Categories
Maatschappij

Over symbolen en het veiligheidsgevoel

Een groot voorstander van meer regels, decreten en wetten ben ik niet. Ik ben geen jurist, laat staan een rechtsfilosoof, maar iets rechtsonder in mijn buik zegt dat dat wel eens remmend kan werken en remmen daar ben ik tegen. De mens als fixed gear. Wie te laat remt, valt.

Waar ik het ook niet voor heb is het met harde hand opleggen van allerlei soorten regels, decreten en wetten, al zeker niet wanneer ze specifiek tegen een bevolkingsgroep gericht zijn. Laat ons een kat een kat noemen, de politie mag in Antwerpen at random auto’s tegen de kant duwen en controleren. Dat gaat niet over die Toyota Yaris met twee kinderzitjes achteraan op weg naar de crèche.

Waar ik wel voor ben is het tonen van symbolen. Symbolen zijn veel krachtiger.

Een symbool zou kunnen zijn dat de politie zich aan de regels houdt. In een puur fictief voorbeeld zouden politieagenten verkeerd kunnen parkeren op het voetpad. Voor een dringende interventie als het halen van een warme Durum, Turnhoutsebaan 164 in Borgerhout, kan ik dat nog begrijpen maar twee broodjes kaas en hesp, koud gaat dat niet meer worden, wel? Stel dat dat dus zou voorkomen. Aan de Panos, Turnhoutsebaan 147B in Borgerhout bijvoorbeeld. Puur fictief.

Een ander symbool zijn propere straten. Investeer in mensen en materiaal om straten proper te houden en dat scheelt een brok op het veiligheidsgevoel. Dat kan dus door de straten proper te maken of door ze proper te houden. Sluikstort tegengaan. Je zou dat met verbodsborden kunnen proberen regelen maar ik zou daar geen garantie over geven.

Aan het Astridplein mag ik daar dagelijks een voorbeeld van aanschouwen. Dat hele plein is volgezet met verbodsborden om fietsen te parkeren. Logisch ergens. Dat plein is heraangelegd, compleet met overdekte fietsparkeerplaats. Geen excuus dus. Fiets even die trap af rammen en parkeren. Te laat voor je trein? Was je vroeger moeten vertrekken. Het gaat over symbolen hier. In realiteit ziet het plein er dag aan dag zo uit.

Het tellen van de verbodsborden is onbegonnen werk. Er zijn ronde borden en houten platen met uitleg en er zijn stickers op de palen. Dertig, veertig, zestig in het getal. Geen idee. Wie er naast kijkt, is blind en van blinden is algemeen geweten dat zij zich beter niet per fiets verplaatsen of het moest achteraan op een tandem zijn, een sociale praktijk die ik wens aan te moedigen. Ook aan het tellen van de fietsen zou een gezond mens zich niet wagen. Het waren er op een bepaalde dag 31, alleen al aan de omheining van het station.

Er wordt vaak verwezen naar vervroegde invrijheidsstellingen en geboefte dat vrijkomt op basis van procedurefouten maar volgens mij zouden symbolische acties als het handhaven van een aantal betrekkelijk eenvoudige dicht-bij-huis-regels al een slok op de veiligheidsgevoelborrel schelen. Jij mag daar anders over denken.

1 reply on “Over symbolen en het veiligheidsgevoel”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.