Naar een prepaid systeem 2.0 voor kranten?

Deze week botste ik nog eens op een paywall. Die van de Financial Times. Onder het lezen van een artikel op een site, klikte ik op de link en dan sta je daar. Moet je keuzes maken.

Nee, ik heb geen zin in een abonnement op de FT, voor die 5, 7, 20 artikels die ik daar op een maand wil lezen.

Wat ik wel wil, is betalen voor dat artikel want het lijkt me interessant. Maar de FT vraagt een creditcard en laat me de keuze tussen een free account die mij enkel toelaat aan te melden voor de site, waarbij de FT weer een e-mailadres heeft om te verpatsen aan derden.

Flattr is inmiddels een stille dood gestorven maar misschien was het idee zo slecht nog niet. Een centrale plaats waar je maandelijks een bedrag stort wat je daarna kan gaan uitdelen. Alleen, het verdeelsysteem, dat zat misschien niet zo strak in elkaar.

Dat moet beter kunnen. Een idee.

Wat zou er gebeuren als er iemand een systeem opzette waarbij ik ergens, ik stel me een virtuele bankrekening voor, geld kan storten, wanneer ik dan op een site kom, vraagt het ding mij of ik bereid ben 5, 10, 20, 50, 90 cent van mijn virtuele bankrekening aan de krant over te maken?

Op die manier kan ik enkel de artikels lezen die ik wil en hoef ik niet overal abonnementen. Dat de leverancier van dergelijke service daar dan een procent op heeft, kan mij niet zo gek veel maken.

Misschien zijn er wel krantengroepen die zoiets willen invoeren. Als tussenstap. Het lijkt me niet onoverkomelijk om op zo’n Paywallmodule een knopje of drie te hebben staan: abonnee, betalen via het universele systeem, betalen via het systeem van de krantengroep wat dan iets voordeliger zou zijn.

Het is maar een gedacht. Ik wil gerust in uw board komen zitten als de zitpenningen goed zijn.

4 Comments

  1. Tja, een jaar of twee drie geleden hadden alle krantenmensen het ook over micropayments als de heilige graal voor betalen voor online content. Inmiddels is het een stille dood gestorven. Ik geloof dat de grootste problemen standaardisatie (je wilt als consument niet voor iedere contentaanbieder een apart systeem) en transactiekosten (toch al snel een paar cent, op een bedrag van een paar cent) waren. Een euro schijnt ongeveer de kleinste eenheid te zijn waarin rendabel losse producten te verhandelen zijn die niet cash betaald worden.

    Een tijdje heb ik geloofd in een systeem als PressDisplay/NewspaperDirect, waar je voor een bedrag van zo’n 10 euro per maand 30 digitale kranten-credits kreeg. Je mocht zelf kiezen welke krant en welke dag. Na een belangrijke voetbalmatch las je HLN en het Nieuwsblad, na een belangrijke economische ontwikkeling Wall Street Journal, De Tijd en De Standaard, en op sommige dagen las je gewoon niets. (Daarnaast kon je los betalen (een euro per krant), of voor 30 euro per maand à volonté lezen.) Helaas hebben de meeste kranten zich uit dat systeem teruggetrokken omdat de opbrengst per digitale editie niet groot genoeg was en men vreesde dat het op hun eigen papieren en digitale producten kanibaliseerde.

    Een aantal Duitstalige kranten (TAZ, Freitag) gebruiken Flattr nog. Ik vraag me af of zij er inmiddels al een significant bedrag uithalen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.