De nieuwe broek van de meisjes

De wereldkampioenschappen wielrennen werden verreden in Ponferrada, Spanje. Ik dacht terug aan het WK van 2003 in Hamilton, Canada. Dat WK vormde het onderwerp van mijn thesis tot het behalen van de titel van licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen, optie communicatiewetenschappen.

Samen met mijn vader heb ik toen elke uitzending van elke wedstrijd op radio zowel als televisie uitgeschreven. Zowel van VRT als van de NOS. Elke zin die Michel sprak en Mart en Karl en Maarten en weet ik wie nog allemaal en onder de noemer ‘live verslaggeving’ viel. Uren. Uren. Uren video en radio. Dagen en weken van uittikken. Monnikenwerk. (Merci vader)

Zoals elke rechtgeaarde communicatiestudent had ik McLuhan ter hand genomen en nagedacht over de zinsnede ‘The medium is the message’. Eens kijken of dat ook voor koers geldt, moet ergens in mijn studentenbrein zijn geschoten.

En of the medium the message is. Het verschil tussen radio en televisie bleek enorm. De acties op radio leken geconcentreerder. Er waren orenschijnlijk minder deelnemers en die kwamen uit minder landen. Elk medium had minder aandacht voor vrouwensport dan voor mannen. Zo hard zelfs dat één van de tijdens de meest genoemde wielrenners bij het vrouwenwielrennen een deelnemer voor de volgende dag bleek.

Dat pittige jaar en de wazige nacht doortrekken om het ding toch maar in eerste zit afgeleverd te krijgen, komen elk jaar tijdens de Wereldkampioenschappen even in mij op. Dit jaar meer dan anders.

Het was tijdens de tweede keer dat ik naar de wedstrijd voor dames elite keek. Onder de middag had ik de NOS versie gezien. Tijdens de avondlijke uren besloot ik ook de VRT-versie aan een blik te onderwerpen. Het viel me op hoe vaak de dames als ‘meisjes’ werden omschreven. Hoe vaak er over hen werd gedaan als sportmensen die ook iets kunnen.

Noem mij gevoelig aan het thema. Door die hele thesis. Het is maar zelden dat vrouwenwielrennen de uitzendingen haalt. Laat staan de live. Twee keer op een jaar bij de VRT denk ik. De WK en de schertsvertoning in het voorprogramma van de aankomst van de echte Tour de France. Wij kennen die vrouwen niet. Vos misschien nog net maar Pauline Ferrand, zei het jou wat voor gisteren? Kans is klein.

Het meest opvallende nog: dat er na de massale valpartij werd geopperd om de wedstrijd even stil te leggen om de meisjes de gelegenheid te geven een nieuwe broek aan te trekken want dat het toch wat vreemd was om met een lor om de benen de weg verder te zetten.

Als het over mannenwielrennen ging, er was sprake van doorzettingsvermogen en wilskracht. Van een onverzettelijkheid en van trots om niet de moed te laten zakken en door te gaan. Ondanks de ontberingen. Niet zo bij dames. Die keurig horen te zijn. Ook al rijden ze de Tour en de Giro en alle andere klassiekers. Door weer, wind en ja, met valpartijen die broeken scheuren.

Het hoort erbij. Volgend jaar closeups zien van gewonde vrouwenbenen. Ik wil vertrokken gezichten zien. Omdat het toont waar die sport om gaat. De eerste aan de meet wint. Mannen. Vrouwen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.