Categorieën
Uncategorized

Not a phone, not yet a tablet

Of dat een Tablet is, vroeg de zwarte man? Of het mijn nieuwe telefoon was, vroeg een collega? De Galaxy Note die ik van Samsung mocht testen, is een echte conversation starter.

Met 5,3 Inch schermdiameter (dat is dertieneenhalve cm) is de Galaxy Note inderdaad een twijfelgeval en zo wordt ze ook in de markt gezet. Is het een telefoon? Daar ga ik nu uitgebreid over doormalen. Het antwoord is ja en nee. Zo gaat dat met die dingen.

 

De vormfactor

Als ik een toestel test, merk ik meestal niet dat er iets vreemd mee is. Bij de Note is dat best gek. Het is maar wanneer ik de iPhone4 van ik-weet-niet-meer-wie en de Incredible S van een collega in handen nam onder de middag dat ik ineens merkte: wat is de Note groot.

5,3 Inch is huge. Echt. Groot. Dat hou je niet in je voorste broekzak. Ik niet. Dat is, hoe je het ook draait een nadeel. Vrouwen en mannen met handtassen of grote jaszakken hebben hier uiteraard geen last van.

Of het voordeel van de real estate opweegt tegen het nadeel? Dat doet het zodra je serieuze dingen begint te doen. Voor het schrijven is het een geweldig ding en voor lezen en het bekijken van (serieuze dan) video.

Als je kleine handen hebt, kan ik me voorstellen dat je het hard met me oneens zou zijn maar goed, ik heb iets groter dan gemiddelde handen en voor mij was het typen niet het minste probleem. Speel je graag games met één hand, koop dan een andere telefoon.

 

De hardware

Hardwaregewijs is de Galaxy Note nogal een beest. 1.4 GHz processor en 1GB RAM en dat megascherm, dat is een Super Amoled. Daar kan je een kamer mee verlichten hoorde ik iemand zeggen. Opslaan kan standaard tot 16GB en dan kan je er ook nog zo’n micro SD in kwijt.

Op de achterkant van de Note vind je een 5 megapixelcamera met flash die 720p video draait. Aan de voorkant komt er 2 megapixel op je gezicht te staan. Voor zover iemand dat ooit gebruikt. Zoals geweten neem je met de iPhone veel betere foto’s maar de Note doet dat niet slecht.

Weergavegewijs zit je dus met zeventien vierkante meter scherm. Zo helder als een zomerdag. Een resolutie die dicht in de buurt komt van het legendarische iPhone scherm. Het moet gezegd dat ik het niet zo had met de kleuren van Samsung. Te kitsch heb je mij wel eens horen vertellen. Dat was zeker met de eerste versies van die Super AMOLEDs zo. Of misschien is het BADA op de Wave dat daarvoor zorgde. In elk geval, bij de Note heb ik me niet echt kunnen storen aan de kleuren. Dat is dus of opgelost of ik moet me vergissen.

De volumeknop. Ai. De volumeknop. Oei. Kijk, er is misschien ergens een oplossing voor te vinden maar standaard zit het zo: ook al staat de telefoon in standby-modus, de volumeknoppen staan aan. Er is standaard bij de Note een hoesje geleverd wat de Note de look van een notaboekje geeft. Note, weet je wel. Nu, dat hoesje, dat druk je dan dicht en ineens gaat het volume zwaar omlaag of omhoog. Dat is niet handig.

Er was een tijd dat Samsung onder schot lag wegens het maken van telefoons die teveel op de iPhone zouden lijken. Een centrale knop onderaan het toestel, dat moet wel afgekeken zijn. Ook de Note heeft de iPhone-back-knop als je ‘m zo wil noemen. Een blinde rechter zonder fingerspitzengefühl van letterlijke aard zou zich kunnen vergissen.

Zoals de HTC flyer heeft de Note een pennetje. Voor screenshots en screenschrijven. Met een beetje handigheid kan je er ook schriftherkende tweets of SMS’en mee versturen. Aan mij is geen kalligraaf verloren gegaan en dus was dat bij mij geen succes. Maar misschien is het gewoon ook niet zo heel erg efficiënt. Willem, die wat meer tekentalent heeft dan ik wist niet meteen een esthetisch meesterwerk neer te zetten in het virtuele notaboekje.

Batterijgewijs, ik ga daar niet lang bij stilstaan. Je doet daar een dag mee bij grondig gebruik en een comute van anderhalf uur in totaal.

 

De software

De Note komt vandaag met Android 2.3 Gingerbread aan boord. Als top-end-model kan het niet anders dan dat Ice Cream Sandwich ofte Android 4.0 ook zal landen. Op de vraag wanneer kon de jonkvrouw van Samsung niet antwoorden. Wil je het pennetje blijven gebruiken, dan zie ik een andere mod nog niet zo meteen komen.

Het Androidsausje bij Samsung heet TouchWiz. Dat is versie 4.0 intussen.  Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Sense van HTC. Dat heeft wat meer humor. Toch is het op één of andere manier stijlvoller. Dat zijn kleuren en smaken, ik weet dat. Wat wel weer handig is, is de automodus. Weinig zever, grote knoppen voor in de auto en ratararatata stemherkenning.

Zolang je mijnheer Note in het Engels aanspreekt kan je daar een end mee. Zo heb ik als test een tweet verstuurd per SMS. Behalve een stom foutje werd mijn stem perfect herkend, terwijl ik voor mijn test de niet-ideale omstandigheden van een wandeling tramhalte-thuis had uitgekozen.

Dat een telefoon niets is zonder apps, dat moet ik de lezer die zo lang volhoudt in zijn leesijver net te vertellen. De Android-market bevat alles wat een mens wil behalve instagram, omnifocus en nog wat andere apps die door Apple mee gefinancierd worden om het dingetje exclusief te houden.

Bij de Note viel mij voor het eerst (ik denk omdat de iconen en widgets net iets groter worden opgeblazen) dat Android 2.3 vijf iconen naast elkaar kan hebben. Dat betekent niets. Behalve dat de meeste widgets, één van de grote voordelen van Android, uitgelijnd zijn op de breedte van vier iconen en weet je, dat is gewoon storend want je hebt een vakje over. It looks weird. Maar daar kan Samsung niets aan doen. Blame the Google.

 

Zou ik dit toestel kopen?

Ja, als ik op zoek zou zijn naar een tablet die ik zou kunnen transporteren zonder manbag dan was dit -denk ik- mijn telefoon geworden. Momenteel neig ik echter naar een iPad 3-Androidphone combinatie. Dan vind ik dit net iets teveel telefoon en net iets te weinig tablet.

€ 699 is niet meteen goedkoop maar ik heb het gevoel dat deze telefoon het waard is. Als straks Ice Cream Sandwich op dit toestel verschijnt heb je een telefoon die in het komende jaar nooit echt verouderd kan zijn.

Categorieën
Uncategorized

HTC Incredible S. Ongelofelijk?

Het moet gezegd, ik heb wat met HTC. Niet professioneel ofzo. Gewoon. Zoals ik het met Thomson televisies heb. Met Dyson stofzuigers. Mijn eerste Smartphone was een HTC. Misschien is het dat.

Een weekje of drie terug kreeg ik een HTC Incredible S aan. Dat is nogal een grote telefoon die Android 2.2 draaide toen ik ‘m uit de doos haalde. Dus was ik mijn review al begonnen van ‘hoe is dat nu mogelijk HTC hier en Google daar’ maar dan kwam er dus een update. 2.3. Gingerbread.

Hardwarematig is het  4 Inch SLCD (Super LCD, dat wil zeggen beter dan gewone LCD) scherm vooral opvallend. Het lijkt erop dat AMOLED dezelfde weg opgaat als Betamax. Technisch superieur maar toch uit de markt.

De achterkant bestaat uit iets wat rubberachtig aanvoelt en dat is best leuk. Eigenlijk. Alsof er standaard een veiligheidskussen op zit. Bijna had ik ‘m voor de test eens laten vallen maar mijn verzekering dekt zoiets niet geloof ik.

Met 8 megapixel aan de achterkant en 1.3 aan de voorzijde zit het cameragewijs wel snor. Het is geen iPhone camera. Of zo’n Carl Zeiss van Sony maar je kan wat met het ding aan. Als het donker is zorgen 2LED’s ervoor dat je foto’s licht zijn en zo plat als een echte geflitste foto. Je ziet wat er gebeurt, daar draait het dan om. Als videocamera produceert het ding 720p video.

Dat alles draait op een 1Ghz Snapdragon processor en 768 MB Ram. Enfin. Genoeg power om zowat alle apps tegelijk open te trekken en de batterij erdoor te jagen dat het een aard heeft. Standaard krijg je naast 1,1 GB ROM geheugen een SD-kaartje van 8 Gig. Je kan daar 32 van maken.

Een killer feature van deze telefoon is… Ga je beloven niet te lachen? De FM-radio. Echt waar. Dit is de eerste telefoon ooit waarmee je Klara kan luisteren zonder gespok en gekraak. Nooit vertoond. Ik ben daar serieus over. Ongelofelijk!

Android 2.3 is een verbetering tegenover 2.2 en dat was een hele verbetering tegenover 2.1. Daar waar ik straks opnieuw heenga. In de apps zit nu bijvoorbeeld een tabblad ‘frequent gebruikt’. Dat zorgt ervoor dat de 20 frequentst gebruikte apps op max twee tabs van je home zitten. Als je ze niet op je home zelf zet, that is.

Net zoveel (twee dus) taps heb je nodig om de basisinstellingen van het toestel aan te passen, gps aan, mobiel internet op, wifi aan, dat soort dingen. Zo kan je wat op je batterij letten. Bij heavy use (that’s my middle name) trekt de batterij het een korte dag. Dat is van 7u ’s morgens tot 9u ’s avonds. Zonder opletten.

Bij HTC beweren ze dat Sense, dat is de gebruikerslaag die ze daar over Android leggen, de voorkeur der consument geniet. Het moet gezegd, ik kan me dat voorstellen. Niet voor de widgets of de voorgeïnstalleerde programmaatjes an sich maar voor van die kleine dingen die mij laten glimlachen. Zoals een ruitenwisser die over je homescherm heen en weer gaat als het regent.

Op glimlachvlak doet Android het trouwens over het algemeen goed. Ik kreeg het toestel aan op mijn coworking bureau bij Aspace en tot mijn grote verbazing maakte het meteen connectie met de WiFi. Hetzelfde verhaal thuis. Blijkbaar wordt dat ergens bij Google bijgehouden. Geen gedoe met paswoorden enzo. Winning.

Voor € 479 in een willekeurige internetwinkel vind ik dit een correct geprijsde telefoon. Niet wat ik zou noemen ongelofelijk maar degelijk en goed.

Categorieën
Uncategorized

De developer revolutie

In 1999 startte Blogger (nu google). Vanaf dat moment kon iedereen met een internetconnectie en de capaciteit volzinnen te schrijven zichzelf blogger of burgerjournalist of koning van zijn eigen universum noemen. Kennis noch ervaring als voorwaarde. De publiceerknop de toegang tot de wereld. Vandaag staan we opnieuw voor zo’n revolutie.

Het publiceren heeft zijn beste tijd gehad, iedereen is al amateurfotograaf, een mening meer of minder, daar ligt de wereld al lang niet maar van wakker. Mobiele applicaties zijn het nieuwe bloggen. Google komt met zijn Android App inventor. Na iedereen een blog is de tijd voor iedereen een app.

Of het de wereld zal veranderen? Ja, dat zal het. Of het revolutionair zal zijn? Dat geloof ik wel. Een democratiseringsbeweging zet zich in gang. De druk van onderuit wordt groter. De vraag aan de bovenkant van de markt zal groeien.

De media hebben geprobeerd om als antwoord op het bloggersfenomeen meer blog te worden. Ik hoop dat developers daaruit leren. Een goed idee, een goed design zal het verschil maken, die miauwende kattenapps maken we binnenkort zelf wel.

Categorieën
Technologie

Android 2.1 eindelijk / finalement

Een zucht van verlichting steeg op boven de Belgische eigenaars van een HTC hero. De lang verwachte en al te vaak uitgestelde update naar android 2.1 druppelde binnen als betrof het een plaatselijke druppelbui na een droge periode.

Of het de moeite is? Ja, omdat je daarmee alle apps die je wil opnieuw kan installeren. Want inmiddels is er ook op Android an app for that. Dat vind ik dan leuk, u mag daar over denken wat u wil.

Omdat dirtyjos het me voordeed is het niet meer origineel maar toch: wat zijn mijn apps en waarvoor gebruik ik ze (niet)? De vet gemarkeerde zijn vaak gebruikt

  • A good reader: pas geïnstalleerde client voor google reader
  • App remover: verwijder de programma’s die je écht niet meer gebruikt
  • Astro: een filebrowser voor je android toestel (geen astrologie, wees gerust)
  • Barcode scanner: kan je barcodes mee scannen
  • Camera illusion: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (1)
  • Dropbox: usb-sticks zijn zoooo 2008
  • Evernote: voor de betere veldnotitie
  • Foursquare: vertel waar je bent aan wie je kent
  • Fring: bellen met beeld, ’t is nieuw en nog niet gebruikt
  • FxCamera: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (2)
  • Gdocs: schrijf wat je wil, wanneer je wil en upload naar google docs, blogposts bijvoorbeeld
  • Gdocs notepad: maak boodschappenlijstjes die je lief van thuis uit kan aanvullen via google docs
  • Gist: kom meer te weten over de mensen waarmee je communiceert
  • Google goggles: het werkt nog maar beperkt maar het is übercool: fotografeer je zoekopdracht
  • Google sky maps: een gimmick, mag het?
  • Gowalla: inchecken en wegwezen!
  • Hootsuite: professioneel twitteren
  • Kindle: vers gebakken, lezen zoals op de kindle maar dan op je telefoontoestel
  • Layar: augmented reality, bekijk de wereld in verbeterde versie
  • mAnalytics: check die cijfertjes, ook onderweg
  • Pomodroid: pomodoro style arbeid voor je telefoon, hoef je geen eiertimer te sleuren
  • Qik: live video broadcasting voor als een foto niet volstaat en live belangrijk is
  • Retro camera: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (3 en de beste)
  • Roidizer: neem polaroidfoto’s en zet er tekst bij (hip op twitter zoals Jos terecht opmerkt)
  • Runkeeper: nieuw en nog niet gebruikt om mijn ongelofelijke sportprestaties bij te houden
  • Seesmic: twitteren met toeters en bellen zoals locatie en foto en bitly-integratie (mijn favoriet)
  • Shazam: herken het liedje op de radio zonder enige kennis van populaire muziek
  • Twicca: nieuwe twitterclient, geeft een goed gevoel en integreert via plugins ook met flickr enzo, possibly maybe
  • Wikitude: leer bij over je leefomgeving

Wist je dat: je tegenwoordig ook kan bellen en SMS’en met die toestellen?

Categorieën
Uncategorized

Gewikt en gewogen: de sony ericsson xperia mini pro

Een androidtoestel van sony met een fysiek klavier kwam door onze voordeur vliegen. Op de bggd had ik me al lovend over de xperia mini pro uitgelaten. Maar spelen met een toestel in een leuk kader is nog wat anders dan zo’n toestel dagelijks ermee door het leven gaan. Althans dat dacht ik.
Voor ik een HTC-man werd was ik een Sony-man. Dat vertelde ik eerder maar ik breng het nog maar eens in herinnering. Kwestie van het volgende wat autobiografisch cachet te geven. Meer nog dan een Sony-man ben ik een klavierman. Als je zoveel schrijft op je GSM als ondergetekende wil je daar wel eens naar kijken. Maar dat betekent geenszins dat ik mij volledig door die geschiedenis heb laten leiden voor deze review.

Design
De xperia mini pro is klein. Echt klein. Negen bij vijf centimeter. Leg ‘m naast een iPhone (kwestie van een bekende meeteenheid te nemen) en je ziet het toestelletje niet liggen om zo maar eens breed te schrijven. De achterzijde is wat bol en de gemaakt uit een wat stugger plastic waardoor je het gevoel hebt toch iets in handen de houden. Het is cool en cute tegelijk. Niet geschikt voor überhetero’s voor wie size matters geen loze kreet is misschien.
Technisch
Technisch is de xperia een klein wondertje. Geen raket ofzo. Maar zoveel power in zo’n klein baasje, dat is wel een prestatie. Een qualcom processor met een kloksnelheid van 600 Mhz draait  Android 1.6 met een eigen Sony-UI. (Android 2.1 upgrade verwacht in Q4 van 2010)
Een 5 megapixel camera met flash zorgt voor de beelden die in al te fel zonlicht niet erg zichtbaar zijn op het scherm. Misschien ben ik daaraan wat gevoeliger geworden na dat super-AMOLED-scherm van die samsung van de voorbije weken. Het uitschuivende toetsenbord voelt degelijk aan. Alle toetsen op de goeie plek én een azerty-klavier voor de Belgen. Waar vind je dat?
Android en de Sony Ericsson UI
Moet ik nog zeggen wat ik leuk vind aan Android? Welaan dan. Het installeren van mijn gegevens op dit toestel duurt welgeteld zeven en een halve minuut. Twitter, facebook, gmail en google apps, contacten en google docs. Zonder één kabeltje. Zonder pc.
Naast een eigen UI legt Sony nog wat anders bovenop het Android besturingssysteem. Timescape is een fraai vormgegeven unified inbox voor sms, facebook en twitter. Goed gedaan maar ik heb toch steeds weer de neiging om terug te grijpen naar de applicaties die voor de specifieke communicatietools voorzien zijn. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen werkt.
De batterij
Een kleine telefoon, een degelijke processor en een uitschuifbaar toetsenbord. Waar loopt het dan fout? Juist ja, in de batterijduur. Op zich is 285 uur standby op GPRS niet eens zo slecht, het probleem is dat ik met zo’n toestel dan wel wil werken. Het heet niet voor niets pro.
Een voormiddagje treinen, een aantal opzoekingen op google, een blogpostje schrijven, inchecken op foursquare, een telefoontje of drie en een stuk of wat tweets brengen de batterijstand een stevige dreun toe (van het type halverwege de middag stilvallen). Het moet gezegd, je wil dat toestel niet in standby laten. Een klein toestel waar je steeds de charger mee moet slepen, dat is niet wat je noemt een efficiëntiewinst.
Oh ja, Sony, als je een toestel pro noemt, zou het dan mogelijk zijn om geen kinderachtige spelletjes mee te leveren? Doe mij een tetris of sudoku of mastermind of zeeslag ofzo maar geen california gold rush of roller coaster game. Geen slechte games hé maar ik wil een pro telefoon.
Samengevat
Tussen mij en dit toestel zit het snor. Het heeft een hoge cuteness-factor en technisch goeie papieren. De batterijduur en het feit dat het dingetje op een verouderde android-versie draait (beterschap op komst daar) zorgen voor puntenaftrek. De aanbevolen winkelprijs van € 279 maken het toestel very good value for money. Een 13,5 op 20
Categorieën
Uncategorized

Het probleem met (die) (mijn) Android

Dat hardwareproducenten en dienstenleveranciers for that matter zich meestal eerst op de Amerikaanse markt richten is genoegzaam geweten. Maar Android, het besturingssysteem van Google dat mijn HTC voortbrandt, maakt het nu wel erg bont.

Toen ik mijn belmasjien kocht was de Android-versie verouderd. We mogen dat zeggen. De droid van Motorola deed al 2.1 maar mijn Hero zou die ook gaan draaien. Beter en sneller en meer apps en nog van dat fraais. Ergens in april, zo voorspelden diverse websites. Gisteren werd Android 2.2 voorgesteld. Mijn Hero hobbelt nog steeds voort op Android 1.6. In Amerika is de download van 2.1 al wel beschikbaar.

Ik word daar ambetant van. Triestig hé?

Categorieën
Uncategorized

The bggd xperia

Dat ik nog nooit naar een Brussels Girl Geek Dinner was geweest, dat zou ik gemakkelijk op mijn lief kunnen afschuiven. Girl yes, geek no. Dat doe ik echter niet. Ik heb mezelf nog maar zelden uitgenodigd en de keren dat ik het deed vond ik geen girl geek zo ver om mijn naam naast de hare te zetten.

De milde weldoenster die mij op de 27ste editie binnenhaalde, verdient dan ook een medaille voor moed ende zelfopoffering. Hoera Sigrid. Hoera voor haar lief/vrouw!

Het geek-alibi voor een gezellig avondje heette Android. Wat Michaël te vertellen had over het besturingssysteem wist ik door de band genomen wel. Toch is het leuk om alles nog eens op een rijtje te hebben. Zijn uitleg over de mivb-applicatie die hij bouwde was interessant. Michaël heeft net als ik geen auto en dat schept al gauw een band.

De speelgoedjes die de mensen van Sony Ericsson te tonen hadden, waren mij nog onbekend. Enfin, de avond had ook iets primeurigs. Op het zuid (de regio van de stad Antwerpen met procentueel het hoogste aantal Porsche-bestuurders) met bubbels heel de avond en fotografen en hipsters en alles.

Ik heb het wel met Sony. Vroeger heb ik nog een Sony-telefoon gehad. Die is toen ik een i-mode gsm kreeg naar mijn lief verhuisd en nog jaren verder gebruikt. Ik spreek over een toestel van om en bij de 100 jaar oud. Dat ding doet het nog steeds. Met de batterijduur van een iPhone met de gps steeds op aan, maar toch, voor een eeuwling…

Die nieuwe sonydingetjes draaien dus Android. Een besturingssysteem waar ik zeer over te spreken ben. Eén toestel kwam er voor mij uitspringen. De Xperia X10 mini pro met een fysiek toetsenbord. Iets wat ik nog steeds als gemis ervaar op mijn Hero. Over de batterijduur werd wat schimmig gedaan en dat geeft te denken. De X10 (dus zonder mini pro), de iPhoneconcurrent, al is dat altijd tussen aanhalingstekens, van Sony is me wat te groot, de X10 mini zonder toetsenbord is me dan weer wat te klein. Als ik op zoek was, ik zou ze overwegen.

Een bggd, dat is vooral mensen (opnieuw) zien. Wat Karen en Stef te melden hadden over het beheren van kinderen: priceless. Babbeltje met Kristof, bijpraten met Anne, het wedervaren van Saskia in 2060, de lomofotografie en de ambities van Sara en het Europa van Lien. Een rondetafelgesprek over de gepresenteerde mobieltjes. En blijven plakken tot de laatste natuurlijk. Zo kennen we onszelf.

Nog een dikke merci aan Clo en Goedele voor de organisatie, Michael voor de presentatie en Sony voor het belmateriaal.

Last but not least: bij Sony doen ze van wedstrijd en je kan mits een kleine inspanning zo’n blits belmasjien bemachtigen. Schrijf je te gekke idee neer, promoot het, leg een linkje op de bggd-website. Hopen maar. Wedstrijdje hier. Link leggen hier.

Categorieën
Uncategorized

I am QR

Streepjescodes, ik vind het iets hebben. Meer nog, ik ben fan van die dingen. Toen ik jobstudent was, maakte mijn vader mij wegwijs in de wereld van de barcodes op conservenblikken. Landcode, productcode, sauscode en nog wat dingen. Ik denk dat je die mens een barcode in handen kon duwen en dat hij gewoon kon vertellen in welke winkel je het kon kopen.

Tijden veranderen en de conservenfabriek is nu geen fabriek meer (daarover later ooit wel eens meer) en de barcode zou wel eens zijn beste tijd achter de rug kunnen hebben. QR-codes ofte Quick Response codes nemen het over.

Ze schijnen al scheering en inslag te zijn in Japan en nu gaat ook de US of A voor de bijl. Op vliegtickets zag ik ze al wel eens. Het nadeel van die dingen is dat je er als gewone mens niets meer van kan maken. Maar er zijn nu ook mobiele telefoons met camera’s en apps.

Op deze website (betere link met dank aan Goya) kan je ze zelf maken, met de barcode app op Android kan je ze perfect uitlezen ook voor de iPhone is er wat beschikbaar (link naar google)*. Probeer maar met onderstaande code. Übercool vind ik het.

* Mensen met een iPhone of andere smartphone: applicatietips kunnen hieronder.