Over atletiekpistes en probleembepaling

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Telkens wanneer het regende, lag de atletiekpiste er slecht bij. Grote plassen maakten het lopen op de binnenbaan onmogelijk. Gravel vermengde zich met water en wie zich na een plensbui toch aan een loopje waagde besloot in ruime ovalen rond te lopen. Dus besloot het gemeentebestuur om er iets aan te doen. De oplossing voor het waterprobleem was wel duidelijk: de afvoer moest worden opgelost. De betonlaag onder de laag gemalen baksteen diende te worden opengehaald om het overtollige water toe te laten meteen in de grond te verdwijnen.  

Een aannemer werd gezocht en gevonden. Een specialist terzake die perfect kon uitvoeren wat er werd gevraagd: betonlaag open en een nieuwe laag gemalen baksteen erbij. De aannemer had gesuggereerd om ook afvoer via gootjes te voorzien, iets wat het gemeentebestuur zelf kon doen. Dan moest er geen nieuwe procedure doorlopen.

Gootjes werden aangelegd en beton opengehaald. Een nieuwe laag gravel werd aangevoerd en door een gespecialiseerd team van de aannemer over de 400 meter uitgespreid. Het probleem van het water bleef echter. In mindere mate in de binnenbaan maar zowat overal, nu.

Dus kwam de deskundige van de aannemer terug. Om te kijken wat er fout was gelopen. Het beton bleek opengehaald en het gravel aangelegd. De aangelegde gootjes waren correct geplaatst, al was 7 meter op 400 misschien wat weinig om de regen van de afgelopen dagen te kunnen slikken. Er werd besloten dat dit uitzonderlijke omstandigheden waren. Dat had noch de aannemer noch het bestuur kunnen voorzien.

Voor de zekerheid werd beslist een extra laag gemalen baksteen aan te voeren. Het probleem bleef bestaan. Enkele dagen regen zorgde voor een zompige ondergrond. Niet voor een dag zoals vroeger het geval was maar voor enkele dagen na de regenval.

“We hebben geen Finse piste besteld”, zo telefoneerde een verantwoordelijke van de gemeente naar de aannemer die, geschrokken door de felle bewoordingen en vooral door de manier waarop ze werden uitgesproken een nog deskundiger deskundige ter plaatse sturen. Samen met de deskundige keek de verantwoordelijke voor sportinfrastructuur naar de piste.

Een loper die toevallig gepasseerd kwam zag de twee. Hij informeerde naar de stand van zaken. Hij had de bordjes over de op til zijnde werken zien hangen en wilde weten wanneer hij zijn trainingsommetje zou moeten veranderen. “We zijn er mee bezig”, zei de verantwoordelijke voor sportinfrastructuur, “het komt in orde”.

De vaststelling bleef dezelfde: het beton was afdoende gebroken. Een extra laag zou mogelijks soelaas brengen. Het leek voor iedereen een goeie oplossing. Nog geen week later werd een vrachtwagen aangereden met opnieuw een berg gemalen baksteen. Het uitrijden zou de gemeente deze keer voor de rekening nemen. Het mocht niet baten. De vaste gebruikers van de piste begonnen te morren. Eén was na een looptocht thuisgekomen met schoenen die zo vuil waren dat haar man uitdagend gevraagd had of zij in het vervolg het huis zou schoonmaken.

De meest ervaren deskundige van de aannemer werd erbij gehaald. Hij bracht gespecialiseerd materiaal mee en werd door de schepen van sport zelf opgewacht. Op de weg naar de piste had hij er de offerte voor de uitgevoerde werken bekeken. Het leek hem een tekstboekvoorbeeld van wat zijn bedrijf kon doen. Uiteindelijk waren ze grondaannemers en wisten ze nu niet bepaald veel van sport, het draineren van zandleem- of kleigrond had voor hen niet de minste geheimen.

De ervaren deskundige keek naar de piste en liet zijn gespecialiseerde meetapparatuur in zijn auto liggen. Hij sprak een loper aan en vroeg naar de situatie. Daarna stapte hij op de schepen van sport aan die vond dat het nu wel dringend tijd werd om aan de slag te gaan zodat kon vastgesteld worden waar de uitvoeringsfout zat.

“Er is helemaal geen fout gemaakt”, zo stak de ervaren deskundige van wal. De gootjes zijn correct geplaatst, het beton is naar behoren opengewerkt. Het gravel is niet van de beste maar ook niet van de slechtste kwaliteit zoals aangegeven op de offerte. “Nee”, zo kondigde de deskundige aan, “hier treft niemand schuld, behalve degene die de oplossing heeft bedacht voor het probleem zelf werd geïdentificeerd”.

Het beton dat onder de gravelpiste lag, zou ervoor gezorgd kunnen hebben dat het water werd afgevoerd naar de gootjes. Het beton is aanzien als een deel van het probleem terwijl het net een onderdeel van de oplossing was. Helaas is dat nu weg. “Misschien moet je de aanleg van een kunststofpiste overwegen, dat doet elke gemeente tegenwoordig”, zo besloot de deskundige.

Dit verhaal (dat linken met de realiteit vertoont) geeft aan wat er vandaag vaak gebeurt in organisaties. Of ze nu klein zijn of groot. Er wordt een oplossing gevonden voor een probleem dat niet scherp gedefinieerd is. De oplossing wordt zelfs uitgevoerd zonder dat één van de lopers (die gezegd zou hebben dat wanneer het regent je dan maar beter een dagje voor het wegparcours opteert) is geluisterd.

Ook de aannemer gaat niet vrijuit. Hij verkocht een oplossing omdat daar naar gevraagd werd. Niet de oplossing die de klant eigenlijk had moeten krijgen: ineens een nieuwe piste zoals die op de meeste plaatsen wordt aangelegd of gewoon voldoende afwatering via een goot die de gemeente zelf had kunnen installeren. Drie keer werd de atletiekpiste aangepakt. Mensen en materieel zijn ingezet. Kosten gemaakt langs elke kant. Het resultaat? Slechter dan het oorspronkelijke probleem waarbij de piste enkele dagen per maand onbruikbaar bleef.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

De Catalaanse tunnel van Rajoy

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Dit weekend werd in Catalonië een poging gedaan om een referendum te organiseren rond de onafhankelijkheid van de noordelijke Spaanse provincie. Het Spaanse antwoord weerklonk in alle uithoeken van de wereld: de guardia civil trad op zijn minst gezegd stevig op tegen (meestal) vreedzame stemmers en passieve protesten.

Hoe kan dat toch vroegen specialisten en gewone burgers zich in koor af? Hoe kan het dat eerste minister Rajoy het bevel gaf om zo hardhandig op te treden op de verkiezingsdag en om in de aanloop ervan politici en andere ambtenaren op te pakken? De link naar de dictatuur van Franco was niet alleen in de Spaanse media toen al gelegd.

‘Laat de Catalanen stemmen en verklaar de stembusslag naderhand ongeldig’, zo opperde iemand tijdens een vox pop. Makkelijk zat, zou je denken. In opiniepeilingen blijken de voor- en tegenstanders van Catalaanse onafhankelijkheid meestal rond de 50% te hangen. Die beslissing zou je nog wel makkelijk naast je neer kunnen leggen, Madrid zijnde.

Niet dus. Rajoy gooide in de aanloop naar de verkiezingen een rode loper uit voor de separatisten. Politieagenten in vol ornaat voor hoofdkwartieren van politieke partijen. De situatie was dan al hopeloos. De overwinning van de onafhankelijkheidsdenkers (90% van de stemmen op een opkomst van 42% stond dan al vast). Iedereen zag het aankomen. Behalve Rajoy.

Nochtans had hij kunnen weten waar hij aan begon. Het is wat die vervelende middenvakrijder doet als er ergens in de verte iemand zijn rem even aanraakt. In de ogen van de bestuurder kondigt het remlicht een gevaar aan. Hij ziet zijn leven aan zich voorbij schieten en dus gaat hij ook remmen. Vol.

Cognitive tunneling heet dat in het psychologische jargon. Het is een diepmenselijke reactie die ons op scherp stelt. Cognitive tunneling zorgt ervoor dat je, wanneer je gaat lopen voor een beest in de savanne, in de rapte je speer meeneemt of net niet, wanneer dat alleen maar extra risico betekent. Het is ook het systeem dat er voor zorgt dat projecten eindeloos doorgaan ook al is het voor iedereen duidelijk dat het nergens heen leidt.

De reactie van Rajoy is net zo’n cognitieve tunnel. Het Catalaanse referendum moet hem en zijn omgeving een doorn in het oog zijn geweest. Ze werden daarin bevestigd door het grondwettelijk hof dat een streep trok door de geldigheid van het referendum. Daarmee werd de stembusslag voor de Spaanse premier het probleem dat opgelost moest worden.

De achterliggende idee van het referendum, laat staan de oorzaak van de vraag om het te organiseren -de onafhankelijkheidsgedachte zelf- schoof hierdoor niet alleen naar de achtergrond, het verdween helemaal uit beeld. De separatisten konden, hoewel hun initiatief officieel onwettig was, de democratiekaart trekken.

Het is zoals de eerder vernoemde bestuurder die in de verte een signaal ziet maar met zijn actie mogelijk erger veroorzaakt, niet in het minst voor zichzelf. Het antwoord voor de vraag waarom Rajoy met beide voeten vooruit in de tackle ging op het referendum is dus een pak minder verwonderlijk als je zou denken.

De cognitieve tunnel waar hij en zijn omgeving in terecht waren gekomen moet zo duidelijk de enig mogelijke weg zijn geweest dat het bevel om hard op te treden onvermijdelijk werd. Hierbij zichzelf in de voet schietend.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Mijn spotify timecapsule

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Redelijk geniaal gedaan van Spotify, deze Time Capsule module. Met muziek uit de jeugdjaren van de gebruiker. Dit is de mijne. Ik mis Underworld er een beetje in, bijvoorbeeld. Verder redelijk euhm… eclectisch met zowel Bombtrack van Rage Against the Machine als How much is the fish van Scooter. Eclectisch dus. #zobenik Benieuwd naar jouw lijst. Zet een linkje hieronder. Kan ik eens luisteren.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

De HTC U11 review

[vc_row][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a0560b19e3a6′][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_alignment=”left” md_text_title_line_height=”40″ md_text_desc_line_height=”21″ md_text_title_bottom_space=”10″ md_text_separator_bottom_space=”10″ md_text_description_bottom_space=”25″ md_text_title_separator=”no” md_text_separator_width=”110″ md_text_separator_height=”5″ md_text_separator_color=”rgb(0, 255, 153)” md_text_style=”solid” md_text_solid_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_gradient_color=”pixflow_base64eyJjb2xvcjEiOiIjODcwMmZmIiwiY29sb3IyIjoiIzA2ZmY2ZSIsImNvbG9yMVBvcyI6IjAuMDAiLCJjb2xvcjJQb3MiOiIxMDAuMDAiLCJhbmdsZSI6MH0=” md_text_title_size=”32″ md_text_letter_space=”0″ md_text_hover_letter_space=”0″ md_text_easing=”cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1)” md_text_use_title_custom_font=”no” md_text_title_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:300%20light%20regular%3A300%3Anormal” md_text_number=”1″ md_text_title1=”pixflow_base64PGRpdj4mbmJzcDs8L2Rpdj4=” md_text_title2=”Typography Shortcode” md_text_title3=”Typography Shortcode” md_text_title4=”Typography Shortcode” md_text_title5=”Typography Shortcode” md_text_content_size=”14″ md_text_content_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_use_desc_custom_font=”yes” md_text_desc_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal” md_text_use_button=”no” md_text_button_style=”fade-oval” md_text_button_size=”standard” left_right_padding=”0″ md_text_button_text=”READ MORE” md_text_button_icon_class=”icon-angle-right” md_text_button_color=”rgba(0,0,0,1)” md_text_button_text_color=”rgba(255,255,255,1)” md_text_button_bg_hover_color=”rgb(0,0,0)” md_text_button_hover_color=”rgb(255,255,255)” md_text_button_url=”#” md_text_button_target=”_self” md_text_animation_type=”fade” md_text_animation_speed=”200″ md_text_animation_delay=”0″ md_text_animation_position=”center” md_text_animation_show=”once” md_text_animation_easing=”Quart.easeInOut” md_text_parallax_speed=”1″]

HTC zit al een tijdje in de hoek waar de klappen vallen. Op één of andere manier lukt het ze niet om hun Smartphones die al jaar en dag stelselmatig innovatiever en beter zijn dan die van pakweg Samsung, in de markt te zetten.
Deze zomer kwam dan de mededeling dat ze misschien wel eens op zoek zouden kunnen zijn naar een overnemer. Nu zou Google wel eens die overnemer kunnen gaan worden. Dat zou wel eens vonken kunnen geven want terwijl ze daar in Taiwan zichzelf in de etalage aan het zetten waren, liep ik nog eens rond met een testtoestel. De HTC U11.
Die U11, dat is dan wat ze noemen het vlaggenschip van het HTC-gamma. Over de inhoud van de officiële doos moet je mij geen vragen stellen want ik kreeg de PR-doos. Wat meteen opvalt na de glimmende telefoon (ik kreeg de lichtblauwe versie) is de koptelefoon, die geen audiojack maar een USB-C aansluiting heeft. Zelf kreeg ik er ook een doorzichtig hoesje bij. Wat goed is want die blinkende achterkant met krassen, het zou geen zicht zijn.
Een vlaggenschip, dat betekent de snelste processor van de reeks en genoeg werkgeheugen om tijdens de testmaand geen enkele keer het gevoel te hebben dat er gewacht moet worden op het toestel. De batterij haalt je makkelijk de dag door, zelfs als je een intensieve gebruiker als ik bent. Als je echt een hele dag Pokemon Go wil spelen, kom je er misschien toch niet. Daarvoor is er dan Quick charge, versie 3.0. Ik heb de versies 2.1 tot en met 2.9 duidelijk gemist. Handig is het wel. Even aan het stopcontact, neem een half uur, en je kan weer een ommetje of zeven door het Middelheimpark lopen.
Zeer te spreken ben ik ook over (de kleuren van) het scherm. Het zou iets met het glas zijn, lees ik hier en daar. Ik heb ooit televisie gedaan en de kleuren van een scherm, ik ben daar nogal gevoelig aan. Of het nu softwarematig is of het is effectief het glas, dat zal mij dan worst wezen.
De mobiele internetverbinding daarentegen, daar hebben we al beter gezien. Zonder daarover in details te treden, wanneer je hier ten huize Seurinck op het toilet zit, durfde het wifi-signaal wel eens verloren te gaan. Iets wat met de Nexus en de One Plus 3T die hier momenteel in gebruik zijn nooit gebeurt.
Softwarematig blijft HTC investeren in haar Sense-laag bovenop de standaard Android. Voor mij zou dat allemaal niet moeten maar ik begrijp dat de gewone gebruiker er wel wat aan heeft. Veel features die in de vroege Sense zaten, zijn nu overgenomen (en een pak beter gemaakt) door Google Now. Dat maakt features als Blinkfeed bijvoorbeeld vooral storend want niet beschikbaar in een Vlaamse versie want die Franse versie is leuk als je daar op reis bent maar eens terug wil je toch graag de strapatsen van de lokale politici volgen.  
Nieuw bij de U11 is dat Sense ook een hardwarelaagje krijgt. Je kan namelijk op de telefoon knijpen. Knijpen? Jawel. Je kan de telefoon zo instellen dat je, wanneer je er op knijpt een bepaalde functie kan ontgrendelen. Foto-app openen of je moeder bellen, je zegt het zelf maar. Leuke feature maar niet meteen iets waarvan ik een aankoopbeslissing zou laten afhangen.
Heeft HTC met de U11 een telefoon opgeleverd waar je van gaat dromen? Die tijd is voorbij denk ik. Van droomtelefoons. Tenzij je het statussymbool met het fruit op de achterkant wil kopen. Dat is geen telefoon, it’s a fashion accessory. De U11 is wel één, zoniet dé Android telefoon die je wil kopen als je in de markt bent voor een nieuw en hardstikke degelijk toestel.

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a0560b19e40b’][/vc_column][/vc_row]

Leve de cyberaanval!

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]De wereldwijde cyberaanvallen van de voorbije weken hebben in veel bedrijven de nodige impact gehad. Niet alleen financieel en mentaal maar ook procesmatig. Wanneer de informatica het laat afweten, ligt het bedrijf plat net zo wel als dat het geval zou zijn als wanneer de machines uit zouden vallen.

Het is behelpen dan. Alternatieven zoeken. Al zeker bij wat ik kort door de bocht even de kenniswerkers zou willen noemen. Bij de afdeling van Mondelez in Herentals werd pen, papier en iemand met een mooi geschrift opgevorderd om te communiceren naar de werknemers.

“Omwille van een cyberaanval kunnen we momenteel niet normaal produceren”, zo staat er te lezen. Er moet gebeld worden naar wel zes verschillende nummers om de planning op te volgen en verdere communicatie zal volgen. Wanneer is onduidelijk.

Zelf heb ik de tijd niet meer meegemaakt dat een job zonder persoonlijk e-mailadres kwam. Die tijd ken ik alleen van verhalen die collega’s me door de loop der jaren hebben verteld. Die verhalen komen meestal boven als internet op kantoor plat gaat of zoals bij Mondelez vandaag, zo kan ik me voorstellen.

Je kan je dan de vraag stellen hoe dat vroeger toch in vredesnaam geregeld werd. Hoe mensen ooit tot consensus kwamen en hoe iedereen op de hoogte bleef van het reilen en zeilen van een bedrijf, zo zonder e-mail of slack of facebook workplace of wat er bij jou op kantoor ook wordt gebruikt.

Je kan ook de vraag stellen hoe we al die communicatiemiddelen vandaag gebruiken. Proberen we effectief het onderste uit onze kan te halen of zijn we aan het communiceren omwille van de communicatie? Zijn we op de hoogte omdat het essentiële informatie is voor de vooruitgang van het bedrijf of willen we als manager vooral weten waar iedereen mee bezig is?

Een werkplek is anno 2017 vaak een plaats van oorverdovende communicatie. Wie de fout maakt de ochtend te beginnen met het beantwoorden van een aantal mails, komt al te vaak aan de lunch met het gevoel dat er deze namiddag nog een bord vol to-do’s staat. Stilaan beginnen bedrijven het in te zien. Er worden dagen-zonder-mail georganiseerd of stilteplaatsen in eilandorganisaties. Om even te ontsnappen en écht werk gedaan te krijgen.

Beantwoorden we al die berichten op elk uur van de dag en de week zo snel mogelijk om te tonen dat we weldegelijk aan het werk zijn of bieden we telkens we een extra bericht op de stapel leggen écht een meerwaarde?

Het is makkelijk lachen met het voorstel van Kris Peeters om het mailen na de uren aan banden te leggen. Een overheidsingrijpen is uiteraard een brug te ver maar als de onzichtbare hand bestaat, dan mag die stilaan omhoog voor de niet aflatende stroom aan communicatie die dwangmatig moet worden gedoofd door nog meer communicatie. [/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Growth Hacking: het nieuwste vakje op de buzzword bingo?

[vc_row][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a04732e086e1′][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_alignment=”left” md_text_title_line_height=”40″ md_text_desc_line_height=”21″ md_text_title_bottom_space=”10″ md_text_separator_bottom_space=”10″ md_text_description_bottom_space=”25″ md_text_title_separator=”no” md_text_separator_width=”110″ md_text_separator_height=”5″ md_text_separator_color=”rgb(0, 255, 153)” md_text_style=”solid” md_text_solid_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_gradient_color=”pixflow_base64eyJjb2xvcjEiOiIjODcwMmZmIiwiY29sb3IyIjoiIzA2ZmY2ZSIsImNvbG9yMVBvcyI6IjAuMDAiLCJjb2xvcjJQb3MiOiIxMDAuMDAiLCJhbmdsZSI6MH0=” md_text_title_size=”32″ md_text_letter_space=”0″ md_text_hover_letter_space=”0″ md_text_easing=”cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1)” md_text_use_title_custom_font=”no” md_text_title_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:300%20light%20regular%3A300%3Anormal” md_text_number=”1″ md_text_title1=”pixflow_base64PGRpdj4mbmJzcDs8L2Rpdj4=” md_text_title2=”Typography Shortcode” md_text_title3=”Typography Shortcode” md_text_title4=”Typography Shortcode” md_text_title5=”Typography Shortcode” md_text_content_size=”14″ md_text_content_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_use_desc_custom_font=”yes” md_text_desc_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal” md_text_use_button=”no” md_text_button_style=”fade-oval” md_text_button_size=”standard” left_right_padding=”0″ md_text_button_text=”READ MORE” md_text_button_icon_class=”icon-angle-right” md_text_button_color=”rgba(0,0,0,1)” md_text_button_text_color=”rgba(255,255,255,1)” md_text_button_bg_hover_color=”rgb(0,0,0)” md_text_button_hover_color=”rgb(255,255,255)” md_text_button_url=”#” md_text_button_target=”_self” md_text_animation_type=”fade” md_text_animation_speed=”200″ md_text_animation_delay=”0″ md_text_animation_position=”center” md_text_animation_show=”once” md_text_animation_easing=”Quart.easeInOut” md_text_parallax_speed=”1″]

Laatst ging ik naar een bijeenkomst van online marketeers en communicatiemensen waar een Growth Hacker het woord zou nemen.

Het concept was al enige tijd op mijn radar verschenen en links en rechts had ik me wat bijgelezen. Mijn mening hing ergens tussen geïntrigeerd en sceptisch.

Geïntrigeerd omdat ineens iedereen het erover leek te hebben. Sceptisch omdat de vlag inmiddels ook alweer zoveel ladingen dekt dat je hoopte dat communicatiewetenschap toch wat meer op wiskunde zou lijken dan op psychologie. Gelukkig is dat niet het geval dus leggen we er ons bij neer dat ons vak een mengvorm van wetenschap en kunst is.

Een avond met een Growth Hacker
De Growth Hacker sprak over zijn ervaringen. Hij vertelde hoe er leads waren gegenereerd en adressen verzameld. Hij vertelde over het scrapen van websites en hoe technologie en communicatie met elkaar konden worden verweven. Sommige vondsten waren straf gevonden, andere leken me meer een kunstje dan een strategische aanpak. 

Het klonk me bij tijd en wijlen allemaal nogal dodgy. Ik was blij dat ik lang niet de enige was die tijdens de vragenronde luidop de vraag stelde of je met dat soort praktijken niet bij de privacycommissie of erger op het matje kon worden geroepen. De jongeman leek er al bij al vrij gerust in. Het was niet het beeld dat ik van Growth Hacking had verwacht wat ik die avond voorgeschoteld kreeg.

Al was de dunne lijn waarop er gewandeld werd, de interactie tussen technisch vernuft en psychologisch inzicht, ook wel genoeg om mij van sceptisch-geïntrigeerd naar geïntrigeerd zonder meer te laten opschuiven.

Twee boeken over Growth Hacking
Er zou een boek aan te pas komen. En daarna nog een boek. Kwestie van me er van te vergewissen of mijn eerste oordeel niet vooral op het conto van een auteur te schrijven zou zijn. Eerst las ik Designing for Growth, een boek dat wat meer voedingsbodem heeft in design thinking en innovatie en niet zozeer de technische of communicatiekant bekijkt.
Daarna las ik Hacking Growth, dat pas op 25 april van dit jaar in de boekenrekken kwam. Het besluit na twee boeken: mijn scepsis werd bevestigd. Eigenlijk ben ik (en jij mogelijk ook) al langer bezig met Growth Hacking dan de term de ronde van het internet is beginnen doen.

Als je een agile marketing in een proefbuis samenzet met een developer. Vervolgens laat je een communicatiemens die wat kaas gegeten heeft van behavioural economics eens schudden en voegt tenslotte wat creatives toe, is het een kwestie van wachten tot daar Growth Hacking uit komt. Schematisch ziet dat er allemaal best ordelijk uit.

Is Growth Hacking dan echt niet meer dan een buzzword?

Is er dan echt geen nieuws onder de zon is? Heb
 ik twee boeken en inmiddels tig blogposts gelezen en helemaal niets geleerd? Heeft Growth Hacking helemaal geen toegevoegde waarde? Uiteraard niet. Een aantal technieken die ik gebruikte, ga ik verder verfijnen en het agile en behavioural gedeelte van marketing, daarin is mijn geloof alleen maar versterkt.

Of ik mezelf dan very 2K17 een Growth Hacker ga noemen? Dat denk ik niet.

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a04732e0875a’][/vc_column][/vc_row]

Wat marginal gains voor jouw bedrijf kunnen betekenen

[vc_row][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a0474f179b6d’][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_alignment=”left” md_text_title_line_height=”40″ md_text_desc_line_height=”21″ md_text_title_bottom_space=”10″ md_text_separator_bottom_space=”10″ md_text_description_bottom_space=”25″ md_text_title_separator=”no” md_text_separator_width=”110″ md_text_separator_height=”5″ md_text_separator_color=”rgb(0, 255, 153)” md_text_style=”solid” md_text_solid_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_gradient_color=”pixflow_base64eyJjb2xvcjEiOiIjODcwMmZmIiwiY29sb3IyIjoiIzA2ZmY2ZSIsImNvbG9yMVBvcyI6IjAuMDAiLCJjb2xvcjJQb3MiOiIxMDAuMDAiLCJhbmdsZSI6MH0=” md_text_title_size=”32″ md_text_letter_space=”0″ md_text_hover_letter_space=”0″ md_text_easing=”cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1)” md_text_use_title_custom_font=”no” md_text_title_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:300%20light%20regular%3A300%3Anormal” md_text_number=”1″ md_text_title1=”pixflow_base64PGRpdj4mbmJzcDs8L2Rpdj4=” md_text_title2=”Typography Shortcode” md_text_title3=”Typography Shortcode” md_text_title4=”Typography Shortcode” md_text_title5=”Typography Shortcode” md_text_content_size=”14″ md_text_content_color=”rgba(20,20,20,1)” md_text_use_desc_custom_font=”yes” md_text_desc_google_fonts=”font_family:Roboto%3Aregular%2C100%2C100italic%2C300%2C300italic%2Citalic%2C500%2C500italic%2C700%2C700italic%2C900%2C900italic|font_style:400%20regular%3A400%3Anormal” md_text_use_button=”no” md_text_button_style=”fade-oval” md_text_button_size=”standard” left_right_padding=”0″ md_text_button_text=”READ MORE” md_text_button_icon_class=”icon-angle-right” md_text_button_color=”rgba(0,0,0,1)” md_text_button_text_color=”rgba(255,255,255,1)” md_text_button_bg_hover_color=”rgb(0,0,0)” md_text_button_hover_color=”rgb(255,255,255)” md_text_button_url=”#” md_text_button_target=”_self” md_text_animation_type=”fade” md_text_animation_speed=”200″ md_text_animation_delay=”0.0″ md_text_animation_position=”center” md_text_animation_show=”once” md_text_animation_easing=”Quart.easeInOut” md_text_parallax_speed=”1″]

In 2012 werden de Olympische zomerspelen in Londen georganiseerd. Zeven van de tien te verdelen gouden medailles in het baanwielrennen gingen naar het Britse team. Zeven wereld- en twee olympische records toe.
Eerder die zomer had Bradley Wiggins als eerste Brit ooit de Ronde van Frankrijk gewonnen. Aan het werk: performance director Dave Brailsford en de marginal gains theory. Mogelijks was er ook geneeskunde op een wat schimmiger niveau maar dat doet hier niet terzake.
De marginal gains theory vertelt dat je het fietsen tot op het bot moet ontleden en dan elk van die onderdelen 1% beter maken. Of het nu gaat om de positie op de fiets, de stand van het stuur of de vorm van het frame. Wanneer je op elk van die onderdelen het kleinste verschil maakt, spring je ineens een eind verder.
Uiteraard liggen onderliggend de fietstraditie en het talent dat je in een generatie aantreft mee aan de basis van het succes van de ploeg. Uren aan trainingsarbeid, research en development en experimenteren. Het bracht het Britse wielrennen naar ongekende hoogten. Het geeft ook de denken.
Wielrennen als metafoor voor wat er in jouw bedrijf gebeurt. Uiteraard doe je vandaag al aan marketing en communicatie. Uiteraard heb je nagedacht over nieuwe businessmogelijkheden. Uiteraard denk je na over disruptie en bots en wat als op de lange termijn? Heb je echter ook stilgestaan bij wat er vandaag is en hoe dat beter kan?
Wat als je website 1% meer bezoekers had? Wat als er 1% daarvan meer zouden inschrijven voor jouw wekelijkse nieuwsbrief? Wat als die 1% meer werd geopend? Wat als 1% meer daarvan de weg zou vinden naar het contactformulier of naar jouw webshop? Hoeveel zou de optelsom van die procenten maken voor jouw bottom line?
Het vinden van marginal gains beperkt zich niet tot het vlak van marketing en communicatie. Marginal gains zijn per definitie te vinden in elk onderdeel van jouw bedrijf. Wat je nodig hebt is een performance director die op zoek gaat naar en oplossingen vindt voor alle micro-onderdelen van jouw bedrijf of organisatie.
Welke 1% ga jij eerst aanpakken?

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″ el_id=’5a0474f179bd7′][/vc_column][/vc_row]

De BMW 330e: een schaap in wolfsvacht

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Toen vorig jaar besloten werd om de bvba WIT op te richten, moest er ook een voertuig bij gekozen worden. Enfin moest. Dat zou ooit wel van pas komen, zo werd algemeen bedacht. Aangezien de klant die het factuur 001 van WIT kreeg een partnership met BMW heeft en ik dat toevallig ook nog wel te pruimen wagens vind, was de keuze al wat makkelijker gemaakt.

Alleen het type moest dan nog gekozen. De koffer van de X1 bleek bij inspectie een beetje een tegenvaller en ik was toch al niet zo’n fan van het hele crossovergebeuren. Qua looks zou ik voor een 4-reeks gran coupé zijn gegaan. Alleen wil ik ook nog wat groen kleuren, zelfs in mijn automobiliteit. Dus werd het een 330e. De plugin hybride 3-reeks.

Waarom zou je een BMW 330e kopen?

Zonder meer één van de mooiste en de leukste wagens waar ik ooit al mee gereden heb, die 330e. Ja, het is door dat M-pakket een beetje een patsterbak, zeker als je die geblindeerde ramen en die fraaie wielen ziet.
Vergis je niet. Het is een soort schaap in wolfsvacht.
Ja, een schaap in wolfsvacht. Want onder die koffer zit een batterij die een elektromotor aandrijft. Je komt er een kleine dertig kilometer ver mee als je ‘m oplaadt aan een stopcontact of laadpaal.
Of je kan, als je de combinatie van de benzinemotor en elektromotor gebruikt van nul tot honderd sprinten in zeggen en schrijven 6,1 seconde. Voor dat laatste heb ik ‘m niet gekocht maar ik kan niet doen alsof ik dat niet een beetje leuk vind.

Minstens even leuk is het groene kantje van de auto. Want hoe graag ik het ook doe, met de fiets de jongens naar school brengen, naar het werk fietsen en terug naar school en terug naar huis en koken en de kinderen in bed steken en… is het erg als ik zeg dat mij dat gewoon niet heel erg goed lukt, timinggewijs? Dus doe ik het voor het grootste stuk op batterij, gevuld met groene stroom. Dat is al wat.

Een PHEV: opladen en verbruik

Uiteraard komt het reële verbruik in de verste verte niet aan de vooropgestelde doelen maar eerlijk is eerlijk, ik kom er ook niet altijd toe om ‘m overal en altijd op te laden. Bij ouders en schoonouders lukt het best want die hebben een oprit tot aan de garage.
Thuis is het met verlengdraad te doen. Bij klanten is het nu niet meteen zo dat ik bij het kennismakingsgesprek ga vragen ‘en waar is nu het stopcontact’ maar als er een laadpaal beschikbaar is, zal ik niet nalaten om ‘m in te palmen.

Is dit de meest handige familiewagen die er is? Hoogst zeker niet. Daarvoor is de koffer te klein. Is het de sportiefste auto out there? Heel zeker niet. De meest luxueuze? Neen. Het is wel by far de auto die voor mij het meeste doet. Ziet er goed uit. Rijdt als een beest als je daar eens zin in hebt, fluistert stil als het moet.
Oh. Ja. Dan nog iets. De boekhouder, die vond dat ook een goed idee, zo’n plugin hybride. [/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Krystina Sferlazza: Proximus werknemer van de maand

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]

Hoera! Het is gelukt! Proximus heeft mij dan toch als klant willen binnenhalen. Alle gekheid op een stokje: er zullen wel redenen zijn waarom het met mij en hen zo fout liep. Slechte opleiding waardoor de winkelbediende niet weet dat je bij een privéabonnement geen bedrijfsfactuur kan krijgen, matige informaticasystemen waardoor Twitter- en telefoonhelpdesk en socialmediateam van elkaar niet zien wat er gaande is. Ik zeg voor de vuist weg maar wat.

Toen het gisteren pas echt fout dreigde te lopen kwam er echter een soort deus ex machina zoals je ze nog maar zelden op de bühne ziet: Krystina Sferlazza. Ze heeft haar naam nog mee ook. Voor zover ik kan inschatten werkt ze op een andere dienst bij Proximus maar weet ze zo een beetje hoe de vork aan de steel zit.

‘Ga gewoon naar de winkel, vraag een nieuwe simkaart en klaar’ adviseerde ze toen Mobile Vikings ineens sneller dan verhoopt de telefoonkraan dichtdraaide. Er moeten meer Proximuswerknemers meegelezen hebben en eerlijkheid gebiedt om te vertellen dat er me maandag iemand al had aangeboden om intern aan bellen te gaan trekken. Als ik echt de ik-ben-blogger-en-ik-wil-nu-geholpen-worden-kaart had willen spelen zijn er ook wel manieren. De helpdesk deed er het zwijgen toe. Ik moet geen voorkeursbehandeling. Ik hoef geen compensatie. Trek lessen uit het gebeurde en los het op.

Het zal vast buiten de procedures liggen wat Krystina Sferlazza deed. Privé account gebruikt, andere dienst, heel de ramsamsam. Het is wat Mobile Vikings de laatste jaren is verloren. Het is wat je van een grote boite als Proximus niet verwacht: een persoon met voornaam én familienaam die het zich aansteekt en die denkt: fuck het boekje, dit is een te simpele oplossing om iemand mee te laten sukkelen.

Dominique, als je dit te lezen krijgt, laat Krystina opnemen in de opleiding voor al je personeel en stuur haar een mailtje, ze zal vereerd zijn.

[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Een nieuwe aflevering in de Proximus-soap

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Maandagavond was ik het hele gedoe met Proximus een beetje beu. Een blogpost werd geschreven. Een tijdslimiet werd gezet. Als het om 17u op dinsdag niet opgelost zou zijn, zou ik publiceren. Zo geschiedde helaas.

De reacties lieten niet op zich wachten. De blogpost is inmiddels zo’n 2000 keer gelezen. Bij Proximus deden ze hun best om alles zo snel mogelijk recht te zetten. Met reacties tot op mijn Facebookbericht toe. Alles zou goedkomen, dat voelde je. Hier stonden de zenuwen op scherp.

Om 9u52 kwam het bericht van Proximus dat de overzetting van mijn nummer opnieuw werd aangevraagd. Ik bedankte de jongedame aan de andere kant van de lijn en voegde er voor de zekerheid aan toe dat ik ook nog een nieuwe simkaart verwachtte. Een nano-exemplaar deze keer. Daar zou voor gezorgd worden.

Vandaag werk ik thuis. Geconcentreerd verder werken aan een plan voor 2017. Ik was er dus om 7u30 al aan begonnen. Kwestie van wat meters te kunnen maken. Om 12u was het op, zowat. Dus besloot ik tot een wandeling. De rest van het verhaal kan je al raden, juist?

Onderweg wil ik dus iets opzoeken. Blijkt mijn verbinding weggevallen. Wat doet een beetje techneut dan? Eens aan en uitzetten. Eerst de verbinding. Daarna de hele telefoon. Helaas niets. In draf naar huis. Bericht naar Mobile Vikings gestuurd. Hebben jullie mijn nummer al gedeactiveerd? Ja, dat hebben ze.

Ondergetekende gaat dus even douchen, kostuum aantrekken en naar het werk vertrekken want het gevoel dat de collega’s mij niet gewoon kunnen bereiken, het zit me niet lekker. Intussen ga ik eens nadenken hoe ik me op een beleefde manier toch heel erg boos kan maken.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Die keer dat ik klant wilde worden bij Proximus

Twaalf december zou mijn laatste officiële werkdag worden bij Flanders DC. Dat had Sabrina van HR voor mij berekend. Veranderen van werkgever, dat is ook veranderen van telefoon-abonnement en in mijn geval ook van operator. Mobile Vikings is naast zijn zelfstandigheid de voorbije jaren ook zijn sympathieke kantje kwijtgeraakt. De dekking blijft wat ze was en dat is voor mij niet genoeg.

Trek ik dus naar Proximus. Terwijl ik toch in het centrum moest zijn even binnenwippen in de Proximuswinkel, dacht ik zo. Of ik mijn nummer wilde behouden? Jazeker. Welk abonnement ik wilde? Een business abonnement alstublieft met 8 GB aan data want ik trek er wat door op een maand. Waarom neem je geen gewoon abonnement vroeg de verkoopster? Het is eigenlijk goedkoper en kan ook via vennootschap betaald. Waarom ook niet? Toch? Contractje getekend. Simkaart gekregen. Trots een instagramfoto genomen. Wist ik veel.

A photo posted by Jan Seurinck (@janseurinck) on

Zeggen en schrijven zes december om drie uur in de namiddag . Ruim tijd genoeg om alles geregeld te krijgen zou je denken. Niet dus. Ik liep nog wel als een dwangneuroot rond want ik voelde dat de omschakeling er snel aan zou komen en je zal nooit anders zien dat je ergens op de boerenbuiten aan het fietsen bent, een derde lekke band krijgt en met bevroren vingers niet naar het thuisfront kan bellen want je telefoon doet het niet meer.

Op 13 december voelde ik de bui hangen. Even Brussel DM’en zeker? Flanders DC op de hoogte brengen dat het niet had gewerkt en of ze zo vriendelijk wilden zijn om mijn telefoon nog even te betalen. Dat ze het factuur dan maar naar mij moesten sturen als het nodig was. Bij Proximus luidde het intussen dat het mogelijks aan de oude provider zou kunnen liggen en dat het tot een paar dagen kon duren… Tik tak tik tak tik tak.

Op 14 december is het ineens zo dat er geen aanvraag tot overzetting terug te vinden is maar gelukkig is de andere kant van de Twitterlijn heel vriendelijk en zal het doorgegeven worden aan het callcenter. Een lange telefoon later weet ik dat ik toch een business abonnement vandoen heb want dat kan zomaar niet en of ik mijn telefoonnummer wens te behouden? Ja. Ik wil dat. En snel. En nu.

Veertien dagen later… VEERTIEN… Valt er een brief in de bus. Dat ik tevreden mag zijn van mijn keuze want Proximus dat is een gerief in huis. Dan begint het me weer te dagen… Nog geen nieuwe simkaart gezien. De andere kaart is inmiddels de vuilnisbak ingegaan. Wat als… Opnieuw de Twitter helpdesk gebuzzd. Hoe zit het nu? Waarop het verrassende antwoord komt…

Nu zou ik vroeger in een Spaanse furie geschoten zijn maar kijk, wijsheid komt met de jaren en ik weet dat er ergere dingen zijn dan vechten met een windmolen dus ik doe de uitleg nog eens kalmpjes over. Dat er geen nieuw nummer vandoen is en dat het weldegelijk over een bedrijfsaccount moet gaan en… 

Omdat alleen de kalmte u kan redden geef ik de gegevens van mijn bedrijfje door en voorwaar ik zeg u: alles gaat in orde komen. Het IT team van Proximus schiet zelfs voor mij in actie. Waarop ik nog even piep dat ik dan ook nog wel een sim-kaart nodig heb want je moet je voorstellen dat die IT’ers bij Proximus zo snel handelen… Mocht je al bang zijn dat nu de slechte afloop komt. Gelukkig niet. We schrijven de donderdag voor nieuwjaar en er gebeurt niets.

Tot vandaag. De eerste maandag van het nieuwe jaar. Als ik thuiskom wacht de post op de livingtafel. De simkaart is gearriveerd! Helaas gaat het hier over een microsim en doe ik al jaar met een nano… Dat kunnen ze op zich bij Proximus niet weten maar je zou denken dat ze dat wel kunnen vragen. De tweede brief is een factuur. Voor het niet-gevraagde nummer.

Het bericht dat ik niet van plan ben om die factuur te betalen en de vraag om een nano-sim te krijgen blijven bijna een hele werkdag na versturen onbeantwoord. Ik denk dat ze bij Proximus klanten genoeg hebben. Wat kunnen jullie voor mij betekenen Telenet?

 

 

De politiek heeft verloren (as heard on radio 1)

“Het tweede debat in aanloop naar de presidentsverkiezingen in Amerika is uitgedraaid op een moddergevecht” vertelt de nieuwslezeres terwijl ik de jongens naar school breng. Terwijl ik de vraag beantwoord wat een moddergevecht is en waarom die mensen dat gedaan hebben, hoor ik dat Clinton toch als overwinnaar mag worden beschouwd. De reden daarvoor? De excuses van Trump kwamen bij wat onderzoeksbureaus een representatief staal van de Amerikaanse kiezers heet niet geloofwaardig over.

De nieuwslezeres heeft maar half gelijk. Wie heeft hier eigenlijk gewonnen? Waar gaat dit debat nog over? Ongeloofwaardige excuses volgen op strategisch gelekte video’s. Waarna de twee partijen roepend en wild gesticulerend de huiskamer van miljoenen Amerikanen en aan de sociale netwerken te zien wereldwijd nog eens zoveel televisieschermen rollen. In veertien seconden van seksuele intimidatie lees ik. Wat is dit? Het WK koppensnellen?

Je moet wel heel naïef zijn om niet te geloven dat een communicatiestrateeg of een spindokter of hoe je haar ook wil noemen ergens achteraan in de chartervlucht tussen Chicago en New York een communicatieplan heeft opgesteld en dan en daar heeft beslist: het tweede presidentiële debat zal over de houding van Trump tegenover vrouwen gaan. Het debat over de buitenechtelijke relaties en eerder al even strategisch gelekte e-mailconversaties zullen daarmee bij zus en zoveel procent van de kiezers naar de achtergrond worden verschoven en de verkiezingen zullen gewonnen worden.

De Amerikaanse verkiezingen hebben steeds meer weg van een reality show en de race naar de onderstroom trekt niet alleen de geloofwaardigheid van de beide kandidaten in een steeds sneller tempo naar beneden, het haalt met een evenredige snelheid de geloofwaardigheid van de politiek naar beneden. En hoewel het verleidelijk is de popcorn klaar te zetten en te kijken waar ze over de oceaan mee bezig zijn, hou je maar beter de vetgedrukte krantenkoppen hier te lande en bij uitbreiding in Europa er maar bij en kan je alleen maar hopen dat de slinger nu stilaan terug begint te keren.