die ik gaf de beste formule. Het vak is tot op zekere hoogte academisch en wetenschappelijk maar een niet-helemaal-correct antwoord met een goede redenering kan ook juist zijn.
Voor, tijdens en na de examens merkte ik enkele dingen op die ik wil delen. Zeker met studenten. De kloof tussen docent en student blijkt, ook bij het werken met kleine groepen, nog behoorlijk groot. Ten onrechte vind ik. We moeten af van het hoogverheven-docent-legt-uit-en-student-reproduceert-model. Daarom enkele studententips. Dit kan je volledig legaal testen op docenten (alvast op deze)

Vragen staat vrij
  • Elke week zie je de docent, verplicht of niet verplicht. Elke week is er dus minstens één kans om onduidelijkheden op te helderen. Of het nu over het examen gaat of over de leerstof of over een benaderingswijze van de cursus. Elke week staan mijn collega’s en ik drie uur te spreken, dat kwartier voor of na de les kan er gerust nog bij.
  • Bang voor directe confrontatie? Mensenschuw? Mijn contactgegevens staan op internet. De contactgegevens van bijna elke docent staan op het internet en als ze er al niet opstaan, dan kan je ze zeker raden. Voornaam punt achternaam at school punt be. Of bel naar het secretariaat.

Student ben je samen

Je moet er maar een keer op letten wanneer je in de les zit, al die mensen die in dezelfde richting kijken als jij, dat zijn soortgenoten. Jullie zitten samen in de les. Als de docent een woord gebruikt waar je nog nooit van hebt gehoord, dan is de kans niet gering dat er nog zo iemand zit. Docenten hebben dat niet altijd door. Even onderbreken, een hand opsteken. Simpel. Het is misschien wat ouderwets maar helpen doet het wel, flikken doen het ook als ze het verkeer regelen. Ook al eens gedacht aan het samen maken van een samenvatting? Of dat je een taak wel eens aan elkaar kan voorleggen voor je ze indient?

Docenten zijn ook mensen

Om zomaar iets te zeggen: tussen de examens heb ik een uur pauze. Tot iemand zich midden in dat uur inschrijft om examen te doen. Daar heb je als student alle recht op. Wees je er dan wel van bewust dat, als de eerste reeks examens wat uitlopen, de docent niet meer weg kan. Als je dan zonder verwittigen wegblijft, dan is de docent niet gelukkig.

Meer dan de helft van de punten verdien je in de les

Ik weet dat er op de wereld nog wat boeiender dingen aan de hand zijn dan mijn les. Veel grappiger dingen ook. Onderdruk die behoeftes voor drie uur en probeer je te concentreren, het helpt op het examen. Actieve participatie wordt daarenboven opgemerkt. De docent kent je naam niet tijdens de (eerste) lessen maar op het examen ziet hij je gezicht en kan hij je zo zeggen hoe je je onder het jaar in de les hebt gedragen.

Schrijf je naam op alle examenbladen, ook al is het een mondeling examen

Het is administratie en ook niet mijn beste kant, maar als docenten thuiskomen na een mondeling examen is hun taak niet af. Dan gaan ze nog eens door de examenformulieren, dan vergelijken ze met hun eerste quotering en dan stellen ze bij. Als je op alle papieren waar ‘naam:’ op staat je naam schrijft, dan scheelt dat in verbetertijd en vermijd je dat jouw examen met dat van iemand anders wordt verwisseld.

Voorbeelden en meningen zijn geen leerstof

Als een docent onder het jaar zijn persoonlijke mening over een theorie geeft, dan is die persoonlijke mening geen leerstof maar die theorie des te meer. Vorm een eigen mening en onderbouw die. Probeer ze uit op je medestudenten of op de docent. Hetzelfde geldt voor voorbeelden. Een voorbeeld op het examen reproduceren toont dat je het vak hebt gestudeerd maar je kan het zo raden dat hij je daarna een eigen voorbeeld vraagt.

Docenten buizen niet graag

Waarmee ik niet wil zeggen dat je je inspanningen best tot een minimum kan beperken. Wel integendeel. Op het examen tegenover een student zitten die je vak door en door heeft gestudeerd is een fijne ervaring en geeft voldoening. Weet echter dat het niet in de lijn der verwachtingen ligt dat een docent een volledige klas zal gaan buizen. Studeer ervoor en alles loopt goed.

Studenten die alles kennen, hebben altijd geluk met de vragen

Wees dan ook niet jaloers op de medestudent met de betere vragen. Hij of zij had blijkbaar net de vraag waar jij, zonder de stress van het examenlokaal het antwoord op weet. Dat betekent echter dat je een stuk had overgeslagen of minder grondig kende. Een examen is een steekproef, daar kan een docent ook niets aan doen. Of je een andere vraag kan krijgen? Neen, sorry. Bij de lotterij gaat het ook zo, verkeerde nummers ingevuld is niets gewonnen. Echter. Hier komt mijn docent-mens en docent-helper op de proppen. Meestal weet je meer dan je zelf zou vermoeden. Misschien zoek je het te ver. Een mondeling examen is een schaakspel, geen boksmatch.

Studeer voor kennis, niet voor punten

Weet waarom je studeert, als je dat enkel en alleen voor de punten doet, bereid je dan voor op een carrière van levenslang studeren. Kennis en wat je met die kennis doet, is veel belangrijker. Reflecteer daarom de inhoud van je cursus op je eigen leefomgeving. Of het nu over communicatieanalyse gaat of over het examen inleiding tot het auteursrecht, er is altijd wel iets waar je aan de hand van de cursus over na kan denken.

Er is meer dan de cursus

Als je marketingdeskundige wil worden, moet je lezen, veel lezen. Je moet weten wat de dingen zijn, wat ze inhouden. Hoe ga je een communicatieplanning opstellen als je niet weet welke doelgroep De Standaard voor ogen heeft? Als je bioloog wil worden, bezoek dan de zoo, lees over de zoo en haar dieren. Wil je astrofysicus worden, lees dan over het ISS, ook al is er geen enkele prof die je er iets over vertelt. Kennis van buiten de cursus betrekken op je examenvraag en je maakt een onvergetelijke indruk.

Er zijn vast nog 27 dingen te bedenken waar je als student op moet letten. Doe je ding hieronder in de comments.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Autohagiografie

De questionnaire van Proust

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Het is de laatste dagen wat geweest met mijn blogposts, als ik er zo naar terugkijk. Een mail, liveverslaggeving over het maken van spaghetti. Ik had een punt, daar niet van. Maar mag het iets meer zijn? Ja, dat mag.

Hoe kan je beter niveau halen door een klassieker van stal te halen? De questionnaire van Proust, niet ontdekt maar bekend geworden door Marcel Proust, opgepikt door de boekskes en ook door de weekendeditie van De Morgen, gaat bij deze digitaal.
Niet dat ik in enig opzicht denk daarmee de eerste te zijn. Benieuwd of er in de blogosfeer nog van deze questionnaires opduiken. Het is behoorlijk confronterend. Het is maar dat je het weet, voor je er aan begint.

Wat is je belangrijkste eigenschap?
Openheid

Wat is je grootste fout?
Altijd geliefd willen zijn.

Voor welke fouten ben je tolerant?
Voor de fouten die ik zelf maak.

Met welk talent was je graag geboren?
Wat muzikaal talent had heus gemogen.

Wat is je favoriete activiteit?
Schrijven. Geef mij een klavier en een tekstverwerker en je zal mij lange tijd niet horen.

Wat is je huidige mentale toestand?
Optimistisch vooruitkijkend. Ik heb het gevoel dat 2010 een jaar van verandering zal worden. Een jaar waarin ik nieuwe horizonten ga verkennen en interessante dingen ga doen.

Wat is voor jou volmaakt geluk?
De tweevuldigheid ‘mijn lief’ en ‘mijn appartement’ waar ik de gelukkige derde in ben.

Waar heb je compleet de pest in?
Afgewezen worden. Bij sollicitaties of nieuwe projecten, ik neem dat vaak te persoonlijk.

Wie zou je willen zijn? 
Mezelf maar dan in een verbeterde versie.

Waar zou je willen wonen?
Antwerpen, Gent, Brussel, Berlijn, Parijs. Steden dus, grote en kleine, steeds met karakter.

Wat is je favoriete kleur?
Rood

Wat is je favoriete bloem?
Een roos, maar dan alleen de bloem. Rozenstruiken zijn meestal niet heel erg mooi.

Wat is je favoriete vogel?
Een meesje, we hebben er eentje dat af en toe op onze vensterbank komt zitten. Schattig!

Wie is je favoriete auteur?
James Joyce. Meesterlijke boeken heeft die mens geschreven. Finnegans Wake ook. Al ben ik nog nooit verder dan pagina tien geraakt. Volgens mij is het zijn opgestoken middelvinger naar de literatuur, of zoiets. Kop noch staart, zeg ik u. Maar verder: topauteur.

Wie is je favoriete dichter?
Van poëzie ken ik te weinig om een favoriete dichter te hebben.

Wie is je held? (m/v)
Guillaume Van der Stighelen, ik was behoorlijk onder de indruk toen ik hem in de serie wereldverbeteraars op Kanaal Z aan het woord hoorde. De eigenaar van een boot horen suggereren dat we eens moeten nadenken over erfenissen. Ga er maar aan staan.

Welk fictiepersonage is je held? (m/v)
James Hathaway, de assistent van inspector Lewis in de gelijknamige detectieveserie. Ex-theologiestudent met meer humor dan een vat stand-upcomedians en een intellect om van achterover te vallen. Te mooi om waar te zijn maar dat zijn helden dus.

Wie is je favoriete componist?
Arnold Schönberg. Zijn emancipatie van de dissonant spreekt tot de verbeelding. Hoe goed moet je zijn om zoiets te kunnen? Om zo vernieuwend te zijn? R.E.S.P.E.C.T.

Wie is je favoriete schilder?
Rubens. Omdat hij meer was dan een schilder, hij was ook architect en diplomaat en zakenman. Hij perfectioneerde een businessmodel achter massale kunstproductie. In een andere tijd, en hij zou er vandaag niet mee wegkomen, maar toch.

Welke persoon uit de geschiedenis haat je het meest?
Joseph Goebbels, de minister van propaganda van Hitler. Wat een eng stukje mens. Wollt Ihr den Totalen Krieg? Enge man.

Voor welke militaire gebeurtenis heb je ontzag?
De bevrijding van de concentratiekampen. Ik stel me voor dat daar niet geschoten is, enkel gehuild.

Voor welke hervorming/evolutie heb je het meest respect?
De evolutie naar een democratische begeleide markteconomie. Het minst slechte van alle systemen. Er is nog wat werk aan maar we komen er wel. Ooit.

Welke eigenschappen waardeer je meest bij een man?
Een eigenschap die ik kameraderie zou willen noemen, al vind ik het woord verschrikkelijk. De eigenschap om een vriend in de echte betekenis van het woord te kunnen zijn.

Welke eigenschap waardeer je het meest bij een vrouw
Intelligentie. Vrouwen zijn op een andere manier intelligent dan mannen, ze zetten hun hersencapaciteit een stuk beter in.

Welke eigenschap waardeer je meest bij je vrienden? (m/v)
Bereikbaarheid en dan bedoel ik niet dat de gsm steeds moet opstaan maar wel het feit dat ik met mijn vragen kan komen aanzetten.

Hoe wil je sterven?
Niet.

Wat is je motto?
Daar speel ik leentjebuur bij Oscar Wilde: “there is only one thing worse than being talked about and that’s not being talked about”.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Autohagiografie

(niet) Houden van

Sommige blogposts zijn zo inspirerend dat ze aanzetten tot een serie. Onlangs las ik een bericht met die potentie en wel hier. Dingen waar Michel Vuijlsteke niet van houdt. Het doet me denken aan de openingsscènes van Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain waarin wordt verteld wat de familie Poulain aan vreemde voorkeuren heeft. Michel heeft me dus geïnspireerd voor deze blogpost. Waarvoor dank.

Een niet exhaustieve lijst.

Jan houdt van:

  • Op de trein zitten en kijken naar het landschap podcast op de oren
  • Teletekst. Zo verouderd maar met zo’n romantiek en nostalgie.
  • Net genoeg straffe koffie drinken zodat je stuitert meer geen melancholie kweekt
  • Mensen die trots zijn op hun beroep en het met die uitstraling uitoefenen.
  • Een museum bezoeken met een audiogids
  • Harpistes. Geen idee waarom. Of het aan de harp ligt of de bespeelsters ervan.
  • Luisteren naar mixtuur of andere radioprogramma’s die niet steeds weer hetzelfde popdeuntje de ether insturen
  • Het appartement met alle aanhorigheden waar hij woont
  • Snel met de fiets rijden, ook op plaatsen waar dat eigenlijk niet hoort, zoals winkelstraten. Ook: surplacen aan kruispunten. De enige momenten waarop ik wens dat het wat langer rood zou blijven.
  • Sprekende vergelijkingen. Niet van het politici-slag: landen of op de buik gaan of het voorgerecht of het dessert maar barokke dingen: het gevoel van angst besprong hem als een tijger een gewond hertekalf. Dat slag.
  • Tekstjes schrijven of sleutelen aan teksten
  • Aangesproken worden om de weg uit te leggen
  • Vers brood ’s morgens, ook al betekent dat een kwartier vroeger opstaan
  • Op een pleintje of terrasje zitten en kijken naar de mensen die voorbij komen
  • Tijdritten en ploegentijdritten. Toegepaste kunst in sportvorm.
  • Langs de IJzer of het Albertkanaal knallen per koersfiets
  • Meer dan 1000 RSS-berichten lezen en google reader op 0 krijgen
  • Twunchen en twiken met mensen die hij nooit had leren kennen als er niet dat medium was, dat is interessant en vreemd tegelijk
  • Podcasts beluisteren en tegelijk iets praktisch doen. Strijken of kuisen of winkelen. Efficiëntie.
  • Zijn vriendin en familie enzo, dat spreekt.

Jan houdt niet van:

  • Mensen die jonger zijn dan hem maar al dingen bereikt hebben die hij nog niet heeft bereikt.
  • Fietspaden die zo slecht aangelegd zijn dat je het vermoeden je bekruipt dat de archtitect niet weet wat een fiets is. Fietspaden in klinkers bijvoorbeeld of met korte bochten.
  • Mensen die denken dat alles op Facebook en Twitter écht is.
  • Kapsters die vragen of “het water goed is van temperatuur”
  • “Zoiets hebben van…” en andere nietszeggende zinsconstructies.
  • Spreken en ineens tot het besef komen dat het woord geheugen verderop in de zin komt. Hegeuhen…
  • Mensen die niet antwoorden op mails of telefoontjes.
  • Dokters en andere kwakzalvers
  • Slecht gevoerde vergaderingen waar niemand een * mee opschiet.
  • De rook die blijkbaar bij leuke cafés hoort
  • Een prijs plakken op zijn eigen werk, ook al hoort het er dezer dagen bij.
  • Beginnen aan een zin waar een moeilijk woord in voorkomt en net op het moment dat je het wil zeggen ontsnapt het en gaat je zinsconstructie de mist in. Als je Palindroom wil gebruiken bijvoorbeeld.
  • Verkopers van goede en andere doelen in winkelstraten of daarbuiten.