Categorieën
Maatschappij

Het syndroom van nu-ton-en-noois

Er zijn vast goede redenen voor op te geven dat de heraanleg van een brug en het aanbouwen van een fietsersbrug drie jaar moet duren. Eén van die redenen is symptomatisch.

Case at hand: in Antwerpen is in augustus 2016, zeggen en schrijven een dikke drie jaar geleden begonnen met de bouw van een fietsersbrug over de Singel (voor mensen die niet van hier zijn: een soort ringweg). Naderhand werd ook de bijhorende auto-fiets en voetgangersbrug over de ring aangepakt.

Dit alles speelde zich af bij ons om de hoek. De brug ligt op zowat de helft van mijn fiets- en autoverplaatsingen én op weg naar het station. Ik heb het dus wat kunnen volgen. 

Deze blogpost had een lijst kunnen bevatten van onbegrijpelijke beslissingen: van het nu eens om 6uur ‘s morgens palen in de grond heien op een verlaten parking en dan weer weken stilleggen van de werken. Van het herinrichten van de verkeerslichten waardoor je er met de fiets (letterlijk) vijf minuten over deed om de overliggende hoek te bereiken. 

Liever heb ik het over een ziekte die de wegenwerken in ons land teistert en het gevolg is van ondoordachte beslissingen in het verleden en het syndroom van nu-ton-en-noois in het heden. Het syndroom lijkt een vreemde kronkel waar politici last van hebben en aannemers willens nillens in meestappen.

Het zorgt ervoor dat verkeerspleinen worden heraangelegd waarvan iedereen op voorhand kan en (in het geval er specialisten betrokken zijn) zou moeten weten dat de oplossing erger dan halfslachtig zal zijn.

Het resultaat is een compromis à la Belge dat wordt bekroond met kruispunten waar vier tot zeven verschillende wegbekledingen uit dichte en verre verledens een disharmonie vertonen waar Stockhausen’s muziek niet bij in de buurt komt.  

De resultaten laten zich voelen in wegenwerken die eindeloos duren. Omdat een weg niet gewoon voor twee weken mag afgesloten worden. Want De Lijn. Want de buurtbewoners. Want de fietsers. Want de automobilisten. Want iedereen half content zorgt ervoor dat niemand iets moet uitleggen.

Het syndroom van nu-ton-en-noois komt niet voort uit slechte bedoelingen, dat weet ik bijna zeker. Het komt voort uit de beslissing om niet te beslissen.

Wie luidst roept krijgt gelijk maar niet zonder consessies. Kruispunten zijn omwille van de heilige doorstroming half-vierkant groen voor fietsers en voetgangers, slimme verkeerslichten worden dom gehouden. Een haakse bocht wordt ter wille van snelle fietsen verbreed. Daardoor wordt de doorgang voor voetgangers weer wat smal…

Zo blijf je -en ik keer even terug naar het geval om de hoek- drie jaar lang aan de waggel. Het eindresultaat? Dat moet ik schuldig blijven. Gisteren zag ik opnieuw mannen graven. Vorige week is de bocht in het fietspad van 345 graden wat breder gemaakt. Wij verhuizen binnenkort.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.