Categories
Maatschappij

De stem van de democratie

De stem van de democratie heeft gesproken. De stem sprak de taal van angst. De stem riep om verandering maar ze bedoelde: “verander de koers zodat alles hetzelfde blijft”. Of verander het zo dat ik die heb, meer zou hebben. Verander het zo dat ik die niet heb, rijk zou worden.

De stem die sprak deed me denken aan Alain de Botton’s status angst. Wat als ik straks, door maatregelen van de regering, verplicht word een Audi A4 te nemen en niet langer een A6? Wat gaan ze denken? Daarvoor moet een schuldige aangewezen kunnen worden.

Het is crisis daarbuiten. Dat zien we op teevee. We voelen het. Aan onze kleine teen. In Spanje m’neer, daar is het erg maar wij kunnen ons dat niet aantrekken want we gaan daar elk jaar op reis en dan laten wij daar toch ettelijke euros vallen en de Grieken, die hebben het zelf gezocht, juist?

Dat het net zo kan worden hier lees je dan in de krant en de begrotingsschuld, allemaal door de socialisten, dat gaat ons nog zuur opbreken. Intussen worden die oudjes maar ouder en wij maar werken en betalen en wij gaan daar niets van zien. Brugpensioen, dat zit er voor ons niet meer in, als er al pensioen gaat zijn. Een diepe zucht.

Collectieve angst vraagt om eenvoudige oplossingen. Eenvoudige oorzaken. De begrotingsschuld: de socialisten, hoge belastingen: de Walen, te weinig ondernemerschap: de ambtenarij.

Dat heeft De Grote Leider goed begrepen. Op de angst wordt duchtig ingespeeld en een schuldige is makkelijk te vinden. Dichtbij genoeg om verdacht te zijn en toch veraf genoeg om openlijk te kunnen beschuldigen. Je roept maar wat retorisch raak en het klopt als een bus want niemand die een kader heeft.

De stem van de democratie heeft gesproken. Angst is de leidraad geworden. Vooral in mijn stad. In plaats van de onzekere toekomst recht in de ogen te kijken, buigen de bewoners van mijn stad het hoofd en willen ze graag weg van het onbekende dat schuld heeft.

Je moet dat respecteren. De meerderheid beslist. Gelukkig maakt het me niet.

2 replies on “De stem van de democratie”

Juist, heel juist, anderzijds is de democratie helemaal niet zo democratisch. Want na de euforie van de overwinning komt de realiteit van de coalitievorming. Dit is nu eenmaal politiek.
Jou maakt het niet gelukkig. Anderen dan wel. Uiteindelijk zal Antwerpen moeten afwachten wat het zal worden. Ook dat is politiek. Maar wat kan je er tegen zetten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.