Categories
Journalistiek Social Media

Niets tegen twitter

Niets tegen kranten. Begrijp me niet verkeerd. Niets tegen de mensen die ze volschrijven ook. Niet tegen De Tijd, de krant voor mensen met geld die meer willen. Niets tegen de blogs van de tijd ook. Al helemaal niet tegen cif.

Ook heb ik niets tegen journalisten op Twitter. Ze komen nieuws rapen. Dat deden ze vroeger in de etablissementen die ook door politici werden gefrequenteerd. Dat doen ze vandaag door te gaan daar waar de politici zijn. Op den twitter.

Waar ik wel wat tegen heb, is het verwijten van twitter, daar waar je zelf schuld aan hebt. Lieven Verstraete verlaat Twitter met een Boem! Paukenslag! Want nee, aan Twitter heb je niets. Was ik even blij dat ik niet bij de 73 mensen was die het geluk (?) hadden door hem gevolgd te worden.

Ieder zijn meug. Zelf heb ik er wel wat aan. Dat ligt niet aan het medium, dat ligt aan mij. Soms hoop ik dat ook anderen wat aan mijn tweets hebben. Zelf ben ik niet zo van de televisie.

Thomas Verscheuren mag op de communicatieblog van De Tijd uithalen naar Twitter. Hij noemt het ‘geen communicatiemiddel’. Dat is vreemd. Zonderling. Hij noemt het nonsense en een publieke klaagmuur, een schandpaal en een pr-uitstalraam. Een student van mij zou een keer terug moeten komen. Verscheuren krijgt behoorlijk wat tegenwind ook.

Twitter is iets vreemd. Het gaat tegen de conventies in. Voor politici, journalisten, ceo’s, Jan, Piet, Joris en Corneel. Tegenspraak. Luid. Duidelijk. Met het gebrek aan nuance die je van 140 karakters kan verwachten. Met een bevolking die hoger opgeleid is dan gemiddeld bovendien. Een reactie op een krantensite, wat maakt het? Rechtstreeks aangesproken word je niet. Niet zo met Twitter.

Spreek een godganse dag over jezelf, antwoord niet op een vraag, verzeil in een politiek van enkel zenden en niet terugkoppelen en je krijgt het te horen. Ook ik. Geen probleem daarmee. Feedback is nuttig. Confronterend soms.

Twitter kan bedreigend zijn. Iedereen kan zomaar zender worden en misschien is dat ook wel een reden waarom zoveel politici en journalisten vooral in het laatste jaar de sprong hebben gemaakt. Al dan niet met een duidelijk plan, ingefluisterd of zelf bedacht, komt men aanzetten. Je kan Twitter dan een sekte noemen, het is wel een kritische sekte.

Overigens is dat sektarische iets wat ik wel al meer heb horen vallen. Zeker als het over de zogenaamde Twitter incrowd gaat. Iemand die mij tot die groep rekende, noemde het een ontoegankelijk clubje dat samenhangt in een you-scratch-my-back-cirkel. Als die club bestaat, vraag ik me af wie er nog toe behoort. Laat staan dat het om een ontoegankelijke club zou gaan.

Waarschijnlijk is het zo dat het een medium is waar niet iedereen zich thuis in voelt. Waarschijnlijk is het zo dat de extremiteit van de beschränkung en het momentum van het medium de zaken wat opblazen. Alles wat Twitter is, is nieuws, op Twitter vind je het nieuws. Voor en tegen liggen zelden zo ver uit elkaar.

8 replies on “Niets tegen twitter”

Positief voor hem: hij probeert het uit, heeft er een mening over, en blijft daar trouw aan. Goed zo!

Spijtig voor hem: hij klapt de deur zo hard dicht dat hij nu niet meer terug kan naar Twitter zonder gezichtsverlies te lijden.

Geschreven om te lezen – gelezen en getwoten.

Bedankt Jan – weer een fijn blogje dat het gevoel van de dag perfect illustreert.

Misschien is ‘onder invloed van de redactie’ en ‘met het oog op een serie die we maken’ niet de juiste motivatie om eraan te beginnen.

Nu weet ik niet of hij ‘twitter’ geprobeerd heeft. Met 200 tweets en een scheefgetrokken volgratio heeft hij mijns inziens meer ‘journalistiek via twitter’ geprobeerd. Wat een nuanceverschil kan lijken maar dat niet helemaal is.

Niks tegen Twitter. Maar het daarom een medium is, of zo verschrikkelijk vernieuwend? M.i. is ‘het medium’ nog steeds gewoon het web. HTTP en zo, en web APIs, daar doet Twitter toch aan?

De 140 karakters hadden, dacht ik, te maken met het feit dat het oorspronkelijk bedoeld was als een soort mass sms-toepassing. Maar wel een goeie zet, die karakterbeperking. Houdt het simpel. MySpace, waar iedereen vrij was om van z’n pagina een compleet onoverzichtelijke knoeiboel te maken, dat was het immers niet.

Maar als ze (Twitter dan, de firma) morgen overgenomen worden, of niet de gewenste winsten genereren, is ’t er ook mee gedaan. En komt er weer iets nieuws in de plaats.

Wie weten komen de blogs dan helemaal terug. Daar kan je ook reageren. Die kan je ook volgen via feeds. En het feit dat niet alles onder hetzelfde dak zit, zou wel eens een voordeel kunnen blijken. Laat Twitter maar je username afpakken dan, omdat een of ander bedrijf er aanspraak meent op te maken.

Alle handleidingen, blogs, sites en e-books over “How to use Twitter” herhalen het tot in den treure: bezint eer ge begint. Maak een account aan, observeer en leer, geef je interessedomeinen aan in je bio, wees zeer selectief in wie je volgt, zoek je eigen stem, ga in dialoog met mensen met ideeën, “profiteer” van de tips die ze aanreiken …. Wat ik nooit verwacht had is dat Twitter een zeer sociaal medium is en zo laagdrempelig. Je kan met vakgenoten in dialoog gaan. Je legt nieuwe contacten met mensen die je vroeger nooit zou bereiken. Wie zou 5 jaar geleden een mail gestuurd hebben naar een minister, een marketing goeroe, een burgemeester, een professor in de politicologie? Vandaag kan iedereen hen op Twitter vragen stellen en in real time een antwoord krijgen. Je kan profiteren van hun inzichten en de links naar relevante artikels en documenten er gratis bovenop krijgen. Journalisten moeten leren omgaan met Twitter. Vijf jaar geleden kreeg je als woordvoerder nog de opmerking van journalisten: “Wij maken het nieuws.” Vandaag is Twitter de bron van het nieuws; journalisten kunnen enkel volgen, bronnen en feiten checken en dubbel checken. En dan komt hun meerwaarde: er een goed gestoffeerd artikel over schrijven met visies, achtergrondinfo en analyse of er een reportage op radio en tv over maken, met kritische interviews en het debat organiseren. Of Twitter nu blijft bestaan of niet, het heeft alleszins de rol van communicatoren en journalisten danig overhoop gegooid. En daar moeten we allemaal leren mee omgaan.

Laat ons toch lekker normaal doen en dit soort non-nieuws met de nodige korrels zout bekijken: Journalist probeert medium uit, vindt er zijn weg niet en gaat dan profetisch aankondigen dat het medium an sich meer weg heeft van een sekte dan van een communicatiemiddel.
Of om het nog anders te nuanceren: je hebt Facebook-gebruikers en je hebt Twitter-gebruikers, net zoals je VTM-kijkers en Canvas-kijkers hebt. Je hebt er die van beide walletjes eten en die zappen van zender naar zender of van medium tot medium.
Maar ga asjeblieft niet prediken alsof je het warm water hebt uitgevonden in een ‘kwaliteitskrant’ dat Twitter een sekte is…

Als mensen aan mij, t nerdje, komen vragen wat twitter is, vertel ik hen altijd dat Twitter is wat jij zelf wil dat het is. Wil je dat het vol nonsens staat, wil je dat je op de hoogte blijft van de ‘zelfverklaarde opinimakers’, dan volg je dat soort mensen. Wil je iets anders lezen, dan volg je andere mensen. Op dik 2 maanden kan je echter je weg niet vinden op dit medium om er iets interessants uit te halen,vind ik.

Ik wil dat Twitter voor mij een mix is tussen technologie, menselijkheid (geluk en verdriet) en wat voetbal/coaching nieuwtjes. En vanaf het ogenblik dat ik de indruk krijg dat het minder kwalitatief wordt, ga ik unfollowen en enkele nieuwe mensen volgen… En dat doe ik zo al ruim 3 jaar actief, t heeft me nog nooit verveeld eigenlijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.