Categories
Journalistiek

Eilandjesmentaliteit

Wat een krant onverantwoord interessant maakt, is afstappen van de mentaliteit waarin men enerzijds sterke opinies en diepgaand nieuws brengt en anderzijds kritiekloos voer aanbrengt voor het clickvee, alsof de krant bestaat uit eilandjes die elkaars bestaan negeren.

Het moet vijf jaar geleden zijn denk ik, dat ik voor het eerst aan studenten moest uitleggen waarom kranten met hun websites doen wat ze doen. Ik begrijp het nog steeds niet. Wel hoor ik steeds meer mensen die de marketingstrategieën van De Standaard en Knack in vraag stellen. Ook wel: wij krijgen de kwaliteitskranten waar we voor clicken.

Categories
Journalistiek Maatschappij

The 24-hour News Cycle

White-collar crimes are harder stories to tell for television news: they are less sensational, more likely to be drawn out in dull courtroom proceedings, and therefore, less likely to attract the media spotlight.

Never forget about this rule. Pass it on.

Categories
Communicatie Journalistiek Social Media

On Facebook, Sharing Can Come at a Cost

After promoting his New York Times column on Facebook with as little as $ 7, Nick Bilton writes:

Facebook proudly informed me in a message that 5.2 times as many people had seen my post because I had paid the company to show it to them. Gee whiz. Thanks, Facebook.

This may be great news for advertisers, but I felt slightly duped.

Hey Nick! Welcome to the real world. Facebook is a company trying to make a profit now. You are trying to market a product here. Your articles. Or a brand. Yourself. Facebook wants brands and products to pay to get their word out. That’s the way Facebook rolls these days. It cost you $7. That’s not that much is it?

Sorry to spoil the party.

Categories
Communicatie Journalistiek Maatschappij

This Story Stinks

Uit een studie blijkt dat:

Uncivil comments not only polarized readers, but they often changed a participant’s interpretation of the news story itself.

Het resultaat verrast me niet helemaal. Vrees ik. Niet dat ik me een illusie maak dat krantensites snel zullen stoppen met die commentaarboxen. Het zou een aardig forum kunnen zijn voor publiek debat. Ware het niet dat het met commentaren pageviews en dus geld te verdienen zijn.

Categories
Journalistiek

Seth Godin over Real-time news

When journalists, analysts and pundits are all racing to bring you the ‘news’ first, you get less actual news and more reflexive noise. Go watch an hour of cable news from a year ago… what were they yelling about that we actually care about today?

 

Categories
Communicatie Journalistiek Maatschappij

Tesla, the New York Times and the levelling of the media playing field

In a very real sense, everyone is a media entity of some kind now. That doesn’t mean someone with a few hundred followers on Twitter is the equivalent of the New York Times, but it does mean that a large corporation like Tesla Motors is on a much more level playing field with the newspaper than it would ever have been before.

Interessant verhaal, die hele discussie tussen New York Times en Tesla. Niet in het minst om de reden die Matthew Ingram beschrijft. Every company is a media company.

Categories
Journalistiek

Worden we allemaal hersenloze nieuwsjunks?

Rob Wijnberg ex-hoofdredacteur bij NRC Handelsblad:

In onze mo­der­ne me­dia­cra­tie is jour­na­lis­tiek ver­wor­den tot een nieuws­fa­briek, waar kijk­cij­fers, le­zers­aan­tal­len, ad­ver­ten­tie-in­kom­sten en winst­ge­vend­heid gel­den als on­be­twis­te graad­me­ters voor suc­ces. Daar­bij is in­zicht niet lan­ger het doel, maar bur­gers gebio lo­geerd hou­den met sen­sa­ti­o­ne­le en on­der­hou­den­de ver­ha­len. Van de re­ge­rings­for matie tot de kale knik­ker van Hel­mut Lotti: alles wordt in­fo­tain­ment dat – zon­der enige vorm van con­tro­le van de fei­ten – aan de doel­loos zap­pen­de con­su­ment wordt ge­voerd. Als het ru­moer is, is het nieuws. Of het waar is, is van geen tel.

Het hele artikel zit achter een betaalmuur. Vaak vind ik die bij De Tijd zijn geld waard.

Categories
Journalistiek

What the dog saw (en ik met hem)

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Tijdens mijn vakantie las ik een boekje van Malcolm Gladwell. Het was de periode waarin ik offline was, dus wilde ik ook niets ‘om bij te leren’. Vorig jaar was ik op het Creativity World Forum nog danig onder de indruk geraakt van ’s mans vertelstijl. Het lezen van Blink en The Tipping Point ligt alweer een behoorlijke poos achter ons.

What the Dog Saw: And Other Adventures to the rescue. Het boek is eigenlijk een verzameling van Gladwell’s stukken geschreven voor The New Yorker, dat is een boekske, en een bekend ook. Is het een goed boek? Hangt er een beetje vanaf hoe je het bekijkt. Als je op zoek bent naar de grote theorie, dan zal je ze hier niet vinden.

Interessant is het wel. In een aantal van de stukken lees je passages die zo weggelopen lijken uit die andere, bekendere boeken en het is dan interessant om als geïnteresseerd lezer te kijken waar zo’n idee mogelijks ontstaan is. Hoe de kiemen voor nog wel tig andere boeken uitgestrooid liggen in ontmoetingen met gewone en ongewone mensen.

Het valt op dat Gladwell in veel gevallen twee verhalen door elkaar weeft waarvan de ene vaak een metafoor voor het andere wordt. Daarna draait hij het om. Ook dat is interessant om te zien. De manier waarop een Gladwell dan toch meer op een andere Gladwell lijkt dan het verhaal wat neergezet wordt.

Als er één les is, die ik (nog maar eens) uit het boek trek, dan is dat No USP. Niet in interesses. Niet in verhalen. Een open geest als garantie voor nieuwe ideeën. Liefst met een fisheye-lens.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Journalistiek

We get what we click on

Seth Godin heeft het over media:

Alas, we also get what others click on. And society does a poor job of marketing productive media to itself. We’re consuming more media than ever before, but I’m not sure the mass media is making us much smarter, braver or more willing to take action.

We krijgen die media waar we collectief op klikken maar we krijgen ook die meningen waar we zo vaak op klikken. “18% van de jongeren zou niet meer communiceren als er geen sociale media waren”.

Zever in pakskes natuurlijk. Maar dat verkoopt beter dan ‘in een studie van 1000 Amerikaanse jongeren met een enquête die na de derde vraag ging vervelen als betrof het de vlucht van een kanarie in een vogelkooi zegt 18% van de jongeren dat ze enkel sociale media gebruiken. Die jongeren sturen gemiddeld wel 1000 SMS’en per maand maar qua titel scoort dat niet zo en het is bovendien fel meer dan 1000 karakters.

Die titels zijn echter wel wat verder blijft leven. Wat door van die amateurguru’s verkondigt wordt als de grote waarheid. ‘Het is waar want het was een titel op Mashable’ is het nieuwe ‘het is waar want het stond in de krant’. Niet zelden wordt een dergelijke titel in de lokale media dan gekopieerd en wat dan blijft hangen is ‘Belgische jongeren’ waar het een onderzoek op Amerikaanse jongeren werd uitgevoerd.

Categories
Journalistiek

On pageviews

Shawn Blanc:

The truest metric of a website’s value is found in the amount of trust, attention, and influence it has. But you cannot easily quantify trust, and so most business models are still predominantly based on pageviews.

Waarheid. Koe. Als het over media gaat. In de pure zin van het woord. Online media. Niet ‘we doen een website want dan verkopen we meer boekjes’ of een retailsite of whatever. Daar zijn pageviews opportuniteiten.

Categories
Journalistiek

Stop Not Linking

Matthew Panzarino:

If I feel I can’t add anything to the post, I will share it in other ways. Perhaps tweeting from my personal account or sharing via the appropriate channel account on the site as a ‘recommended read’.

Zo ga ik ook met bronnen om en ik vind het altijd jammer als mensen, om welke reden dan ook, verkiezen om niet of nauwelijks te verwijzen. Al zeker niet wanneer je de website als businessunit gaat beschouwen zoals de meeste persbedrijven vandaag doen.

via Marco

Categories
Journalistiek Technologie

De HP spectre en de suspension of disbelief

De HP spectre won op CES dit jaar de prijs voor de beste notebook. Er komt ook een lading van die dingen naar Europe en voor die gelegenheid werd -wat dan heet- de fine-fleur van de Vlaamsche blogosfeer uitgenodigd voor een presentatie in Antwerpen. Dat gebeurde voor de gelegenheid op bijzondere wijze.

Iedereen kreeg een hart-doos opgestuurd met daarin een USB-stick en dat instagram je dan want dat is origineel en je hoort er tenslotte bij en dat vind je leuk. De journalistieke blogger voelt zich na de vierde foto van hart-met-usb-stick-en-ik-ben-erbij-foto wat wegdraaien van ongemakkelijkheid. Betrapt. Buzz maken, ik heb er aan meegedaan.

Edoch niet gebeuzeld, ik daarheen. Er was wijn met bubbels en er was wat te eten en de locatie was al even mooi als de verzamelde blogosfeer en er was een roos die ik moest opspelden en dat was echt noodzakelijk want dat was nodig ‘voor boven’.

Boven. Een slaapkamer met gedekte tafel en een butler. “U mag plaatsnemen en uw naam ingeven”, dit is Spectre.

Ik dien daar niet voor denk ik, voor dat soort events. Mijn suspension-of-disbelieve-grens ligt heel hoog. Er was een tijd dat ik scenario’s produceerde voor events. “Wanneer Elvis het podium betreedt, barst het feestje pas echt los” is een zin die misschien geen woordelijk citaat zijn van wat ik ooit tikte maar heel erg van zal ik er toch niet af zitten. In de praktijk werd er gewoon gedanst en ik vond het altijd vervelend dat ik de zaal niet mocht regisseren.

Je kon de Spectre winnen, dat is een MacBook Pro kloon van voor de MacBook Pro vernieuwd werd. Ik won de Spectre niet. Toen de juffrouw die zich eerder aan mij had voorgesteld als de hostess die ervoor moest zorgen dat de échte hostessen hun werk deden rondkwam met de computer, vroeg ik of ik eens mocht tillen. Je weet wel. Voelen, kijken, proberen. Technologiejournalist doen. Het bleef bij voelen. Tijd of gelegenheid voor testen was er niet.

Ik voelde en ik zag een computer. Aardig scherm. Een wat plastic gevoel. Een spiegel van een achterkant van een scherm van een laptop dat op geregelde tijdstippen met een doekje proper werd gemaakt. “Het blijft een computer met Windows op”, merkte iemand op, ik hoorde niet wie het eerst was, het echo’de door de ruimte.

De Spectre is een Windows PC met hoogstwaarschijnlijk indrukwekkende specs, met een aardig design (al valt er wat op te merken op de regelmaat waarmee het spiegelende oppervlak mee schoongemaakt moest worden. Wie een paradepaardje wil om in de koffieshop te gaan Facebooken, zal toch voor een toestel met een lichtgevende appel op de ommezijde gaan, zo zegt mijn buikgevoel.

Geeks of mensen die wat meer computers bezig zijn, zie ik het ook nog niet meteen aanschaffen. Windows 8 staat voor de deur maar daarover houden ze op de Spectresite nog stevig de lippen op elkaar. Is het toestel daarop voorzien? Zal het onderste uit die kan gehaald worden? Joost mag het weten.

Het is met de Spectre een beetje als met “wanneer Elvis het podium betreedt, barst het feestje pas echt los”. De act is goed en het eten en de sfeer zit erin maar je voelt dat dit een personeelsfeest is en dat de baas iets verderop zit en je wil wel dansen maar dat laatste glas had je misschien niet moeten doen. Het feestje dreigt met een sisser af te lopen.