Categorieën
Maatschappij

Adam Smith Was Not Schizophrenic

There is debate whether (the duty to maximize shareholder value) exists, but it is such a dominant perception among directors that it is the practical reality.

Very interesting article. This quote intrigues me. The preemptive thinking that goes into decision making does.

Categorieën
Maatschappij Technologie

Fliers Still Must Turn Off Devices, but Its Not Clear Why

New technologies are often greeted with fear and that is certainly true of a disruptive technology like cellphones. Yet rules that are decades old persist without evidence to support the idea that someone reading an e-book or playing a video game during takeoff or landing is jeopardizing safety.

Do I hear the sound of a train passing by? Will the cows still be giving milk? Same story.

Categorieën
Maatschappij

Fietspaden …and statistics

In De Nieuwe Antwerpenaar, het nieuwe stadsblad van mijn stad en district, verschenen onder de rubriek ‘opmerkelijk’ de resultaten van een onderzoek.

Die resultaten naar de stand van de fietspaden in mijn stad bleken opmerkelijk (vandaar die rubriek dus) goed. Lees: dit had jij, de lezer niet verwacht.

Meer nog. Mijn stad had het eerlijk gespeeld, ze hadden de onafhankelijke onderzoekers zelf de fietspaden mogen voorstellen en hadden dat naar eer en geweten representatief proberen doen. Ik geloof mijn stad daarin.

De onafhankelijke onderzoekers leverden een rapport af waarin de breedte van de voetpaden 8,2 en 8 voor de ruimte tussen de rijweg en het fietspad. De trillingsgraad van de fietspaden bedraagt 4,5 op 10. Onafhankelijk onderzoek, onafhankelijke cijfers.

Ooit al eens in Antwerpen gefietst?

Flickr cc foto door tuppus

Categorieën
Journalistiek Maatschappij

Rellen in London: een Vlaming getuigt

Een lezer van janseurinck.com getuigt over hoe hij de rellen in Londen ervaart. Een bij wijlen hallucinant verhaal over twijfel en bezorgdheid. Verblijft u zelf in het Verenigd Koninkrijk? Mail uw verhaal naar de redactie.

Sedert 2 maand woon ik in Oxford. Daar ga ik binnenkort Engelse literatuur studeren in het kader van het Erasmusproject. Tijdens mijn studies heb ik London wel eens bezocht en ik heb wel eens van Tottenham en Islington gehoord nog voor het een trending topic werd op twitter.

Ook in Oxford is de politie massaal in het straatbeeld aanwezig

Veel heb ik hier van de rellen nog niet gemerkt. Oxford is een rustige stad en het is vakantie bovendien. In de krant heb ik wel gelezen over de rellen. Het zag er allemaal erg uit en op televisie was het ook al. Er stond ook een gebouw in brand geloof ik. Misschien zelfs twee.

Hier op straat begin je ook wat nervositeit te merken, daarstraks kwam ik twee agenten tegen. Meestal zie je die hier niet of het moest voor de opname van weer een nieuwe detectiveserie zijn.

Enkele winkeliers hebben uit voorzorgen hun winkel gesloten en een bordje opgehangen dat ze met vakantie zijn. De vraag is nog maar of het de relschoppers die er eventueel zouden kunnen zijn zal tegenhouden. Gesteld dat zij net die winkel zouden willen plunderen.

Foto op Flickr in cc door Walwyn

 

Categorieën
Autohagiografie Maatschappij

De toevallige man

Laatst sprak ik een man. Zomaar een man. Een man op straat. Een toevallige man. We kwamen elkaar tegen in de etalage van een elektronicazaak waar een reeks HD-televisietoestellen ons de laatste tussenstand in de Tour de France lieten zien.

We spraken over de regie en hoe we maar niet konden achterhalen wie de renners waren. Hushovd en Edvald Boasson Hagen. Nog een paar renners. Een quiz waar we niet uit zouden geraken, de toevallige man en ik. ‘Prachtige regie dit jaar’, sprak de man, ‘veel mooie beelden van die dorpjes’.

Even dacht ik hem tegen te spreken en te zeggen dat, als ik mooie dorpjes wilde zien, wel naar Vlaanderen vakantieland zou kijken. Doch ik besloot mijn mond te houden. ‘Niet dat de mannen van de VRT daar iets van zien’, ineens verhardde zijn stem. De toevallige man keek me met vragende blik aan. Hij wilde zijn stelling bevestigd zien.

Een Belgicist ook. Ik ruik dat. Hij zuchte, kneep zijn lippen op elkaar en zoog de longen vol. Zijn neus maakte een piepend geluid dat maar net werd overstemd door de passerende tram. ‘Waarom denk je dat hij Kuvìn Pauwels zegt? waarom denk je dat hij zo blij is als Gilbert wint?’.

Hij wilde over de regeringsonderhandelingen beginnen maar ik vertelde dat ik wat haast moest maken. Ik bedankte hem voor de opheldering. De toevallige man had mij net het ‘non’ van De Wever uitgelegd, beter dan Bart het zelf had kunnen doen.

Flickr foto in CC gegeven door Celine Aussourd

Categorieën
Maatschappij

Het voorstel De Wever

BDW heeft pracht ve compromisvoorstel gedaan. Alleen jammer dat het een compromis was met zijn eigen partij ipv met andere partijen #terzakeThu Mar 24 19:53:20 via Twitter for iPhone

Categorieën
Maatschappij

Vlaanderen in actie

Zal ik u mijn cynische lezing geven van wat gisteren gebeurd is? De N-VA is razend omdat de SP.a met opeenvolgende lekken geprobeerd heeft hun Siegfried Bracke te beschadigen, en daarbij heeft een aantal journalisten maar al te bereid gevonden heeft. Ze geeft haar coalitiepartner nu een koekje van eigen deeg. Vlaanderen in actie, zeg dat wel. En ook zij vindt gewillige medestanders binnen de pers. Vooral die laatsten mogen zich vragen stellen over het spelletje waarin ze meespelen.

Tom Naegels in De Standaard naar aanleiding van de gelekte brief van Ingrid Lieten.

Categorieën
Maatschappij

Er waart (g)een spook

Er waart een spook door internet, zo heft een artikel dat vrijdag verscheen op De Wereld Morgen aan. Vier Amerikaanse grootmachten worden genoemd als onderdeel van het doorluchtige wezen. Amazon, Apple, Facebook en Google.

Een vluchtige blik door mijn woonkamer. Kindle. Macbook. Twee iPods. Twee Android telefoons. Het is gedeeltelijk voor mijn werk dat ik op facebook woon, google zorgt voor mijn boodschappenlijstjes, mijn wegbeschrijvingen, vindt voor mij wat ik zoek en host één van mijn blogs.

Wat dan volgt is een heel vreemde bocht. De grote vier leggen de Angelsaksische waarden en normen op waarbij geen tepel gezien mag worden, waarin pagina’s verwijderd worden en apps geweigerd, waarin zoekresultaten automa… (sorrry, dat is men vergeten). Niet te vergeten: hun onwaarschijnlijke marktaandeel.

Dat zorgt voor een verschraling van de markt en van de cultuur, zo wordt gezegd. Gelukkig valt het de bedrijven zelf niet aan te smeren maar zijn de mainstreammedia de schuldige. Die hebben immers nood aan hypes die ze dan kunnen propageren wat hen hipper laat uitschijnen dan ze zijn en de grote vier opnieuw wat groter maakt.

Dus moeten er regels komen. Europees of andere. Om andere initiatieven zuurstof te geven. Om de verschraling tegen te gaan. Meer regels voor meer vrijheid. Hoe vreemd het ook mag klinken, soms klopt het plaatje.

Maar wat is hier juist het probleem vraagt een mens zich af. Voor mensen die geen facebook willen, is er netlog of hyves, ik weet dat uw vrienden daar niet zitten maar dat ligt aan die vrienden, niet aan facebook. Voor mensen die geen boeken willen kopen bij Amazon zijn er tig boekhandels, elektronisch of analoog gelijk. Er zijn meer zoekmachines dan Google en Dell en HP zullen u met een even brede glimlach een PC aan de hand doen.

Twee weken geleden kon ik via Amazon het Communistisch manifest gratis downloaden om te lezen op de Kindle. Net als de Amerika-kritische boeken en DVD’s van Michael Moore. Zelfs met een iPad kan je tepels kijken zoveel je wil, als je de browser maar wil gebruiken. Google vult dan misschien niet automatisch jouw zoekterm aan, als je zover bent weet je wel wat je zoekt, niet?

Op facebook zitten ook minderjarigen. Moeten die echt? In de naam van cultuur? Google houdt meer lokale blogs in de lucht dan je je kan inbeelden en buren vinden elkaar op facebook. Hoezo Amerikaanse dominantie? The medium is the message opnieuw verkeerd begrepen?

Het zijn de mensen, de aandeelhouders, de consumenten die keuzes hebben gemaakt. Wild venture capital kapitalisme leidt blijkbaar tot monopolisering zo blijkt. Daar waren we nog niet achter.

De Wereld Morgen bezondigt zich bij monde van haar auteurs aan dezelfde fout die ze de mainstream media aanwrijft. Een focus op een aantal in het oog springende bedrijven en hun producten die tot de verbeelding spreken en pageviews en handtekeningen opleveren. A man can’t be too careful in the choice of his enemies.

De auteurs van de petitietekst zoeken een strategie waar er geen is. Jobs, Page, Bezos en Zuckerberg hebben alleen aandeelhouders, concurrentie en markten in hun nek. Geen sociologen of antropologen.

Ik had liever een artikel gezien over het feit dat de e-readers bij ons zo duur zijn dat ik ze voor de helft van de prijs uit Amerika kan laten komen. Welke inspanningen er door de Belgische uitgeverijen is gedaan om Dimitri Verhulst in de Amazon-rekken te krijgen.

Een artikel over hoe Netlog en hyves falen om tot de verbeelding te spreken, over hoeveel aandacht Apple in de media krijgt en dan gaat het mij niet om cultuur maar om centen. Een artikel over hoeveel Europa nu al heeft geïnvesteerd in zoekmachines die er nooit zijn gekomen?

Zijn we op weg naar een Amerikaanse monocultuur? Ik denk het niet. Dat is doemdenken. Want er zijn alternatieven. De situatie waarin we ons bevinden, is voor een groot stuk bepaald door de consument. Kapitalisme is een bitch. Ze bestieren een hel.

Tot nader order lijkt mij het het minst slechte systeem.

Categorieën
Maatschappij

I live in the future and here is how it works

Nick Bilton was mij vooral bekend van de New York Times Bits blog en dus van mijn RSS-lezer. Op wandel door de Amazon boekenwinkel kwam ik het als bij toeval tegen. Niet dus. Dat aanbevelingsalgoritme van Amazon zit echt wel goed in elkaar.

Sample aangevraagd (best handig, ook voor niet Kindle gebruikers trouwens, kan je via een windows of apple programma’tje) en gelezen. Goed bevonden. Boekje helemaal besteld en twee minuten later aan het lezen. Een gemak, dat e-lezen.

Het boekje is geen literair meesterwerk. Dat moet gezegd. Bilton doet het verhaal van hoe hij als redacteur bij de Times besluit zijn papieren krant op te zeggen omdat hij niet meer aan lezen toekomt en het nieuws op zich toch al heeft gehoord. Dat vertelt hij dan op een congres en hij krijgt tegen zijn buzze. Vernieuwend is het ook al niet denk je dan misschien. Met die toekomst valt het allemaal nogal mee.

Toch is het een interessant werkstukje. Niet alleen omdat er aan het begin van elk hoofdstuk een QR-code staat die verwijst naar bijkomende informatie en de weblinks in het boek werken. Dat op zich al is een vernieuwende ervaring. Dat je zo’n boek zit te lezen en dan overschakelt naar je telefoon of je browser.

Vraagje voor amazon-google tussendoor: er bestaat al een chrome-to-phone functie, ik zou een Kindle-to-chrome toepassing ook niet mis vinden. Misschien gewoon hopen dat Stef zich een Kindle aanschaft. Dan komt dat er wel 😉

I live in the future heeft één grote verdienste, het zet dingen die je vaak al weet (we gaan veel meer online lezen, papier zal nog wel een tijd bestaan) in perspectief en het geeft meteen ook een inkijk naar de achterkant van zo’n krant. Daar heb je soms het gevoel dat hij dit beter als niet-werknemer had geschreven. Soms denk ik: “trap toch nou es door man, ofwel schrijf je dit boek of je schrijft een interne nota, ik ben jouw publiek, niet je werkgever”.

Waarom moet je het boekje dan lezen. Wel. Voor de body. Om de dingen die je zo logisch vindt en vertelt en alle dagen ziet in een ruimer kader te zien. Voor de achtergrond en om een aantal dingen die je weet met een onderzoekje te staven.

Je kan het boekje hier vinden bij Amazon

Categorieën
Maatschappij

The magic age is people born after 1981

The magic age is people born after 1981,” said Sam Altman in a New York Times article. “That’s the cut-off for us where we see a big change in privacy settings and user acceptance.

Categorieën
Maatschappij

De parabel van de bouwgrond (of het potentiële nut van sociale media)

Stel u een wereld voor waar maar twee steden zijn. De twee steden zijn perfect gelijk, zowel naar omvang als naar structuur. Zelfs de demografische samenstelling van de bevolking, de sociale structuur en de inrichting van de macht zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Elke vreemdeling die zich op het lege stuk bouwgrond in het midden van één van de twee steden zou bevinden zou nauwelijks kunnen zeggen in welke stad hij zich bevindt.

Beide steden hebben een intern communicatiesysteem maar tussen de steden is er niet in het minst contact. Je zou kunnen zeggen dat ze nauwelijks notie van elkaars bestaan hebben. Hoewel het nieuws uit de ene stad wel langzaam doorsijpelt bij de andere stad is de interesse voor de anderen beperkt.

Als bij toeval worden in beide steden verkiezingen geörganiseerd op hetzelfde moment. De inzet: het braakliggend terrein in het midden van elke stad. De meningen binnen de steden zijn verdeeld. De plannen variëren van niets doen tot een groots flatgebouw, van een park tot een museum, van torenflat tot zwembad. Sommigen houden vast aan de bestaande toestand.

De beslissing valt. In de eerste stad is er een meerderheid voor het braak laten liggen van het terrein. Er komen wat bomen om het geheel op te fleuren. Een bloemenperk ook hier en daar en paadjes om het dwarsen van het terrein te vergemakkelijken. Verder blijft het een lege plek.

Mensen steken het plein over, zeggen elkaar goeiedag, doen een praatje en gaan elk hun weg. Er zijn immers geen bankjes om even te toeven. Veel mensen merken niet dat er iets aan het plein is veranderd. Ze wonen immers aan de andere kant van de stad en verder dan de winkelstraten van het centrum komen ze niet.

Het plein in het midden van de stad verwordt tot een grote oversteekplek. Een kruispunt waar mensen als mieren door elkaar krioelen, elk beladen met zijn eigen last.

De andere stad besluit tot bouwen. Voor het eerst in de geschiedenis verschillen de steden significant van elkaar. Er komt een museum voor actualiteit. De plek, zo spreken de plannen, moet meer zijn dan zomaar een museum. Het moet een ontmoetingsplaats zijn voor mensen. Een plek waar verschillen elkaar kunnen ontmoeten, waar gelijkgestemden met gelijkgestemden kunnen samenzijn.

“Het museum”, zo spreekt de directeur die is aangesteld bij de opening, “moet de burgers bij elkaar brengen, het moet een aantrekkingspool zijn in het midden van de stad, een plaats waar iedereen zichzelf kan zijn en kan terugvinden”.

De woorden vallen niet in dovemansoren. Het publiek is razend enthousiast over de steeds veranderende tentoonstellingen. Al snel worden bijeenkomsten georganiseerd voor muzikanten en amateurfilosofen, wielertoeristen uit heel de stad verzamelen op zondagmorgen voor het plein. Mensen die ver van elkaar wonen vinden elkaar in het midden van de stad.

Dat, beste lezer, kan het nut van sociale media zijn vandaag.

Categorieën
Maatschappij

Ik heb getwijfeld over Vlaanderen
Waar zijn wij mee bezig
Niet in mijn naam

Er is heibel ontstaan, zo hoor ik overal, rond een artikel dat in Le Soir werd gepubliceerd. Bart De Wever is verontwaardigd omdat in het kader van een opiniestuk over de Vlaamse wooncode en de regelgeving inzake Wonen in eigen streek werd verwezen naar etnische zuiveringen. Dat alles middels een niet heel subtiele foto van een Nigeriaans massagraf.

De reactie van De Wever is voorspelbaar, de reactie van de Vlaamse media ook. Korte situatieschets, Bart De Wever gebeld, Béatrice Delvaux gebeld. We hebben een rel. Eentje met een communautair sausje, dat werkt altijd makkelijk qua tegenstellingen.

Waar er echter in heel veel verschillende talen (niet alle) over wordt gezwegen is de grond van de zaak. Het uit 1998 daterende decreet dat het Wonen in Vlaanderen moet regelen. Daarin staat dat huurders van sociale woningen Nederlands moeten spreken of bereid moeten zijn dat te leren.

Uiteraard was zulks niet genoeg. Want hoeveel procent van de bevolking woont er in een sociale woning? Mensen met “gewone” huizen kan je niets opleggen. De francofone olievlek breidde zich uit en zou binnenkort de gehele Brusselse rand hebben overspoeld. Dus moest er drastischer opgetreden.

Wonen in eigen streek zou de oplossing zijn. Via wat wetgeschrijf zou één en ander een halt worden toegeroepen. Een band met de nieuwe woonplek zou noodzakelijk zijn, anders kon je dat droomhuis wel op je buik schrijven. De gebieden waar de maatregel van kracht zou worden werden op maat van de Brusselse rand geschreven.

Dat betekent dus concreet dat ik geen huis in de gemeenten die onder de maatregel vallen, zou kunnen kopen. Omdat ik daar geen familie heb, omdat ik er nooit heb gewoond en geen vrienden heb. een situatie die zeer vergelijkbaar is met de manier waarop ik vijf jaar geleden in Borgerhout strandde.

Is dat soort regels niet een heel provinciale manier van werken? Is dat niet wat kortzichtig?

Ja hoor, maar nog is het niet genoeg. Ook bouwpromotoren doen mee en omdat gemeenten nu eenmaal bouwvergunningen uitschrijven en bouwmaatschappijen leven van bouwen, laten ze de lijsten van potentiële kopers nakijken. Franstalige kopers komen er de facto niet meer in. Ongelofelijk vind ik dat.

Wraakroepend, provinciaal, laagbijdegronds. Die immohandelaren, ik heb het altijd wat vreemd gevonden. Nu ook nog wetgevende macht. Niet in mijn naam.