Categories
Uncategorized

Tweetlevel of het verhaal van de kinderhand

Zo van tijd tot tijd verschijnen er nieuwe twitterstatistiekenapplicaties op het interwebz. Ik vind die leuk. Mijn naam gaat er telkenmale even door. Twitter is not a game but I am winning, zoiets moet het wel zijn. Toen ik op tweetlevel mijn naam en avatar zag verschijnen tussen @filosoof en @pietel vond ik dat best leuk. Eigenlijk feitelijk. Misschien zegt het u allemaal niet veel maar ik kreeg er terstond een egoboost van.

Categories
Uncategorized

La vie cachée de vous-même

Het is er nog van gekomen, een klein experimentje. Mijn eerste poging was op een mislukking uitgedraaid wegens té experimenteel. Deze lijkt wel geslaagd. De persoon die deze reeks heeft opgezet was er alvast zeer over te spreken. Meteen is het mijn laatste verhaal in deze serie. Gewoon, omdat de maand om is en de month uit national novel writing month november is.

Voor een evaluatie is het nog even te vroeg maar ik blijf wel stukjes schrijven, zoveel is zeker. Ik moet nog nadenken over de vorm die één en ander zal gaan aannemen maar daarover dus later meer. Veel leesplezier met mijn laatste nanowrimo-verhaal.

Disclaimer: mijn corrector is nog niet langs geweest.

La vie cachée de vous-même

We hebben vier personages. Twee mannen en twee vrouwen, dat komt goed uit. We hebben een dochter met haar nieuwe lief en een vader met zijn maîtresse. Als uitgangspunt zit ook dat goed. We hebben de spanning van de dochter tegenover de vader en de maîtresse. Daarnaast situeert zich het spanningsveld van de nieuwe relatie. We bevinden ons in een Parijs’ café. Parijs, de stad van de liefde, ook dat is niet geheel toevallig. Ons hoofdpersonage is Stefanie, de dochter en ook het kruispunt van de emotie. Even kijken hoe die op deze situatie reageert.

Stefanie zat, nog steeds van haar melk, aan het tafeltje van het kleine Parijse café waar ze dan maar met hun viertjes waren gaan zitten. Naast haar Frédéric. Tegenover haar haar vader. Daarnaast zat zij. Zij zonder naam. Zij die ze even tevoren met haar vader had betrapt.

“Dit is Eveline”, vertelde haar vader, “zij is mijn persoonlijke assistente”. Stefanie voelde de walging opkomen, keek van haar vader naar Frédéric, dan terug. Even kruisten haar ogen die van Eveline. Een fractie van een seconde maar. Ze keek haar vader aan met ogen waarin de vraagtekens zelfs voor hem te nadrukkelijk aanwezig waren om te negeren.

Het verhaal dat wij gaan vertellen gaat uit van de beperking. Niet meer dan 2200 karakters is het bevel, minder dan 1666 mag ook niet. Daarom zullen we er vaker wel dan niet voor kiezen om clichés te gebruiken. Dit is het eerste cliché, de vader is opgestoken met zijn persoonlijke assistente. Stel dat we een willekeurige persoon zouden nemen, dan zouden we een groot deel van onze tijd samen verspelen met het lezen respectievelijk schrijven van het verhaal van de kennismaking. We moeten voortmaken. Onze tijd is beperkt. Wat we niet weten is hoe de vader ertoe gekomen is met zijn persoonlijke assistente aan te pappen. We lichten een tip van de sluier.

Er kwam een fles wijn aan. De ober someerde Stefanies vader te proeven. “Très bien”. Zijn vaste uitdrukking voor caféwijn wist Stefanie. Haar vader kende iets van wijn maar was het stadium voorbij dat hij categoriek elke wijn weigerde die niet aan zijn hoge standaarden voldeed. Dat had hij vroeger wel eens gedaan. Tot grote schaamte van Stefanie en haar moeder.

Dan gingen ze wandelen in de heide en gingen ze iets drinken in het tot brasserie omgebouwde station. Haar moeder vond het oord verschrikkelijk, haar vader had het niet begrepen op de wijn. Stefanie vond de chocolademelk heerlijk. Wanneer hem daar een glas werd voorgezet en het beviel niet, aarzelde hij geen moment. Hij stond op. Trok zijn lange jas met de nodige zwier aan. Maande zijn vrouw en dochter aan tot snelheid, liet het geld, tot op de laatste frank afgemeten op tafel liggen en verdween in absolute stilte. Als hij een ober op zijn weg naar buiten trof, mompelde hij dat zij er ook niets aan konden doen maar dat ze hun baas moesten zien te vervangen. De meisjes die er opdienden, studenten nog vaak, werden rood en zeiden dat ze het zouden doorgeven. Dat het hun speet en dat hij eventueel een ander glas. Tegen die tijd had hij de deur al lang achter zich dicht gedaan.

Dat was haar vader ten voeten uit. Hij zou nooit keet schoppen, wat er ook aan de hand was. Haar moeder was zijn natuurlijke tegenpool. Zij liet nooit na haar spoor achter te laten, diep in de ziel van de mensen die haar zo goed mogelijk bedienden. Eens waren ze gaan eten in een nieuw restaurant dat net was opengegaan in hun buurt. Het menu maakte duidelijk op welk segment van de plaatstelijke bevolking ze zich wilden richten.

Stefanie was er samen met haar ouders geweest tijdens het openingsweekend. Zowat de hele buurt was er aanwezig. Ze zag haar vriendinnetjes van school aan de andere tafels in boekjes kleuren en tekenen, sommigen hadden hun gameboy meegekregen. Stefanie had helemaal niets meegekregen. Even probeerde ze wat creatiefs met het bestek maar tevergeefs. Ze moest aan tafel leren zitten zoals de grote mensen, had haar moeder haar aangemoedigd. Stefanie had een aantal ontsnappingspogingen gedaan maar was keurig door haar vader in het gareel gehouden. Toen één van de kelners met een kleurboek en potloden aan kwam zetten gaf Stefanies moeder een lezing over opvoeding en goede manieren. Niet alleen voor de ober en de rest van het personeel maar ook voor de tafeltjes in de ruime omtrek van datgene waar Stefanie en haar vader in stilte leden.

Telkens weer hadden Stefanies ouders ruzie over de opvoeding en in welke mate daar op verplaatsing van afgeweken kon worden. Haar moeder wilde onder geen beding van haar strenge opvattingen afwijken. Haar vader was veel soepeler. Ook in het matchen met verschillende mogelijke partners had haar vader zich afzijdiger opgesteld.

Cafés en restaurants zijn in deze korte reeks verhalen vaak gebruikt om aan te geven over welke personages het hier gaat. Stefanie, de dochter heeft een afkeer van sjiek, haar ouders zijn rijke mensen en gaan dus vaak duur op restaurant. Hier introduceerden we aan de hand van het culinaire een mogelijk breekpunt tussen de ouders. Het toont hun gelijkenissen maar ook en vooral hun verschillen. Dat moet onvermijdelijk tot conflicten lijden over de opvoeding van Stefanie, daar zijn we het over eens, niet? Eens kijken hoe de situatie rond het betrappen wordt opgelost.

Nu zat Stefanie tegenover hem in een Parijs’ café en dronken ze samen wijn. Ze toasten op Parijs. Stefanie probeerde het niet te laten opvallen dat ze niet met Eveline klonk. Die hield haar glas nog steeds boven het midden van de tafel, in de richting van Stefanie toen die het glas al aan haar lippen zette. De wijn was meer dan behoorlijk voor een café.

“Vertel”, zei haar vader, “hoe bevalt Parijs jullie”?  Haar vader beheerste de kunst om je op zo’n momenten op die vraag te laten antwoorden. Eigenlijk wilde Stefanie hém om uitleg vragen maar de kalmte straalde van haar vader af en dus begon ze de uitleg. Hoe ze die avond hadden gegeten, gewandeld hadden langs de Seine. Hoe ze de bruggen over waren gewandeld, hoe ze stil waren blijven staan bij de stalletjes die boekenverkopers er dag in dag uit, van vroeg in de ochtend tot ’s avonds laat uitbaten. Frédéric toonde de poeziebundel die hij had gekocht ter illustratie.

Heel even wordt de spanning opgedreven. De wijn, de wandeling in Parijs, zijn allen niet tot het verhaal bijdragende elementen. Toch is de situatie van wederzijdse stilte niet lang vol te houden, we moeten immers naar een climax.

“Jullie zijn druk met het werk?”, Stefanie flapte het er ineens uit. Ze probeerde nog even neutraal te klinken maar wist dat er iets van haar gevoel in haar stem te verbergen. Eveline kleurde roder dan het logo op het antieke coca-cola uithangbord dat achter haar hoofd tegen de wand van het café was opgehangen. Ze stamelde even. Stefanie had met haar te doen. Ze moeten het spannend hebben gevonden, dacht Stefanie ineens. Spannend dat ze in dezelfde stad als zij rondwandelden en dat ze elkaar misschien wel zouden tegenkomen. Zij zouden dan Frédéric en Stefanie hebben gezien en zouden samen een zijstraatje zijn ingedoken. Daarna zouden ze naar hun hotel zijn gegaan. Nu was de spanning eraf en bleef Eveline op haar eerste woorden hangen.

“We waren hier voor een klant”, Stefanies vader nam de situatie opnieuw in handen. “We zijn gebleven voor het weekend, en inderdaad Stefanie, Eveline is inmiddels meer dan alleen mijn persoonlijke assistente”. Stefanie stond op en wandelde in de richting van de toiletten. Frédéric ging haar achterna. Stefanie huilde. Veel van haar vriendinnen hadden gescheiden ouders, sommige ouderparen waren uit elkaar gegroeid maar leefden nog wel samen. Stefanie kon binnenkort dus het verhaal van de persoonlijke assistente gaan opdissen. Het leek haar allemaal zo B, zo ordinair. Een verhaal uit de flair of andere vrouwenbladen.

Frédéric legde zijn hand op haar schouder. Zij drukte zich tegen hem aan. Daar stonden ze, midden in een Parijs café. Stefanie probeerde in te schatten wat het effect van deze avond op haar relatie met Frédéric zouden betekenen. De tranen liepen nu in beekjes langs haar wangen. Ze voelde hoe Frédéric zich nog iets dichter tegen haar aantrok. Ze hoorde hem troostende woorden spreken.

Het hoofdpersonage vlucht voor de ontstane situatie en wordt getroost door haar vriend. Zo zou het in stationsromans ook lopen. De verwijzing naar vrouwenbladen is dan ook een verwijzing naar de auteur, die zichzelf wil relativeren. We surfen van cliché naar cliché maar krijgen de echte personages niet te zien. Ze bestaan uit karton en hoe hard we ook ons best doen, leven is er niet in te krijgen. De lezer heeft weinig nodig om het verhaal in te kleuren en iedereen kan zich herkennen in de situatie. Ergens moet er een uitweg gevonden worden voor de patstelling waar we ons in bevinden. Een flashforward naar huis zit er niet meer in, alles moet aan dat tafeltje in Parijs worden opgelost.

Stefanie zette zich terug op haar plek en excuseerde zich. Eveline wist zich geen blijf met haar handen. Nu weer eens legde ze gevouwen op het tafeltje, dan weer in haar schoot. Ineens nam Stefanies vader haar handen vast, leidde haar linkerhand in zijn rechter en legde er zijn linkerhand overheen. Haar kleine handen verdwenen in zijn grote handen. Ze leek te kalmeren.

“Mama en ik zijn al een tijdje op zoek”, sprak haar vader. De uitleg waar Stefanie niet zat op te wachten zat eraan te komen. “Na al die jaren samen begon er sleet op onze relatie te komen, we hebben jou erbuiten willen houden. Stefanies wereld stortte in. Met het verval van haar ouders’ relatie waren alle zekerheden ineens verdwenen. Ze had niets doorgehad, er waren ruzies, en ze merkte ook dat haar vader zich hard op zijn werk stortte maar dit had ze niet verwacht.

“Hoe lang al”, Stefanie kreeg het maar net gezegd. “Twee jaar”, haar vader had duidelijk beslist dat het uit was met de geheimdoenerij, dat Stefanie er nu mee zou moeten kunnen omgaan. “Heeft mama ook…?”, Stefanie keek onwillekeurig in de richting van Eveline. Haar vader dacht van niet, maar zeker kon hij het haar niet vertellen. Hij vertelde hoe Eveline tweeënhalf jaar geleden zijn assistente was geworden en hoe zijn gevoelens voor haar waren gegroeid terwijl zijn huwelijk aan het slabakken ging. Hij vertelde Stefanie, die steeds vaker naar een geïnteresseerd luisterende Frédéric begon te kijken, hoe hij en haar moeder op zekere dag hadden afgesproken om samen te blijven. Hun verstandhouding was nog steeds goed maar de sleet was op hun relatie komen te zitten, niet meer, niet minder.

Een shockerende gebeurtenis voor de dochter. Onder haar neus (en dus ook onder de neus van u, de lezer) hebben twee keurige, sjieke mensen waarvan je helemaal niet verwacht dat ze scheve schaatsen rijden met elkaar afgesproken dat het wel kon, als één van hen daar behoefte mocht aan hebben. Langsheen het liefdesverhaal van twee jonge mensen liep een verhaal dat misschien veel interessanter was. Wij hebben er echter voor gekozen om dat niet eerder te vertellen.

Stefanie stond op en trok haar jas aan. Frédéric, die als een huisdier aan een lis inmiddels aan haar vast hing deed hetzelfde. Hij zag hoe ze haar vader tot weerziens kuste. Hij drukte de man die hij voor het eerst had ontmoet in deze pijnlijke omstandigheden de hand en zag op dat moment uit zijn ooghoek hoe Stefanie de nieuwe vlam van haar vader een tik in het gezicht verkocht. Hij zag hoe de vingers zich aftekenden op de wang van Eveline en hoe het hele café keek wanneer een tranen met tuiten huilende Stefanie de deur doorliep, zich omdraaide en Frédéric tot spoed aanmaande.

Een open einde. In dit geval een sociale optie. Dit verhaal kadert in een serie waaraan meerdere auteurs meewerken. Het volgende verhaal kan opnieuw één van deze personages gebruiken. Het open einde waarbij de verschillende personages hun eigen weg gaan, laat die persoon toe vrij te kiezen. Als ik haar vier personages zou geven, dient zij hen te scheiden of zit ze met hen opgezadeld voor een nieuw verhaal waardoor alles stil zou komen te vallen. Indien ze niet verdergaat met deze personages kan u, de lezer vrij kiezen welke richting deze individuen uitgaan. Vrij totdat een schrijver u op zal leggen te weten waar deze wat verder ingekleurde kartonnetjes uitgaan.

Categories
Uncategorized

Wordt de canvascollectie een (wordpress)blog?

Vandaag nog maar eens wat RSS-feeds gelezen. Het was een tijd geleden dat ik nog eens ten gronde was gegaan en kijk, je ontdekt altijd wat als je zo bezig bent. Dat de canvascollectie wel eens een blog zou kunnen krijgen/worden bijvoorbeeld. Dat de canvascollectie opnieuw van onder de vleugels van Lux zou kunnen komen.

Wat zien we daar? Op 18 november laatsleden staat daar plompverloren een Hello World-post die je standaard meegeleverd krijgt als je een wordpress installeert. Enige zoektocht op het interwebz leert dat het subdomein canvascollectie.canvas.be ooit in gebruik is genomen en later is vervangen door Labo de lux, in het spoor van het gelijknamige televisieprogramma.

De link naar de website is op dit moment niet meer bereikbaar maar wie weet komt daar binnenkort wel eens verandering in. We’ll keep you posted.

Categories
Uncategorized

Een breuk…

… heb ik me vandaag gelachen met dit filmpje. Mensen met geluk. Heel veel geluk soms.

Categories
Uncategorized

Requiem voor een nieuwe relatie

Mijn zesde en voorlaatste verhaal voor NaNoWriMo. Wat voorafgaat lees je voor één keer bij Gudrun. Van haar nam ik het Annelies-personage over. Als Chinese vrijwilliger schreef ik het verhaal van Kevin, een personage dat al min of meer bestond in enkele verhalen van Anne maar waarvan de achtergrond nog niet helemaal bestond. Hieronder vind je dus min of meer een verhaal op bestelling, binnen het nieuwe van het schrijven dus weer iets nieuws voor mij.

Overigens hoorde ik gisteren een podcast van De Buren waarin Jeroen Olyslaegers getuigde over zijn wedervaren in Oostende, waar hij zich bevond voor het schrijven van een verhaal in het kader van de Stadsboeken die er bij De Buren zitten aan te komen. Hij vertelde dat hij tevreden was over het resultaat, na een week werk had hij 2 A4’tjes vol. Amateur! Slakkenschrijver! Allez, zijn verhaal zal een keer of 45 beter zijn hé, maar ik wil me er ook nog wel eens aan zetten aan een mooi uitgewerkt verhaal. Een boek misschien. Wie weet. Eerst dit maar tot een goed einde brengen.

NOTITIE: mijn privécorrector is hier nog niet door kunnen gaan, maar het moest eigenlijk al lang online dus nog even met eventuele fouten

Requiem voor een nieuwe relatie

Het was tien voor elf. Annelies zat met een glas rode wijn op de bank. Denkend, starend. De televisie spuwde voer voor gewillige kijkers maar haar hoofd stond niet naar televisie. Die moest vanavond de ruimte proberen vullen. Roberta was twee dagen geleden opnieuw naar Amerika vertrokken en sedertdien was haar appartement een lege, holle ruimte geworden. Televisie, hoe huiselijk de scènes, hoe luid ook konden de ruimte niet meer vullen. Ze vond het nooit erg om alleen te zijn. Maar nu leek de plek ineens een stuk leger.

De overgaande telefoon deed de leegte uiteenspatten als een zeepbel die na een tocht die onvermijdelijk slecht moest aflopen tegen de scherpe hoek van een tafel stoot. “Annelies”, zei ze kortaf. Ze haatte nummers die zich als onbekend lieten herkennen.Vaak liet ze haar telefoon uitrazen. Mensen aanspreken doe je ook niet met een bivakmuts op, was haar redenering.

Haar telefoon, die langsheen het kabaal van een televisieshow de ruimte verder probeerde te vullen met een nummer van een Amerikaanse band waarvan ze de naam was vergeten, viel deze keer echter om één of andere reden niet te negeren. “Met Kevin”. Even overwoog ze te zwijgen en te luisteren om dan even gedecideerd terug dicht te leggen. “Dag Kevin” hoorde ze zichzelf zeggen.

Daarna sprak ze de door haar zo verfoeide woorden “Hoe gaat ie?”. Dat waren de woorden die hij had moeten zeggen. Dat waren de woorden die hij altijd gebruikte als hij na enkele maanden absolute stilte opnieuw aan de telefoon hing. Dat waren de woorden waarop zij een zo kort mogelijk antwoord probeerde te formuleren. Zij zei meestal weinig tijdens hun telefoontjes. Als Kevin belde, was dat omdat hij wilde vertellen. Dus liet ze hem zijn gang gaan.

Of ze nog af wou spreken? Vanavond nog. Dat kon. Hoewel of misschien doordat ze al enkele glazen had gedronken, verliep het iets makkelijker om de draad opnieuw op te pikken. Hij stelde het oudemannencafé achter de hoek voor, zij vond alles ok, als ze maar niet te ver moest wandelen.

Het oudemannencafé was in het laatste jaar uitgegroeid tot een puliekslieveling onder het trendy volkje. De sanseveria’s achter de ramen, het kruisbeeldje boven de deur die uitgaf op de koer, het spiegelraam achter de glazen. Alles was net fout genoeg om het weer goed te maken. Alice, die eigenlijk haar café had willen sluiten had de heropleving van haar zaak met lede ogen en een glimlach op het gezicht aanzien. “Een spaarcentje voor later”, zei ze tegen haar vaste stamgasten die het café al van vroeg in de ochtend bezetten en het pas net voor het avondeten vrijgaven aan de jonge garde die na het werk nog iets kwam drinken.

Wanneer Annelies aankwam, had Kevin zich al een tafeltje geïnstalleerd. Hij zat achterovergeleund op de zeteltjes die gemonteerd waren tegen beide wanden van het bruine café. Op het tafeltje stonden nog twee glazen. Annelies voelde zich bekocht. “Ik ben reservespeler vanavond zie ik” zei ze verwijtend. Kevin gaf haar een brede glimlach die haar meteen spijt deed krijgen van haar harde uitspraak. “Ik was hier na het werk iets komen drinken met de collega’s en omdat het bij jou om de hoek was, dacht ik dat je het leuk zou vinden”.
“Misschien had ik het ook wel leuk gevonden met je collega’s erbij” kaatste Annelies de bal terug, “ik had een bezoeker de laatste twee weken, die is nu opnieuw naar Amerika en mijn bed is opnieuw koud als ik er ‘s avonds in ga liggen”. Kevin’s oog maakte even een trekkende beweging, alsof hij wou knipogen maar zijn ooglid verzet bood.

Ze heften het glas en zeiden dat ze het niet meer zo lang mochten laten wachten om af te spreken. Hoewel ze beiden wisten wie daarvan het meeste schuld trof.

“Waarvoor had je me nodig?” Annelies vroeg het opnieuw veel harder dan ze het eigenlijk bedoelde. Hij haalde zijn handen van zijn schoot, legde die de een na de ander op het tafeltje, dertig centimeter uit elkaar, vouwde zijn handen en boog voorover. “Ik ben opnieuw verliefd”, zei hij. Annelies’ hart kromp in elkaar. Sedert ze Kevin kende, waren er enkele schermutselingen geweest. Meestal bleven ze na een avondje stappen bij elkaar slapen, ze waren wel eens een weekend naar de Ardennen geweest, samen met een ander koppel en toen had Annelies heel even het gevoel gehad dat ze een koppel waren.

Kevin had haar echter meteen duidelijk gemaakt dat het niets zou worden. “Bindingsangst” had hij het de eerste keer genoemd. “Lisa-vrees” noemde Annelies het. Hij was zijn vorige lief nooit vergeten. Annelies had het gevoel dat Kevin nog altijd op haar aan het wachten was. Telkens was het wakker worden naast hem dan ook een nachtmerrie. Dan wist ze dat ze zichzelf voor heel even iets wijs had gemaakt. Dat ze heel even had gedacht dat ze ooit op de eerste plaats zou komen.

Als Kevin wakker werd, wist ze snel beter. Zij deed alsof ze sliep. Hij stond op, trok zijn boxershort aan een zocht de badkamer op. Ze hoorde het water lopen en zag de scene die zich achter het mat plastic scherm afspeelde helemaal voor zich. Ze hoor de handdoek over zijn grote lijf gaan. Ze hoorde het ritsen en het knopen. Zijn schoenen. Een kus op haar wang of voorhoofd. De deur.

Op die momenten huilde ze tranen met tuiten. Telkens weer voelde ze zich gebruikt. Even vaak liet hij daarna een tijd niets meer van zich horen. In het begin dacht ze dat hij het deed om haar te kwetsen, om de wonde extra groot te maken. Ze kwam er echter snel achter dat het schuldgevoel was. Vluchtgedrag om haar even niet onder ogen te hoeven komen. Dat hoorde ze toen ze als bij toeval een goede vriend van hem ontmoette.

Weken, soms enkele maanden later zou hij terug contact opnemen. Zij vond dat dat haar taak niet was. Zij had het contact niet verbroken. Telkens weer kwam er een telefoontje, een bericht, via facebook, liefst zo vrijblijvend mogelijk. Even vriendelijk als altijd. Geen excuses, liefst een zo open mogelijk hoi en dan het verhaal dat hij kwijt wilde.Dan probeerde Annelies hem op afstand te houden maar vroeg of laat versukkelde ze met hem in dezelfde cirkel.

De wijn en de rook legden een steeds dichter wordende nevel over de donker wordende avond. Annelies had maar één woord moeten zeggen en Kevin was losgebrand. Hij had verteld over zijn nieuwe liefde en Annelies was steeds dieper in elkaar gedoken. Hij trok er zich niets van aan. Wist niet hoezeer hij Annelies met zijn verhaal kwetste. Zij had zich drie dagen miserabel gevoeld na het vertrek van Robby en dacht dat dit een gezellige avond zou gaan worden. Niet dus. Hij wou vertellen.

Kevin vertelde met een vuur waarop hij sprak tijdens de hoogtepunten van hun samenzijn. Zoals op de dagen waarop ze samen naar haar appartement zouden trekken en naast elkaar in slaap zouden vallen. Nu vertelde hij over iemand anders. Eerst was ze tweede in rang geweest. Telkens weer voelde ze de schaduw van Lisa over hen hangen. Hoewel ze ver weg in Amerika zat, was ze steeds weer spelbreker geweest. “Ik kan haar niet vergeten, sorry”, het was één van Kevins zinnen geweest waar hij haar mee in de vergeetput duwde.

Ze bestelde nog een glas rode wijn. Hij hield het bij bier.

Nu was er dus een ander. Kevin vertelde hoe hij haar had ontmoet op een interne netwerkingdag. Sedert de campus was uitgebreid en dat meer en meer disciplines in het zelfde gebouw werden gehuisvest kende niemand niemand nog. Iedereen liep door de gangen hopen kennis mee te dragen en mensen die hetzelfde probleem hadden waren op nauwelijks vijf meter van elkaar bezig dat probleem op te lossen. De netwerkmeetings waren bedoeld om kennis te delen maar de avonden liepen vaker wel dan niet uit en na enkele glazen werd de sfeer hoe langer hoe informeler. De kennis werd, net als de tafels en de stoelen aan de kant gezet en met behulp van hun computers en en iPods, een meegebrachte boxenset werd een muziekje gedraaid. Sommige collega’s waagden zelfs een danspasje.

Zij werkte op een andere afdeling maar hun onderzoek hield nauw verband. Ze hadden afgesproken om in de komende dagen samen te gaan eten en dan verder te vertellen. Het gesprek was daarna afgegleden naar hun persoonlijke levens. Zij hield van lezen. Ze schreef ook. “Maar alleen voor eigen gebruik”, vertelde ze. De kwaliteit van mijn schrijfsels is niet van dien aard dat ik ze uit zou kunnen geven. Liever stapelde ze alles op in files op haar computer. Sommige stukjes had ze uitgeprint, om zeker te zijn dat ze een crash van haar computer zouden overleven.

Dat vond Kevin intrigerend. Als hij dat “intrigerend” uitsprak, zag Annelies een soort glinstering door zijn ogen gaan. Dan wist ze wat ze miste. Intrigerend zijn. Annelies was nooit intrigerend voor hem geweest. Daarvoor kenden ze elkaar al te lang. Het nieuwe kan intrigerend zijn, het oude kan veranderen maar intrigerend wordt dat niet meer.

Ze bestelden opnieuw. De glazen werden gebracht. Annelies vroeg welke wijn ze aan het drinken was. Het barmeisje dat de plaats van Alice inmiddels had ingenomen bracht de fles. Annelies greep de fles, bestudeerde het etiket, probeerde de tekst in het Spaans op de achterkant te lezen en gaf ze terug aan het barmeisje. “Goede keuze meid, doe zo voort”, lachte ze. Ze begon het effect van de wijn te voelen. Nu moest ze zichzelf in de gaten houden.

Kevin en zijn nieuwe vlam die Karen bleek te heten, waren de dag na het netwerken uit eten gegaan. Zij had één van haar verhalen meegebracht. Kevin vond het best goed geschreven en de vragende ogen achter die hij boven het blad bleef zien, hadden bij hem een spontane “waw” doen ontstaan. Zij was rood geworden. Hij had in haar ogen gekeken en “echt” gezegd.

“Is er dan iets tussen jullie?”. Kevin was ineens stilgevallen op het moment dat voor Annelies het verhaal nog moest beginnen. Hij schudde zijn hoofd. Wist niet hoe het kwam. Hij, de onthechte, was in zijn schulp gekropen. Dat zag Annelies. Er was iets wat hij verzweeg. Dat zag ze zo.

Het café was inmiddels leeg gelopen, het barmeisje was begonnen met de tafels schoon te maken. Annelies voelde de adem van de sluiting in haar nek blazen. “Zullen we op mijn appartement nog een afzakkertje doen?” vroeg ze. Ze stonden recht en deden hun jassen aan. Het meisje achter de bar wuifde hen uit, de nacht tegemoet.

Als ze buitenkwamen greep Kevin haar ineens vast en gaf haar een knuffel. “Ik ben niet lief voor je geweest”, zei hij, “ik wil het goedmaken”. Annelies werd warm en koud tegelijk. Wist geen blijf met haar handen, legde die tenslotte op zijn rug en drukte zich stevig tegen hem aan. “Geeft niet”, fluisterde ze.

Categories
Uncategorized

Happy Birthday @charlesdarwin

Niet echt Darwin zelf, vandaag is het exact 150 jaar geleden dat On the origin of species by means of natural selection het daglicht zag. 150 jaar geleden nog maar… Daarvoor dachten mensen in onze streken (enkele uitzonderingen niet te na gesproken) dat wij uit een stuk klei geschapen zijn, niet te geloven.

Vanavond lees ik in het boek ‘Grote vragen in de wetenschap’ het hoofdstuk ‘Evolueren we (de mensheid) nog’. En ja, dat doen we. Mooi vind ik dat.

Categories
Uncategorized

De foto

Eigenlijk had hier vanavond een nieuw nanowrimoverhaal moeten staan, het is echter nog niet klaar. Mijn collega’s weten daarvan, geen nood. Als voorproefje alvast de bijhorende foto voor de verhalensite waar alle verhalen gegroepeerd worden.

Categories
Uncategorized

Er zijn van die dagen…

… dat het weer alles overheerst. Waar je nat wordt als je nog maar denkt aan naar buiten gaan. Waar het weer door spleten en kieren je lijf binnendringt. Je kan er gedichten over schrijven, of haiku’s voor mijn part, maar aangenaam is het niet.

Categories
Uncategorized

TEDxAms

Vorige week vond in Amsterdam de Nederlandse editie plaats van het TED symposium. Volgende week is Brussel aan de beurt. Hoewel ik nogal een fan ben van TED ga ik er niet naartoe. Vraag me niet waarom. Niet ingeschreven. Gewoon. Hopelijk komen de video’s snel online, al valt daar voor te vrezen.

Waar TEDx Amsterdam een open gebeurtenis was, naar TED normen de normale gang van zaken, dreigt TEDx Brussel een besloten bijeenkomst te worden waar we het een hele dag met partiële twitterberichten zullen moeten gaan doen. Zelfs fotograferen schijnt er verboden te zullen worden. Begrijpe wie begrijpen kan.

TEDx Amsterdam had een mooi programma vond ik, met een half oor heb ik de hele dag aan de livestream gehangen. Met een heel oor (zelfs 2) heb ik enkele interessante lezingen gevolgd. En kijk: er staan nu al wat interviews en flashes online op youtube.

Ik denk deze morgen even aan mijn leerlingen voor te leggen. Of misschien wacht ik tot zijn volledige talk online is. Interessante man.

Categories
Communicatie

De digitale revolutie is nu (nog niet?)

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Als je mij zou vragen van welk mediamerk ik fan ben, dan zou de BBC ongetwijfeld het eerste merk zijn wat in mijn hoofd opkomt. Niet alleen omdat ik een behoorlijk grote bewondering heb voor wat er aan fraais wordt geproduceerd daar in het broadcasting house maar ook over de state of the art technologie waar ze zich steeds van bedienen. Als je de BBC iPlayer bijvoorbeeld vergelijkt met wat de VRT aanbiedt, dan moet je toch even achter de oren krabben. Ik weet dat ze het aan de Reyerslaan met zoveel minder centen moeten stellen, I know. Al is creativiteit is niet altijd in geld uit te drukken.

De BBC bedient zich niet alleen van state of the art technologie, ze loopt er ook op voor. Zo lanceerden ze eerder deze maand BBC digital revolution, een project, een experiment om te zien waar de digitale revolutie mogelijk toe kan of zal leiden. Op de site kan je rushes downloaden van programma’s en ze zelf in elkaar knutselen, je kan er discussiëren op de blog en er is een kortfilmcompetitie voorzien.

Ze hebben het daar goed voor mekaar in Londen, dunkt het mij. Ze richten zich met de ter beschikking staande fragmenten op een duidelijk internetminded publiek. Al is en blijft het natuurlijk een experiment, dat benadrukken ze daar ook. Het blijft afwachten of mensen echt hun eigen programma’s willen gaan maken. Mij lijkt dat nogal sterk.

Waar het wel op wijst, is een duidelijke verschuiving van de taak van de broadcaster. Misschien zal het in de toekomst zo zijn dat we, naast het knip-en-plakwerk van het journaal ook de volledige interviews ter beschikking zullen krijgen. Mijns inziens ligt daar de digitale revolutie, in het extra aanbieden van content. Zo is het in het verleden altijd gegaan.

De krant was een uitbreiding van het vlugschrift, de radio werd omschreven als het gesproken dagblad, televisie als radio met beeld. Zo zal het ook met internet gaan. Een aanvulling op onze mediaconsumptie, geen vervanging. De Digital revolution die door de BBC telkenmale wordt aangevuld met (working title) zal volgens mij dan ook een traditioneel experiment zijn in de traditionele zin van het woord.

Een experiment dat geen doel op zich is maar wel blootlegt in welke zin de evolutie zal plaatsvinden. Deze uitzending van het radioprogramma Digital planet bevat meer informatie. Benieuwd wat het wordt. Et tu?

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Uncategorized

Ingezonden aanvraag

Zou je die mensen toch geen vijf frank geven? Half, wat zeg ik, heel bloggend België en Nederland heeft deze mail waarschijnlijk in de digitale brievenbus gekregen, meer dan de helft in de spambox maar soit.

Beste webmaster,

Ik kwam http://janseurinck.com/ tegen tijdens mijn zoektocht op het internet en wilde weten of u interesse hebt in het uitwisselen van gratis links? Dit houdt in dat in ruil voor een link op uw website, ik een link terugplaats op een van onze sites. De websites die ik wil promoten zijn hoofdzakelijk informatie sites over uiteenlopende casino games, backgammon en de online handel in valuta (forex).

We hebben veel sites in beheer met pagerank en backlinks waar ik uw link op kan plaatsen, dus mocht u meer willen weten, dan stuur ik u graag wat meer informatie op. Kunt u me laten weten of u interesse hebt? Mocht het niet zo zijn, dan hoeft u niet te reageren, u zult in ieder geval geen andere emails met verzoeken ontvangen op dit adres.

Met vriendelijke groet,

Kim Luijten

Links ruilen dus. Dat zal niet gaan gebeuren. Voor een bedrijf dat focust op content en SEO heeft interanking dot com trouwens weinig content in huis.

Categories
Uncategorized

Geen inspiratie op dit moment

#fail

Inspiratie genoeg eigenlijk, maar ik vond het een mooie introductie op deze Know Your Meme. Zo’n heerlijke site ook.