Schrijven. Schrijven. Schrijven.

Weet je wat ik zou willen kunnen? Schrijven in beekjes. Zoals Michel dat doet. Over alles en over niets en over het werk en de familie en ook over serieuze dingen. Af en toe.

Volgend jaar wil ik weer meer gaan schrijven. Hier maar vooral op de Flanders DC blog. Het is dat ik daar nog steeds wat bang ben om dingen te schrijven omdat ik denk dat er veel slimmere mensen zijn die meelezen en het valt me zwaar daar een publiekskeuze te maken. Schrijven voor een job m’neer, daar komt veel bij kijken.

Het is dat je dat ook zo gemakkelijk laat liggen. Dat je denkt: eerst dat saaie werkje en dan ga ik wel aan het tikken. Dat doe je dus niet. Er is genoeg werk en de leuke dingen laat je liggen.

Het Victoria-model, lijkt me wel wat. Elke dag een uurtje schrijven hier en wat er is komt online te staan en daar zullen goeie en korte en scheve en lullige tekstjes tussen staan. Er zijn honderd excuses te vinden om dat uur niet te nemen maar ik denk dat ik het maar eens probeer.

Volgen kan via RSS of als je goed oplet via Twitter

2 Comments

  1. Eigenlijk is dat toch maar bizar. Is dat een ziekte van de productieve mens dat men eerst aan de saaie werkjes begint om daarna geen tijd meer te hebben voor wat je eigenlijk veel liever zou doen? Ik merk dat toch bij mezelf op. Eerste de vuile karweitjes opknappen en daarna pas de beloning. Maar vaak is de motivatie dan al een stuk minder.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.