Categories
Autohagiografie Maatschappij

Strangers on a train

Ahmed stapte als eerste van de groep op de trein. In zijn spoor tig kinderen van zijn leeftijd. Begeleiders ook. Een van hen verordoneerde de kinderen in stilte een plaats te zoeken. De boodschap over de stilte werd zo hard gebracht dat haast de hele wagon ervan op moest kijken. Dat was ook de bedoeling denk ik. Metacommunicatie heerst.

Hij was me bijna voorbij maar kreeg in het passeren mijn iPad in de gaten. Daarmee was ik een voldoende goede partij bevonden om een half uur van zijn tienjarige leven mee door te brengen. Ahmed zou met mij de treinrit tussen Lokeren en Gent doorbrengen. Een meisje kwam erbij. Daarna de begeleidster.

Het lezen was nu wel gedaan. Twee priemende ogen lieten mijn scherm geen seconde los. Geen idee hoe dat bij jou zit maar ik kan niet samen lezen. De begeleidster gaf les vertelde ze en moest daarvoor vroeg opstaan. Het meisje luisterde. Ahmed kon het niet raken. Hij communiceerde alleen door zijn kijken. Wat. Doe. Jij? Ik las feeds en ik deelde sterren uit. Zijn ogen fonkelden. Ik kon me niet meer concentreren.

Op het moment dat de Kindle het kleine treintafeltje raakte, kon hij het echt niet meer binnensmonds houden. Wat is dat? Zijn stem sloeg net niet over. Een soort boek, zo begon ik, de,ogen van de begeleidster schoten van Ahmed, naar mij, naar het zwarte ding dat onderwerp van discussie was. De verontschuldigingen naar mij en de vermaning naar hem was ze al aan het formuleren. Laat mijnheer met rust.

Wij lieten ons niet afschrikken. Hij zeker niet. ik was hem aan het toelaten. hij had mijn cocon doorbroken met zijn ogen en mij de laatste tik gegeven met dat net niet overslaande stemmetje. Ik sloot de oortjes aan, toonde welk boek we zouden gaan lezen en ik drukte op Play. We deelden een koptelefoon. De stem in zijn oren vertelde over Einstein en daarna over Whittle en von Ohain. Hij hoorde de woorden, wees ze aan op het scherm en riep luidkeels. Rocket! Popular! Beginning!

Hij wou weten waarover dit ging en waarom ik dingen die ik niet helemaal kon bevatten toch wilde lezen. Ik moest vertellen in welke winkel ik die boeken dan kocht en waarom ik niet gewoon een boek op papier las. Ik deed mijn best om te antwoorden. Ik vertelde over school en daarna werken en toch graag meer willen weten. Ik dacht over de wereld waarin Ahmed opgroeit en de wereld van mijn zoon die mijn Kindle gewoon papa’s boek noemt en de iPad ziet als tekenblad.

In Gent Dampoort vergat hij bijna zijn zwemzak die hij nochtans zorgvuldig had gepakt. Het gebeurde niet elke week dat hij kon plonzen in het vernieuwde zwembad van Gent. Hij wilde verder reizen, vertelde hij, goed wetend dat dat niet kon. Hij haalde het oortje dat ik hem had gegeven pas op het allerlaatste moment uit.

We drukten elkaar de hand. Ik wilde iets zeggen over goed je best doen op school maar ik besefte dat ik zelf een belabberde middelbare scholier was en geen uitzonderlijke student. Ik wenste veel plezier bij het zwemmen.

Titel = film van Hitchcock

2 replies on “Strangers on a train”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.