Bizcamp

Vandaag vond in een onafgewerkte The Hub in Brussel de Belgische editie plaats van Bizcamp. Bizcamp is een, en ik citeer: “user generated business conference”. Ik was erbij en zag dat het goed was. Een proficiat aan het hele team. De lezingen van Tamara Gielen, Béate Vervaecke, Tijs Vrolix, Lodewijk Regout, Evan Van Lissum, Ghislaine Bovy en Leo Exter die ik bezocht waren stuk voor stuk interessant.

Na vier jaar als werknemer denk ik er immers over mijn expertise als freelancer in de markt te gooien. Als zelfstandige of iets in bijberoep. Ik dacht op Bizcamp het antwoord te vinden op enkele fundamentele vragen. Die vond ik her en der. Uiteraard kreeg ik niet op alle vragen een antwoord maar toch leerde ik bij. Dat ondernemen ook gaat over zelfvertrouwen bijvoorbeeld. En over in het water springen en dan pas zwemmen. Binnenkort toch maar eens knopen doorhakken over één en ander.

Afscheid

Dat we ooit afscheid zouden moeten nemen stond bij voorbaat vast. Met een fiets heb je geen eeuwigdurende relatie. Metaalmoeheid. De ouderdomskwaal van bejaarde fietsen. Hij die me ooit van kot naar aula en over café terug naar kot bracht is niet anders. Hij stond al een tijdje met meer mankementen dan wat anders te verkommeren in onze fietsenstalling. Een bejaarde waarvan de kinderen nog wel weten dat hij bestaat maar steeds minder op bezoek komen. Ik was een ondankbare zoon geworden.

Hij is vandaag meegegaan met twee mannen die hem zullen smelten en omvormen tot nieuwe fietsen. Hij was zo zwaar, dat er op zijn minst drie nieuwe fietsen uit zullen worden gegoten. Hij rammelde aan alle kanten toen ik er, als mijn cursus niet zo wou vlotten, de Kantienberg mee op sprintte. Hij kraakte toen ik er na mijn eerste academiejaar mee van Gent naar Kortemark stoomde. Elke brug een marteling. Een fietsavontuur om niet licht te vergeten.

De kleuren? Een lang verhaal.

Ik ben er helemaal week van.

Vooruit Gent

Het café van de Gentse cultuurtempel Vooruit is zo’n plek die ‘het’ heeft. Op het moment van schrijven toef ik er, temidden de bebaarde Westmalle-drinkers met een dik boek, de hippe Apple-creative, studenten ook die hun boeken openleggen naast een glaasje ice-tea. Ik drink een Guinness terwijl ik wacht en schrijf. Een enkele tweet ook, tussendoor.

Nochtans heeft de ruimte niets om ‘het’ te hebben. Het is eigenlijk te groot om gezellig te kunnen zijn maar er heerst een gezellige drukte. Een drukte die je op andere plekken zou laten vluchten maar een gezelligheid… het heeft geen naam. Draadloos internet toe. Wat moet een mens meer hebben? Hier kan ik verjaren.

Ajuin

Toen ik klein was en nog in Handzame woonde, werden in de tuin groenten gekweekt. Erwten die niet wilden, bonen die woekerden en tot drie keer toe oogst opleverden, aardappelen die gezellig werden geoogst met de viertand. Ajuinen ook. Mijn moeder is een fan van ajuin. Haar recepten beginnen steevast met “stoof een ajuin”. Zij gebruikt er twee.

Vandaag maakte ik vegetarische spaghetti bolognese naar moeders recept en dus begon ik met het stoven van een ajuin. Een groot exemplaar. Produce of Spain. Ik stel me voor hoe zo’n veld er uit ziet. Een veld ajuin en hoeveel van die velden je nodig hebt om de wereldconsumptie aan ajuin te volbrengen. Het zijn van die dingen die een mens’ voorstellingsvermogen te boven gaan.

Mijn held van de dag: Leander Bertels

Vandaag wezen fietsen langs het Albertkanaal. Gedachten verzetten. Het was een tijdje geleden dat ik me nog eens per koersfiets had verplaatst en de conditie is onbestaande (dat moet dus beter). Enfin. Ik dus langs het Albertkanaal richting Grobbendonk met de wind vlak op mijn neus.

De eerste fietser haalde ik nog in maar echt vooruitgaan deed ik niet. Ideaal dus wanneer je dan ingehaald wordt door zo’n jonge snaak, aan het trainen op een klein verzet. Een gast die mij gedurende een aantal kilometer heel vriendelijk uit de wind zette. Aan zijn profielpagina op de website van zijn ploeg te zien had hij me net zo goed kunnen losgooien.

Van 1992… Dat is ver… Ahum. Dat is tien jaar jonger dan mezelf. Shit.

The end of the noughties

In Groot-Brittannië zijn ze er blijkbaar van overtuigd dat de jaren ’00 eindigen in 2009. Na een artikel op de site van de Telegraph, springt nu ook BBC Radio 1 op de kar van het einde van het decennium. Het programma Stories (ook beschikbaar als podcast) kijkt terug op de eerste jaren van het nieuwe millenium .

Eén en ander luistert alvast als een stukje recente geschiedenis met Eminem, Radiohead’s Kid A, maar ook de opkomst en evolutie van Reality TV en het verhaal van Napster en andere filesharingdiensten. Met fragmenten uit alle greatest muziekhits van de vroege jaren ’00. Filmoverzicht toe. Have to love it.

De link naar de aflevering vind je hier (mp3-file). Radio1 Stories’ homepage vind je hier.

De brug

Man bijt hond is één van die programma’s die ik dagelijks mis. Op het uur van uitzenden ben ik nog uithuizig of sta ik achter de potten. Gelukkig is daar het internet wat de niet-televisiekijkers onder ons redt van het missen van historische televisiemomenten.

De premisse van dit stukje: wat als je tegen de brug hebt gestemd en de tunnel komt door je voortuin? Hilarisch. Een klik op de foto brengt u naar de videozone van de vrt.

Less is more

Facebook is wat overbevolkt geraakt. Al een tijdje eigenlijk. Zeker als iedereen ook nog eens beesten gaat kweken op farms en de ridder gaat uithangen krijg je al snel een wall vol eenden en zwaardvechters. Voor de mensen die daar allemaal geen boodschap aan hebben (count me in)  zijn de mannen uit Palo Alto met facebook lite op de proppen gekomen. Less is more op http://lite.facebook.com

Zo wordt facebook opnieuw een beetje meer twitter en een beetje minder spel zonder grenzen. Vind ik leuk.

(niet) Houden van

Sommige blogposts zijn zo inspirerend dat ze aanzetten tot een serie. Onlangs las ik een bericht met die potentie en wel hier. Dingen waar Michel Vuijlsteke niet van houdt. Het doet me denken aan de openingsscènes van Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain waarin wordt verteld wat de familie Poulain aan vreemde voorkeuren heeft. Michel heeft me dus geïnspireerd voor deze blogpost. Waarvoor dank.

Een niet exhaustieve lijst.

Jan houdt van:

  • Op de trein zitten en kijken naar het landschap podcast op de oren
  • Teletekst. Zo verouderd maar met zo’n romantiek en nostalgie.
  • Net genoeg straffe koffie drinken zodat je stuitert meer geen melancholie kweekt
  • Mensen die trots zijn op hun beroep en het met die uitstraling uitoefenen.
  • Een museum bezoeken met een audiogids
  • Harpistes. Geen idee waarom. Of het aan de harp ligt of de bespeelsters ervan.
  • Luisteren naar mixtuur of andere radioprogramma’s die niet steeds weer hetzelfde popdeuntje de ether insturen
  • Het appartement met alle aanhorigheden waar hij woont
  • Snel met de fiets rijden, ook op plaatsen waar dat eigenlijk niet hoort, zoals winkelstraten. Ook: surplacen aan kruispunten. De enige momenten waarop ik wens dat het wat langer rood zou blijven.
  • Sprekende vergelijkingen. Niet van het politici-slag: landen of op de buik gaan of het voorgerecht of het dessert maar barokke dingen: het gevoel van angst besprong hem als een tijger een gewond hertekalf. Dat slag.
  • Tekstjes schrijven of sleutelen aan teksten
  • Aangesproken worden om de weg uit te leggen
  • Vers brood ’s morgens, ook al betekent dat een kwartier vroeger opstaan
  • Op een pleintje of terrasje zitten en kijken naar de mensen die voorbij komen
  • Tijdritten en ploegentijdritten. Toegepaste kunst in sportvorm.
  • Langs de IJzer of het Albertkanaal knallen per koersfiets
  • Meer dan 1000 RSS-berichten lezen en google reader op 0 krijgen
  • Twunchen en twiken met mensen die hij nooit had leren kennen als er niet dat medium was, dat is interessant en vreemd tegelijk
  • Podcasts beluisteren en tegelijk iets praktisch doen. Strijken of kuisen of winkelen. Efficiëntie.
  • Zijn vriendin en familie enzo, dat spreekt.

Jan houdt niet van:

  • Mensen die jonger zijn dan hem maar al dingen bereikt hebben die hij nog niet heeft bereikt.
  • Fietspaden die zo slecht aangelegd zijn dat je het vermoeden je bekruipt dat de archtitect niet weet wat een fiets is. Fietspaden in klinkers bijvoorbeeld of met korte bochten.
  • Mensen die denken dat alles op Facebook en Twitter écht is.
  • Kapsters die vragen of “het water goed is van temperatuur”
  • “Zoiets hebben van…” en andere nietszeggende zinsconstructies.
  • Spreken en ineens tot het besef komen dat het woord geheugen verderop in de zin komt. Hegeuhen…
  • Mensen die niet antwoorden op mails of telefoontjes.
  • Dokters en andere kwakzalvers
  • Slecht gevoerde vergaderingen waar niemand een * mee opschiet.
  • De rook die blijkbaar bij leuke cafés hoort
  • Een prijs plakken op zijn eigen werk, ook al hoort het er dezer dagen bij.
  • Beginnen aan een zin waar een moeilijk woord in voorkomt en net op het moment dat je het wil zeggen ontsnapt het en gaat je zinsconstructie de mist in. Als je Palindroom wil gebruiken bijvoorbeeld.
  • Verkopers van goede en andere doelen in winkelstraten of daarbuiten.