Categorieën
Maatschappij

Wat is er aan het gebeuren met deze generatie toekomstige artsen?

Het wordt een belangrijke taak om hen essentiële competenties van een hulpverlener bij te brengen, zoals empathie, begrip voor falen, nood aan cohesie, als het individuele-schuldmodel en de absolute keuzevrijheid zo zwaar doorwegen? Is de angst voor de ander, voor het onbekende in die mate toegenomen dat jongeren op zichzelf terugplooien? Is autonomie en de individuele ambities realiseren, belangrijker dan verbinding en dienstbaarheid aan wie het moeilijk heeft?

Jan De Maeseneer van de Universiteit van Gent hangt een hallucinant beeld op van de studenten geneeskunde vandaag. Het lijkt me overigens erg interessant dezelfde bevraging bij studenten economie en rechten te doen…

Gelezen in De Standaard

Categorieën
Maatschappij

Durven we de gemaakte beloften acteraf ook eens evalueren?

Het gebrek aan politieke moed om open ruimte, natuur en veilgheid te beschermen heeft geleid tot het Vlaanderen dat we vandaag kennen: lintbebouwing, dubbel aantal verkeersslachtoffers vergeleken met Nederland, congestie, relatief weinig jobs in de privé-sector en gammele infrastructuur. Je zou denken dat er dan een moment van zelfreflectie volgt.

Woorden van Geert Noels naar aanleiding van de omstreden uitbreiding van transportbedrijf Essers naar het nabijgelegen natuurgebied, gelezen in De Morgen

Categorieën
Innovatie

The office essentially became this isolated wasteland

(…) the decision to work from home became contagious, extending beyond the people who chose it because they truly wanted or needed the flexibility. In short, more people started working from home because everyone else was doing it. And so the office became even more desolate than it already was. One manager said that “in some ways, teamwork no longer existed” (…)

Gelezen in The New York Times

Categorieën
Maatschappij

Steden zijn veel beter afgestemd op de problemen van vandaag.

(…) de ironie is dat de problemen in steden vaak meer op de mondiale problemen lijken dan op de problemen van een land. Steden zijn veel beter afgestemd op de problemen van vandaag. Ze zijn voorposten van de mondiale economie. Ze hebben geen grenzen en ze zijn multicultureel. Ze zien eruit als de wereld. En ze zijn van nature netwerkers. Ze werken al samen, denk aan de zusterverbanden.

Op wereldvlak heeft hij waarschijnlijk een punt maar op de keper beschouwd is Vlaanderen niet meer dan een uitgewaaierd stadje. De burgemeesters van Gent en Mechelen de voorzitters van het districtsbestuur of wijkcomité.

Woorden van politiek filosoof Benjamin Barber. Gelezen in De Tijd

Categorieën
Maatschappij Technologie

Angst is geen goede raadgever

Het allerergste vind ik de oproep van (Peter) Hinssen tot meer angst. Gelooft hij echt dat meer angst zal aanzetten tot meer creativiteit? Angst is geen goede raadgever en al zeker geen bron tot creativiteit. Creativiteit kan alleen gestimuleerd worden als we naast bedreigingen ook de kansen zien worden aangereikt door de technologie maar ook door nieuwe businessmodellen en andere vormen van werkorganisatie.

Woorden van Jan Denys, gelezen als reactie op het artikel van Peter Hinssen in De Standaard

Categorieën
Maatschappij

Een nieuwe vorm van politieke correctheid

(…) met commerciële druk had het allemaal niet veel te maken. Wel met de intimiderende druk van een rumoerige minderheid om een bepaalde ‘waarheid’ door te drukken: wie de asielcrisis niet als de oorzaak van Keulen durfde benoemen, stemde stilzwijgend in met de gewelddaden. Je zou dat  kunnen noemen.

Mea Culpa geschreven door Bart Eeckhout. Gelezen in De Morgen

Categorieën
Technologie

Doe iets nuttig in de auto: lees een boek

De al bij al weinige tijd die ik in een auto doorbreng, ervaar ik meestal niet als de meest nuttige. Omdat ik vaak een kot in de ochtend of lang na de avondspits rijd, komt het er op neer veilig naar en van de autostrade te rijden en verder doet de adaptieve cruisecontrol het meeste werk.

Je luistert wat naar het nieuws wat je eigenlijk al weet. Je denkt wat. Met wat geluk is er een goed nummer en kan je even op je stuur drummen. Je kijkt wat om je heen en dan ben je op je bestemming en denk je dat je onderweg ergens mogelijks een idee hebt gehad dat je helaas bent vergeten.

Om die tijd wat nuttig in te vullen ben ik sedert enige tijd begonnen met boeken lezen achter het stuur. Het klinkt gevaarlijker dan het is.

Ooit was ik er al eens mee begonnen, met audioboeken. Toen las ik ze in de trein van en naar Brussel maar ik maakte de fout dat ik daarbij ook nog wat op mijn iPad wilde gaan tokkelen zodat ik schrijffouten maakte in mijn mails en de lijn van mijn boek vaker dan ik wilde kwijt raakte.

Een auto heeft dat soort afleidingen niet. Of je moest die tweedevaksrijders die je ‘s morgens in de vroegte al tegenkomt meetellen.

Zo heb ik de voorbije maanden elke maand ongeveer een boek gelezen. Mijn abonnement bestaat toevallig uit één boek per maand, dus dat valt even mee zeg. Zo heb ik de hagiografie van Walter Isaacson over Steve Jobs met veel plezier gelezen en ook Thinking Fast and Slow van Daniel Kahneman.

Het is duidelijk dat niet elk boek zich even goed leent tot het consumeren via audio. Zo zijn de vele verwijzingen naar grafieken in Pikkety’s Kapitaal in de 21ste eeuw een echte domper op de luisterleesvreugde. Of ik ben gewoon te dom voor dat boek want ik heb me op de e-bookversie ook al stukgebeten.

Je kan Audible, zo heet de dienst waarmee ik boeken luister, trouwens gratis proberen met twee boeken erbij. De boeken zijn meestal in het Engels, als je een mondje Spaans of Frans spreekt, heb je hier of daar wat opties. Wegens al lang gewoon via de Amazon Kindle, luisterlees ik louter Engels. Dat is voor sommige mensen misschien een drempel…

Categorieën
Social Media

Twitter could be entering the internet graveyard

I think Twitter is in a crisis and could be entering the internet graveyard that is populated by many other small internet properties that are used by people and have value to their users but are no longer growth companies.

Walter Price van Allianz zet even de puntjes op de internettoekomst van Twitter als beursgenoteerd bedrijf bij The Independent

Categorieën
Social Media

No reordered timelines next week

Whatever Twitter has planned, it’s not switching to an algorithmic timeline next week. That doesn’t mean it won’t include more algorithmic elements over time of course. That tweet above could be read in multiple ways, but Jack wants you to know that he ‘gets it.’

Gelezen bij The Next Web

Categorieën
Social Media

The End of Twitter

(…)getting noisy isn’t the only problem Twitter has today, though it seems to be one of the more pronounced symptoms of a company that has lost its direction, or, more worryingly (and perhaps more accurately), never had much direction to begin with.

Geschreven door Joshua Topolsky, gelezen bij The New Yorker

Categorieën
Technologie

De Polar M400: meer dan een fitness tracker

Er was eens een jawbone. Die ging stuk. Dus kreeg ik van bol.com mijn centen terug en mocht ik iets nieuw kiezen. Heel even heb ik gekeken naar de nieuwe jawbones maar pardon my french: het zijn lelijke dingen geworden. Dat je een beetje meer lifestyle dan geek wil worden, ik begrijp het allemaal wel. Edoch: niet mijn ding. 

Ik koos voor een andere weg. Mijn ogen vielen op een Polar M400 met Heart Rate Monitor band. In de witte versie. Sedertdien heb ik dus weer een horloge aan die ineens ook nog eens vanalles meet van de dingen die ik doe en laat en ik sport niet meer met mijn Wahoo Tickr maar met een Polar band.

Als ik vergelijk met de Jawbone (en dat doe ik dus bij deze) is het grote verschil dat de focus van de Polar toch wat meer op het sporten gericht is. Wat gezien het merk misschien niet onlogisch is. Voor iemand die een wearable keuze moet maken wel van belang kan zijn. Voor huis-tuin-en-keuken toepassingen en voor slaap en dieet en die shizzle, is die jawbone toch wel echt beter.

Als je wat serieuzer aan het sporten slaat, is de Polar M400 wel een mooi instapmodel dat ook meer meet dan zomaar je hartslag. Het meet je slaap maar geeft dat niet zo heel goed weer, ook niet in de bijgeleverde software. Het registreert je bewegingen maar als je denkt: wat ik nodig heb is een stappenteller om me te stimuleren om 10000 stappen te zetten: dit is niet waar je voor wlil gaan.

Dat klinkt misschien allemaal negatief maar ik wil geen verkeerde verwachtingen stellen. Op heel veel vlakken is het ook een superieur product aan de jawbone. De build quality voelt op zoveel vlakken zoveel beter aan.

Het is ook een beter toestel. Het meet ongeveer dezelfde dingen en doet dat (op gevoel) vrij accuraat. Daarboven doet het dus hartslag. Niet met gissen via zo’n armband maar met een echte band om je borstkas heen. Via GPS ook je afstand en je snelheid en je parcours en heel de zooi. De one more thing? Als je dat wil doet het ook van smartwatch. Je kan notificaties krijgen op dat ding. SMS’en en Tweets enzo op je scherm. Beetje Pebble-achtig allemaal. Voor € 155 heb je meer dan een lifestyle wearable die ook dienst doet als horloge.

Op het horloge lees je af hoe je aan het sporten bent (inclussief snelheid en tijd per kilometer bij het lopen). Het toestel kan je ‘fitness’ meten. Drie minuten stil liggen en dan zou je moeten weten wat je hart zoal vermag. Niet dat ik er helemaal vertrouwen in heb dat het allemaal klopt maar niet gemeten is altijd mis.  In praktisch gebruik gaat ie bij mij zo’n week op één batterijlading. Dat is met een keer of twee-drie-vier ‘sporten’ per week. Ongeveer tien keer op een dag kijken hoeveel procent van mijn aanbevolen dagelijkse hoeveelheid beweging al heb gehad. 

Helemaal goed dus als je aan het sporten wil slaan en toch geen € 350 wil betalen voor een wat ik dan zou noemen échte hartslagmeter met alle toeters en bellen die daar dan bij horen. Het is trouwens een vrij unisex ding begrijp ik ook, want Madam Vélo en/of haar betere wederhelft hebben er ook één als ik me niet vergis.

Categorieën
Maatschappij

Austerity is their best weapon

Austerity is so powerful today because it feeds off of itself. It makes people uncertain about their lives, their debts, and their jobs. They become afraid. It’s a strong disciplinary mechanism. People stop joining forces and the political status quo gets locked down.

Woorden van Orsola Costantini, gelezen bij Salon.com