Categorieën
Maatschappij

Het syndroom van nu-ton-en-noois

Er zijn vast goede redenen voor op te geven dat de heraanleg van een brug en het aanbouwen van een fietsersbrug drie jaar moet duren. Eén van die redenen is symptomatisch.

Case at hand: in Antwerpen is in augustus 2016, zeggen en schrijven een dikke drie jaar geleden begonnen met de bouw van een fietsersbrug over de Singel (voor mensen die niet van hier zijn: een soort ringweg). Naderhand werd ook de bijhorende auto-fiets en voetgangersbrug over de ring aangepakt.

Dit alles speelde zich af bij ons om de hoek. De brug ligt op zowat de helft van mijn fiets- en autoverplaatsingen én op weg naar het station. Ik heb het dus wat kunnen volgen. 

Deze blogpost had een lijst kunnen bevatten van onbegrijpelijke beslissingen: van het nu eens om 6uur ‘s morgens palen in de grond heien op een verlaten parking en dan weer weken stilleggen van de werken. Van het herinrichten van de verkeerslichten waardoor je er met de fiets (letterlijk) vijf minuten over deed om de overliggende hoek te bereiken. 

Liever heb ik het over een ziekte die de wegenwerken in ons land teistert en het gevolg is van ondoordachte beslissingen in het verleden en het syndroom van nu-ton-en-noois in het heden. Het syndroom lijkt een vreemde kronkel waar politici last van hebben en aannemers willens nillens in meestappen.

Het zorgt ervoor dat verkeerspleinen worden heraangelegd waarvan iedereen op voorhand kan en (in het geval er specialisten betrokken zijn) zou moeten weten dat de oplossing erger dan halfslachtig zal zijn.

Het resultaat is een compromis à la Belge dat wordt bekroond met kruispunten waar vier tot zeven verschillende wegbekledingen uit dichte en verre verledens een disharmonie vertonen waar Stockhausen’s muziek niet bij in de buurt komt.  

De resultaten laten zich voelen in wegenwerken die eindeloos duren. Omdat een weg niet gewoon voor twee weken mag afgesloten worden. Want De Lijn. Want de buurtbewoners. Want de fietsers. Want de automobilisten. Want iedereen half content zorgt ervoor dat niemand iets moet uitleggen.

Het syndroom van nu-ton-en-noois komt niet voort uit slechte bedoelingen, dat weet ik bijna zeker. Het komt voort uit de beslissing om niet te beslissen.

Wie luidst roept krijgt gelijk maar niet zonder consessies. Kruispunten zijn omwille van de heilige doorstroming half-vierkant groen voor fietsers en voetgangers, slimme verkeerslichten worden dom gehouden. Een haakse bocht wordt ter wille van snelle fietsen verbreed. Daardoor wordt de doorgang voor voetgangers weer wat smal…

Zo blijf je -en ik keer even terug naar het geval om de hoek- drie jaar lang aan de waggel. Het eindresultaat? Dat moet ik schuldig blijven. Gisteren zag ik opnieuw mannen graven. Vorige week is de bocht in het fietspad van 345 graden wat breder gemaakt. Wij verhuizen binnenkort.

Categorieën
Maatschappij

Een gesprek met een slim verkeerslicht

Hier in Antwerpen loopt er sinds een paar jaar een project met slimme verkeerslichten. Dat zorgt volgens de website van de stad voor een veilige en vlotte doorstroming van het verkeer. Dat is maar één voordeel. Vanmorgen sprak ik op weg naar de bakker met zo’n slim verkeerslicht. Je leert nog wat bij.

Het begon toen ik op de knop drukte hier bij ons om de hoek. 
V: “Dag fietser, vroeg bij vandaag!”
J: “Als ik hier ‘s morgens passeer is dat meestal op dit uur hoor. Mag ik over?”
V: “Even geduld jongeman.”
J: “Maar er is niemand anders op weg en jij bent een slim verk…”
V (duidelijk geërgerd): “Iedereen op zijn beurt, ok?”
J: “OK. Ik wacht wel.”

Het moet tien na zes zijn geweest. Als ik brood eet bij het ontbijt ben ik nogal gesteld op vers. Dus sta ik vaak vroeg bij de bakker. Dat kilometertje in de ochtendlucht doet daarenboven deugd.

V: “Nog eerst even die auto’s doorlaten en dan kom jij aan de beurt.”
J: “Die ene auto daar, die is pas gestopt en ik sta hier al even.”
V: “Zo is dat, elk om beurt.”
J: “Hoe, maar jij bent toch slim?”
V: “Klopt helemaal, daarom moet je op het knopje duwen als je over wil.”
J: “Die auto dan? Moet die dat ook?”
V: “Als het is om moeilijk te doen, kan ik je ook laten wachten hé. Dan schakel ik over op mijn vorige instelling en doe je er vijf minuten over om het kruispunt over te steken.”

Dat zat zo: het kruispunt was opnieuw aangelegd en er werd gekozen voor halfvierkant rood. Een soort compromis dat ervoor zorgde dat wanneer je het kruispunt links wou oversteken met de fiets je twee keer gedurende tweeënhalve minuut stilstond voor rood. Een situatie waarvan zelfs de meest hardnekkige fietshater moest toegeven dat het wat overdreven was.

J: “Dus eigenlijk zit jouw intelligentie erin dat ik op een knopje duw en dat ik dan het gevoel heb een actie gedaan te hebben en dan krijg ik gewoon groen wanneer dat ook zonder dat knopje zou gebeurd zijn.”
V: “Klopt als een bus. Daarenboven is het veel verkeersveiliger want als jij niet duwt, wordt het niet groen en wanneer je toch zou oversteken, ben je sowieso in fout.”
J: “Dat is verkeersveiliger?”
V: “Het scheelt in het onveiligheidsgevoel voor autobestuurders.”
J: “Ik ben…”
V: “Groen! Snel die fiets op! Je hebt vijftien seconden om over te geraken!”

Categorieën
Maatschappij

De Catalaanse tunnel van Rajoy

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Dit weekend werd in Catalonië een poging gedaan om een referendum te organiseren rond de onafhankelijkheid van de noordelijke Spaanse provincie. Het Spaanse antwoord weerklonk in alle uithoeken van de wereld: de guardia civil trad op zijn minst gezegd stevig op tegen (meestal) vreedzame stemmers en passieve protesten.

Hoe kan dat toch vroegen specialisten en gewone burgers zich in koor af? Hoe kan het dat eerste minister Rajoy het bevel gaf om zo hardhandig op te treden op de verkiezingsdag en om in de aanloop ervan politici en andere ambtenaren op te pakken? De link naar de dictatuur van Franco was niet alleen in de Spaanse media toen al gelegd.

‘Laat de Catalanen stemmen en verklaar de stembusslag naderhand ongeldig’, zo opperde iemand tijdens een vox pop. Makkelijk zat, zou je denken. In opiniepeilingen blijken de voor- en tegenstanders van Catalaanse onafhankelijkheid meestal rond de 50% te hangen. Die beslissing zou je nog wel makkelijk naast je neer kunnen leggen, Madrid zijnde.

Niet dus. Rajoy gooide in de aanloop naar de verkiezingen een rode loper uit voor de separatisten. Politieagenten in vol ornaat voor hoofdkwartieren van politieke partijen. De situatie was dan al hopeloos. De overwinning van de onafhankelijkheidsdenkers (90% van de stemmen op een opkomst van 42% stond dan al vast). Iedereen zag het aankomen. Behalve Rajoy.

Nochtans had hij kunnen weten waar hij aan begon. Het is wat die vervelende middenvakrijder doet als er ergens in de verte iemand zijn rem even aanraakt. In de ogen van de bestuurder kondigt het remlicht een gevaar aan. Hij ziet zijn leven aan zich voorbij schieten en dus gaat hij ook remmen. Vol.

Cognitive tunneling heet dat in het psychologische jargon. Het is een diepmenselijke reactie die ons op scherp stelt. Cognitive tunneling zorgt ervoor dat je, wanneer je gaat lopen voor een beest in de savanne, in de rapte je speer meeneemt of net niet, wanneer dat alleen maar extra risico betekent. Het is ook het systeem dat er voor zorgt dat projecten eindeloos doorgaan ook al is het voor iedereen duidelijk dat het nergens heen leidt.

De reactie van Rajoy is net zo’n cognitieve tunnel. Het Catalaanse referendum moet hem en zijn omgeving een doorn in het oog zijn geweest. Ze werden daarin bevestigd door het grondwettelijk hof dat een streep trok door de geldigheid van het referendum. Daarmee werd de stembusslag voor de Spaanse premier het probleem dat opgelost moest worden.

De achterliggende idee van het referendum, laat staan de oorzaak van de vraag om het te organiseren -de onafhankelijkheidsgedachte zelf- schoof hierdoor niet alleen naar de achtergrond, het verdween helemaal uit beeld. De separatisten konden, hoewel hun initiatief officieel onwettig was, de democratiekaart trekken.

Het is zoals de eerder vernoemde bestuurder die in de verte een signaal ziet maar met zijn actie mogelijk erger veroorzaakt, niet in het minst voor zichzelf. Het antwoord voor de vraag waarom Rajoy met beide voeten vooruit in de tackle ging op het referendum is dus een pak minder verwonderlijk als je zou denken.

De cognitieve tunnel waar hij en zijn omgeving in terecht waren gekomen moet zo duidelijk de enig mogelijke weg zijn geweest dat het bevel om hard op te treden onvermijdelijk werd. Hierbij zichzelf in de voet schietend.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categorieën
Maatschappij

Mijn mening is dat het me niet interesseert

Geen spatje opwinding of enthousiasme. De Olympische Spelen zijn duidelijk niet aan Kristien Hemmerechts besteed. Cituis, altius, fortius? Op die wondermooie hoek in de Antwerpse Zurenborgwijk zal je hartstochtelijke kreten horen opstijgen wanneer de Borlées straks een gooi naar een medaille doen.

Alleen hoogspringen kan de schrijfster wel appreciëren, geeft ze in een zeldzame bui van ootmoedigheid toe. Ze heeft daar een mening over en die mening is: het interesseert me niet. Het is niet alleen Hemmerechts die dat soort ‘het interesseert me niet en dat is mijn mening’ ventileert. Ik lees het dagelijks op de sociale media die ik frequenteer. Of het nu gaat over Pokemon Go, over Tomorrowland of over Instagram Stories, telkens weer zie ik mensen een mening ventileren over wat anderen beroert maar waar ze zelf warm noch koud van kunnen worden.

We hebben meningitis. Met z’n allen. Dit stukje is wat dat betreft -o ironie- meer dan een spreekwoordelijke pot. We hebben de indruk dat er een mening van ons verwacht wordt. Of nee, we verwachten een mening van onszelf omdat we onszelf met die mening ‘in de markt’ kunnen zetten. Zo hoorde ik het recent iemand noemen. Ze had er vast een cursus personal branding voor gevolgd.

Een mening die vooral uit desinteresse bestaat zet de schrijver ‘in de markt’. Wij hebben onze televisie buitengegooid want televisie is stom en nu kijken we Netflix en illegaal gerief op onze laptop. Mij interesseert die nieuwe iPhone niet, ik heb al jaren een Android en ik ben daar tevreden over. Of dan het eeuwige ‘was er iets op televisie vanavond’ wanneer de Rode Duivels een match spelen.

Hou toch op man (m/v/x). Waarom die mening als het je toch niet kan boeien? Word je echt beter van het je afzetten van de mainstream of de ondersstroom? Kan je niet beter pleiten voor iets waar je echt wat aan hebt?

Schrijven is wat columnisten doen. Hemmerechts heeft een alibi. Ze zal de avond voor de deadline wat te lang in café Zeezicht zijn blijven plakken. Dus kroop Hemmerechts met kleine oogjes in haar digitale pen om een stukje te plegen over… Een snelle blik op de voorpagina’s en het werden de Olympische Spelen.

Het is haar vergeven. Een mindere dag, vast. Alleen jij, wij, wat is ons excuus als we in plaats van de schouders van de reuzen kiezen om op de tenen van onze medeburgers te gaan staan om zelf wat groter te worden? Wie zet er zichzelf dan in de markt en wie is de grootste? Denk daar eens over na als je zonder de hete adem van deadline roepende hoofdredacteur in je nek voelt.

Categorieën
Maatschappij

Angst blijft een slechte raadgever

Precies omdat justitie een kwestie van balans en evenwicht is, d.i. een “ars aequi et boni” die geen extremiteiten verdraagt, ook niet in de bestrijding van het kwaad, lijkt het beter overdrijving en polemisering te vermijden. Onder het motto naar de angsten van de mensen te luisteren, zou men die angsten -zij het ongewild- kunnen aanwakkeren. Is de angst van de bevolking begrijpelijk en concreet, dan blijft ze voor de bewindslieden een slechte raadgever.

Geschreven door en gelezen bij minister van justitie Koen Geens

Categorieën
Maatschappij

De invloedrijkste politicus van de voorbije 25 jaar

… deze maatregel (is) het zoveelste bewijs dat Filip Dewinter van het Vlaams Belang de invloedrijkste politicus is van de voorbije 25 jaar. Langzaam maar zeker hebben ook de meeste andere partijen zich een aantal vileine aspecten van dat heimelijk racistische wereldbeeld eigen gemaakt. Het vergif zit in alle hoeken en kanten van het debat.

Geschreven door Joël De Ceulaer, gelezen in De Morgen

Categorieën
Maatschappij

l’Europe ne fait plus rêver

Le désamour de l’Union est plus fort que jamais et, si l’on en croit les sondages, le risque d’un “Brexit”, la sortie du Royaume-Uni de l’UE après le référendum du 23 juin, est réel. (…) “Nous avons besoin de retrouver ces visions et ces rêves, et de rebâtir ensemble un possible”, plaide Ben Homan.

Gelezen in La Libre

Categorieën
Maatschappij

De po­li­tiek is op een ge­vaar­lijk pad

De po­li­tiek is op een ge­vaar­lijk pad. Ook de vak­bon­den zor­gen voor een nooit ge­zien de­struc­tief maat­schap­pe­lijk kli­maat. De re­ge­ring-Mi­chel is nu bijna twee jaar aan de macht en staat voor een kruis­punt der wegen. Ofwel gaat ze op een een­drach­ti­ge ma­nier over tot kracht­da­dig be­stu­ren ofwel zinkt ze ver­der weg in ‘rien ne va plus’ en opent ze de deur voor po­pu­lis­me à la Trump en pro­fe­ten die met slo­gans en sim­pe­le op­los­sin­gen een vals ge­voel geven van lei­der­schap.

Geschreven door Wim Van de Velden. Gelezen in De Tijd

Categorieën
Maatschappij

The Biggest Culture Gaps Are Within Countries, Not Between Them

(…) demographic groupings such as occupation and socio-economic status were superior to country when capturing similarity in work-related values between people. What that means is that if you put a bunch of physicians from different countries together in a room, they are likely to have more shared work-related values compared to a group of random people from the same country. And, likewise, people in similar socio-economic conditions or with similar levels of education would have more shared values among them than with groups from their birth country.

Onderzoekers Bradley Kirkman, Vas Taras en Piers Steel beschrijven de resultaten van hun onderzoek naar culturele verschillen binnen en tussen landen uit bij  HBR

Categorieën
Maatschappij

België is Somalië niet, maar…

België is Somalië niet, maar er zit iets grondig scheef. Nergens zag ik een land met zo’n duur, ingewikkeld en fundamenteel inefficiënt overheidsbestel. Ik denk niet dat iemand een politieke constellatie met vijf parlementen in deze stad als efficiënt zou bestempelen.

Politico hoofdredacteur Matthew Kaminski is sinds een jaar in Brussel en legt een pleister op de wonde in De Tijd

Categorieën
Maatschappij

The real miracle of contemporary art

(…) the real miracle of contemporary art is not that it is bought and sold for lunatic prices by oligarch collectors. It is that you and I also find meaning in it. A luxury object sold for obscene amounts is at the same time a popular phenomenon that draws crowds to galleries. Art is both an investment for the 1% and entertainment for everyone else. If we could understand this paradox we might understand how 21st-century capitalism gets away with so much.

Gelezen bij The Guardian

 

Categorieën
Maatschappij

We can be glad to see that the journalists are doing their job

We can be glad to see that the journalists are doing their job. The problem is that the governments are not doing theirs. The truth is that almost nothing has been done since the crisis in 2008. In some ways, things have even got worse.

Geschreven door Thomas Piketty voor Le Monde. Vertaald gelezen bij The Guardian